38 kb

 

ΥΔΡΟΧΟΪΣΜΟΣ

 

Η ελληνική ιδεολογία-απάντηση

στον απάνθρωπο καπιταλισμό των σημερινών "πλανηταρχών".

 

 

 

Στο κείμενο που ακολουθεί επιχειρούμε να δώσουμε τις βασικές θέσεις και να περιγράψουμε τους άμεσους στόχους της νέας ιδεολογίας. Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε εν συντομία μερικές πληροφορίες επάνω σε ορισμένα βασικά θέματα, που αφορούν τον υδροχοϊσμό ως ιδεολογία. Αυτό που κατ' αρχήν πρέπει κάποιος να γνωρίζει είναι τα θεμέλια των δεδομένων πάνω στα οποία στηρίζεται ο υδροχοϊσμός.

Ο υδροχοϊσμός, ως πρώτο και βασικό θεμέλιο της ιδεολογίας του, έχει την άποψη ότι όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτου χρώματος, θρησκείας, φυλής ή έθνους, είναι απόλυτα ίσοι μεταξύ τους και συγκληρονόμοι της ίδιας πανανθρώπινης κληρονομιάς.

Το δεύτερο θεμέλιο είναι η πίστη και βέβαια η αντίστοιχη γνώση που αποδεικνύει ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει και μπορούν να ζήσουν πλούσια, ανεξάρτητα από το αν κατέχουν κεφάλαιο ή είναι απλοί εργαζόμενοι. Ο κάθε άνθρωπος δικαιούται και μπορεί πλέον να ζήσει πλούσια, γιατί υπάρχουν τα δεδομένα που κάτι τέτοιο το επιτρέπουν. Οι εξελίξεις που αφορούσαν την οικονομία και συντελέστηκαν κυρίως κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων, μας επιτρέπουν να είμαστε σίγουροι ότι η γενική ευμάρεια είναι ένας στόχος απόλυτα εφικτός.

Αυτά τα δύο σημαίνουν το εξής απλό: Δεν είναι δυνατόν κάποιος να είναι υδροχοϊστής, αν δεν πιστεύει πρώτα και πάνω απ' όλα στην ισότητα μεταξύ των ανθρώπων. Για τον υδροχοϊσμό η πίστη αυτή είναι βασικότερη προϋπόθεση ακόμα κι από την πίστη του ανθρώπου στον Θεό. Γιατί αυτό; Για δύο πολύ απλούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι ο υδροχοϊσμός επιδιώκει να κρατά αυστηρά ουδέτερη στάση απέναντι στη θρησκεία. Το μεγαλύτερο μέρος των εγκλημάτων, που διέπραξαν άνθρωποι εναντίον ανθρώπων, το διέπραξαν, έχοντας κάποιον "ιερό" σκοπό. Η θρησκευτική μισαλλοδοξία ποτέ δεν βοήθησε τον άνθρωπο να βρει τον "δρόμο" του και ο υδροχοϊσμός δεν έχει κανέναν λόγο να "μπλεχτεί" σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Η πίστη των ανθρώπων στον Θεό, ως απαραίτητη προϋπόθεση για να "σωθούν", δεν τους βοήθησε ποτέ και γι' αυτόν τον λόγο δεν θεωρείται απαραίτητη για τον υδροχοϊσμό.

 Ο δεύτερος λόγος είναι εξίσου απλός. Ο Θεός, όπως τον πιστεύουμε, δεν είναι αδύναμος και ευάλωτος όπως είναι ο άνθρωπος. Ο Θεός, ως το Υπέρτατο Ον, δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη από κανέναν και ειδικά από τον άνθρωπο. Δεν έχει για παράδειγμα ανάγκη από την πίστη του ανθρώπου. Δεν αποτελεί η πίστη του ανθρώπου κάτι το σημαντικό για την ύπαρξή Του. Αντίθετα, αυτός που έχει ανάγκες —και μάλιστα πολλές— είναι ο άνθρωπος. Έχει ανάγκες, που επηρεάζονται από την πίστη των συνανθρώπων του στην αξία της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτή η διαφορά εκ των δεδομένων μάς προσανατολίζει προς μία κατεύθυνση. Από τη στιγμή που θέτουμε προϋποθέσεις, πρέπει αναγκαστικά να τις προσδιορίσουμε με βάση την προστασία του αδυνάτου. Στην περίπτωση αυτήν αδύνατος είναι ο άνθρωπος και γι' αυτό θεωρούμε ως βασική προϋπόθεση την πίστη του ανθρώπου στον άνθρωπο.

Αυτός είναι κι ο λόγος που, αναφερόμενοι στο Θεό, μιλήσαμε γι' ανάγκες. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει ανάγκη από την πλευρά Του, η πίστη απέναντι σ' Αυτόν δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τον υδροχοϊσμό, ο οποίος αναφέρεται σε θέματα που αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τους ανθρώπους. Άλλωστε είναι ηλίου φαεινότερο ότι ό,τι και να κάνεις ή να πεις εις βάρος του Θεού, επιστρέφει πάνω σου. Είναι σαν να πετάς πέτρες προς τον ουρανό με σκοπό να Τον χτυπήσεις. Ποτέ δεν πρόκειται να Τον πληγώσεις και έχεις πολλές πιθανότητες να πληγωθείς εσύ ο ίδιος από τις ίδιες τις πέτρες που πέταξες. Τον Θεό, δηλαδή, δεν μπορείς με τη στάση σου και τα έργα σου, ούτε να Τον προσβάλεις ούτε να Τον μειώσεις κι ούτε να Τον αδικήσεις.

Αν πιστεύει κάποιος ότι υπάρχει Θεός και Τον βρίζει, αδικεί τον εαυτό του, γιατί εμφανίζεται ως παράλογος. Γιατί να βρίζει κάποιος άνθρωπος τον Θεό; Γιατί να βρίζεις τον Δημιουργό των πάντων; Βρίζεις αυτόν που σε δημιούργησε και ταυτόχρονα δημιούργησε και ό,τι αγαπάς κι απολαμβάνεις; Είναι λογικό, εξαιτίας κάποιων καθημερινών προβλημάτων, να βρίζεις Αυτόν που σ' έκανε άνθρωπο; Είναι παράλογος αυτός που για τα ασήμαντα απειλεί τα σημαντικά. Όλα αυτά αν βέβαια πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού. Από την άλλη πλευρά, αν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός και ταυτόχρονα Τον βρίζεις, αδικείς και πάλι τον εαυτό σου, γιατί ο άνθρωπος, που βρίζει κάτι το οποίο δεν πιστεύει ότι υπάρχει, μάλλον βλάκας είναι.

Ο αναγνώστης μπορεί λοιπόν να καταλάβει και τον λόγο που κρίνουμε ως πιο σημαντικό στην περίπτωση τους υδροχοϊσμού το να πιστεύεις στην ισότητα των ανθρώπων, παρά στην ύπαρξη του Θεού. Είναι πιο σημαντικό, γιατί απλούστατα ο άνθρωπος έχει την ανάγκη των συνανθρώπων του κι εξαρτάται άμεσα από τη συμπεριφορά τους. Όλα όσα είδαμε ότι δεν μπορείς —εξαιτίας της απιστίας σου— να κάνεις εις βάρος του Θεού, μπορείς να τα κάνεις εις βάρος του ανθρώπου και γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία για τον υδροχοϊσμό το τι πιστεύει ο άνθρωπος για τον συνάνθρωπό του. Όποιος πετάει "πέτρες" στους ανθρώπους, επειδή ακριβώς μπορεί να τους "πληγώσει", δεν μπορεί να είναι υδροχοϊστής.

Είναι καθοριστικό, δηλαδή, για τον κάθε άνθρωπο που θέλει να λέγεται υδροχοϊστής, να πιστεύει στην ισότητα των ανθρώπων. Δεν μπορεί κάποιος να είναι υδροχοϊστής, εάν πιστεύει ότι ο ίδιος ως άνθρωπος είναι "ανώτερος" από κάποιους άλλους και κατά συνέπεια ανήκει σ' ένα "ανώτερο" σύνολο ανθρώπων. Δεν μπορεί —εκ των δεδομένων δηλαδή— να είναι υδροχοϊστής ένας θρησκόληπτος, ένας εθνικιστής ή ακόμα κι ένας μορφωμένος που έχει τη νοοτροπία των αστών και θεωρεί τους εργάτες κατώτερους εργαζομένους.

Από τη στιγμή που τα σέβεται όλα αυτά για τον άνθρωπο, είναι δικό του θέμα το τι πιστεύει ή δεν πιστεύει περί Θεού. Δεν έχει σημασία ποια είναι η άποψή του για τον Θεό. Δεν έχει σημασία αν πιστεύει στον Θεό και βάση ποιας θρησκείας εκδηλώνει την πίστη του. Ακόμα και άθεος να είναι, αυτό δεν επηρεάζει σε τίποτε τα υδροχοϊκά του "πιστεύω". Είτε είναι χριστιανός και πιστεύει στον Χριστό είτε Μωαμεθανός και πιστεύει στον Αλλάχ είτε είναι απολύτως άθεος, για τον υδροχοϊσμό είναι το ίδιο και το αυτό. Στον υδροχοϊσμό κρίνεσαι μόνον για το τι πιστεύεις για τον άνθρωπο και την κοινωνία του.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο Υδροχόος αντιπροσωπεύει τον αθεϊσμό. Ο Υδροχόος έχει δική του άποψη περί Θεού, αλλά αυτήν την άποψη δεν προσπαθεί να την επιβάλλει σ' αυτούς που θα θελήσουν να υιοθετήσουν τη θεωρία του. Την εκθέτει στους πάντες για να την ελέγξουν κι αν το επιθυμούν να την υιοθετήσουν. Από εκεί και πέρα όμως δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο. Δεν επιθυμεί να επιβάλει μία νέου τύπου θρησκεία και να κρίνει τους πάντες με βάση την πίστη αυτήν. Δεν κρίνει κανέναν και δεν διαχωρίζει τους ανθρώπους σε πιστούς ή άπιστους, σε "εκλεκτούς" ή μη. Η πίστη στον Θεό είναι προσωπική υπόθεση του καθενός από εμάς και κανένας δεν μπορεί να ελέγξει στον τομέα αυτόν κανέναν. Ο άνθρωπος, σ' αυτά που πρέπει να κριθεί και αφορούν τον Θεό, κρίνεται μόνον από τον Ίδιο τον Θεό κι από κανέναν άλλο.

Το δεύτερο θεμέλιο αφορά τις συνθήκες διαβίωσης που πρέπει ν' απολαμβάνει ο άνθρωπος. Αυτό είναι εξίσου σημαντικό με το πρώτο, γιατί πάνω σ' αυτήν την πίστη "χτίζεται" η γνώση του Υδροχόου. Ενώ το σύνηθες είναι η πίστη να συγκρούεται με τη γνώση, στη συγκεκριμένη αυτήν περίπτωση πίστη και γνώση συμπλέουν απόλυτα. Γιατί; Γιατί δεν λειτουργούν όπως συμβαίνει συνήθως ανταγωνιστικά, αλλά συμπληρωματικά. Από την πίστη ξεκινάμε και κατακτάμε τον στόχο μας με μέσον τη γνώση. Η πίστη μάς προσανατολίζει και μάς "δείχνει" τον στόχο μας. Από εκεί και πέρα η γνώση μάς προσφέρει τη λύση και κάνει αυτόν τον στόχο εφικτό. Πιστεύουμε, δηλαδή, ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να ζουν πλούσια, αλλά με μέσον τη γνώση μπορούμε να το επιτύχουμε ως στόχο . Είναι βασικό, δηλαδή, για έναν υδροχοϊστή να πιστεύει ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να ζουν εξίσου πλούσια. Από εκεί και πέρα ιδανικό είναι να γνωρίζει και πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό.

Ένας άνθρωπος, δηλαδή, δεν είναι υδροχοϊστής, όχι όταν δεν γνωρίζει τη μέθοδο μέσω της οποίας θα επιτευχθεί ο στόχος της γενικής ευμάρειας, αλλά όταν δεν συμφωνεί με τον στόχο αυτόν. Δεν είναι υδροχοϊστής όταν δεν πιστεύει ότι όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται να ζήσουν πλούσια. Δεν είναι υδροχοϊστής, όχι όταν δεν γνωρίζει την κοσμοθεωρία του Υδροχόου, αλλά όταν δεν έχει την ίδια πίστη μ' αυτόν. Αν η πίστη του αυτή εξαρτάται από την ταυτότητα του άλλου, δεν είναι υδροχοϊστής. Αν κάποιος με θρησκευτικά, φυλετικά ή εθνικά κριτήρια, διαχωρίζει τους ανθρώπους σε σύνολα, εκ των οποίων άλλα δικαιούνται να ζήσουν πλούσια και άλλα όχι, δεν είναι υδροχοϊστής. Πλούσια πρέπει να ζήσουν όλοι, άσχετα από το τι πιστεύουν ή το τι δεν πιστεύουν. Άσχετα με το τι χρώμα έχει το δέρμα τους ή τι υπηκοότητα αναγράφεται στην ταυτότητά τους.

Έχοντας κάποιος την άποψη αυτήν, είναι έτοιμος να γίνει κοινωνός της γνώσης που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στην ευμάρεια την οποία πρεσβεύει και υπόσχεται ο Υδροχόος. Αυτό που μένει —από αυτό το σημείο κι έπειτα— είναι ν' αποδείξουμε ότι όλα αυτά μπορούν να επιτευχθούν. Πρέπει να δώσουμε απαντήσεις σε μερικά πολύ δύσκολα "ΓΙΑΤΙ", που απασχολούν όλους τους ανθρώπους.

ΓΙΑΤΙ θα πετύχει η οικονομική θεωρία του Υδροχόου, τη στιγμή που έχουν αποτύχει τόσες άλλες θεωρίες;

ΓΙΑΤΙ πιστεύει ο Υδροχόος ότι το κεφάλαιο, που υπάρχει σήμερα στον πλανήτη, είναι αρκετό για να δώσει στην ανθρωπότητα τη δυνατότητα να ζήσει στο σύνολό της πλούσια;

ΓΙΑΤΙ απέτυχαν οι άλλες θεωρίες μέσα στους αιώνες;

Απαντήσεις σ' όλα αυτά τα "ΓΙΑΤΙ" θα πάρει ο αναγνώστης στο κείμενο που ακολουθεί.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, ώστε να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς ακολουθεί.

Ο Υδροχόος αντιπροσωπεύει μία οργανωμένη ιδεολογία, που ονομάζεται υδροχοϊσμός και —όπως συμβαίνει πάντα με τις ιδεολογίες— στόχος του είναι ο επανασχεδιασμός του παγκοσμίου συστήματος με βάση τις δικές του αρχές και τους δικούς του νόμους. Ο υδροχοϊσμός, δηλαδή, άσχετα με το κράτος απ' όπου θα ξεκινήσει ως εφαρμογή, αφορά τους πάντες εξίσου. Ως ιδεολογία είναι διεθνιστική και άρα φιλική προς την έννοια της παγκοσμιοποίησης. Η διαφορά της με τη σημερινή ψευδοπαγκοσμιοποίηση είναι ότι υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι τα οργανωμένα συμφέροντα των ισχυρών της Γης.

Αυτοί οι περιορισμοί από μόνοι τους είναι δυνατόν να προσδιορίσουν τις βασικές οικονομικές αρχές της ιδεολογίας αυτής καθώς και τους στόχους άμεσης προτεραιότητας. Βασική της αρχή είναι ότι σέβεται το κεφάλαιο και τους κεφαλαιοκράτες. Είναι μία καθαρά καπιταλιστική ιδεολογία, που διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες ιδεολογίες που γνωρίζουμε σήμερα κι έχουν βρει εφαρμογή. Διαφοροποιείται από την κλασική καπιταλιστική χριστιανική αντίληψη, διαφοροποιείται από τη σοσιαλιστική αντίληψη και τέλος διαφοροποιείται και από την κομμουνιστική αντίληψη. Η διαφορές της με τις ιδεολογίες αυτές είναι χονδρικά οι εξής:

Είναι γνωστό σε όλους μας ότι το κεφάλαιο έχει τρεις μορφές. Το κεφάλαιο-γη, το κεφάλαιο-εργοστάσιο και το κεφάλαιο-γνώση. Κεφαλαιοκράτης, δηλαδή, μπορεί να υπάρξει κάποιος, είτε ως γαιοκτήμονας είτε ως εργοστασιάρχης είτε ως ιδιοκτήτης κάποιας πατέντας. Ο καθαρός χριστιανικός καπιταλισμός αναγνωρίζει ως κεφάλαιο προς εκμετάλλευση καί τις τρεις μορφές του. Αναγνωρίζει στους ιδιώτες το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται το σύνολο των μορφών του κεφαλαίου. Αναγνωρίζει το δικαίωμα στον άνθρωπο να είναι κεφαλαιοκράτης όλων των τύπων. Ο σοσιαλισμός από την πλευρά του αναγνωρίζει τα ίδια δικαιώματα στους ιδιώτες, αλλά συμπληρωματικά επεμβαίνει στην οικονομία κι εμφανίζει και το ίδιο το κράτος ως ισχυρό κεφαλαιοκράτη. Δημιουργεί κρατικές επιχειρήσεις και άρα κρατικό κεφάλαιο, που ανταγωνίζεται τους ιδιώτες με βάση τη δυναμική και τους νόμους της αγοράς και όχι με βάση τις αρχές του κρατικού μονοπωλίου. Τέλος ο κομμουνισμός δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα στους ιδιώτες να κατέχουν ιδιόκτητο υλικό κεφάλαιο, αλλά αναγνωρίζει στους ιδιώτες να χειρίζονται ως κεφάλαιο τη γνώση τους. Το υλικό κεφάλαιο είναι στο σύνολό του κρατικό και η παραγωγή του δεν ακολουθεί τους νόμους της αγοράς, αλλά τους νόμους του μονοπωλίου.

Τα συστήματα που στηρίζονται στις δύο πρώτες ιδεολογίες επιβίωσαν, εν αντιθέσει προς το τρίτο, που σε λιγότερο από έναν αιώνα ζωής οδηγήθηκε στην κατάρρευση. Τα δύο πρώτα συστήματα επιβίωσαν, γιατί επέτρεπαν σε ιδιώτες να κατέχουν υλικό κεφάλαιο. Τα ιδιωτικά συμφέροντα είναι αυτά που τα στηρίζουν και τα εμποδίζουν να καταρρεύσουν, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Αντίθετα το κομμουνιστικό σύστημα κατέρρευσε, γιατί δεν είχε τη στήριξη των ιδιωτικών συμφερόντων. Η ιδιομορφία του, που αποτέλεσε και την "αχίλλειο πτέρνα" του, είναι ότι επιτρέπει στους ιδιώτες να κεφαλαιοποιούν τη γνώση τους —άσχετα αν επισήμως δεν υπάρχει κάτι που ν' αποκαλύπτει κάτι τέτοιο—, γιατί αυτή η κεφαλαιοποίηση δεν συνδέεται άμεσα και άρα εκ πρώτης όψεως με τον πλούτο. Ο πλούτος είναι συνήθως το έμμεσο αποτέλεσμα της "ανταμοιβής" του κομμουνιστή κεφαλαιοκράτη της γνώσης. Μένει συνήθως στη "σκοτεινή" και αθέατη πλευρά της "ανταμοιβής", για να μην προκαλεί τους προλετάριους.

Στο κομμουνιστικό σύστημα ο κάτοχος μιας πατέντας, επισήμως ανταμείβεται με αξίωμα ή με προνόμια κι αυτό είναι σε κάθε περίπτωση κεφαλαιοποίηση γνώσης, γιατί σχεδόν πάντα συνεπάγεται και πλούτο. Όλοι γνωρίζουν ότι οι επιστήμονες, οι αξιωματούχοι και οι διαχειριστές του κρατικού κεφαλαίου στο πάλαι ποτέ ανατολικό μπλοκ είχαν δικαίωμα να μετατρέπουν τη γνώση τους σε κεφάλαιο και άρα να εισπράττουν μισθούς μεγαλύτερους από τον μέσο κομμουνιστή εργάτη. Η πολυτελής ντάτσα, που παραδιδόταν στον "εκλεκτό" κομμουνιστή, ήταν καθαρά κεφαλαιοποίηση γνώσης. Δεν έχει σημασία αν στην κομμουνιστική χώρα η ντάτσα χτιζόταν με κρατικά χρήματα και στη Δύση ο ίδιος ο κεφαλαιοκράτης την έχτιζε μόνος του με τα χρήματα που εισέπραττε από την αγορά, λόγω της επίσημης κεφαλαιοποίησης της γνώσης. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο κι αυτό αρκεί.

Απέναντι σ' αυτές τις ήδη γνωστές κοσμοθεωρίες εμφανίζεται σήμερα ο υδροχοϊσμός. Ο υδροχοϊσμός αναγνωρίζει το δικαίωμα στον ιδιώτη να είναι κεφαλαιοκράτης, αλλά δεν αναγνωρίζει ως κεφάλαιο προς εκμετάλλευση το σύνολο των μορφών του. Από τις τρεις μορφές κεφαλαίου που υπάρχουν, αναγνωρίζει ως οικονομικά εκμεταλλεύσιμες μορφές κεφαλαίου μόνο τις δύο πρώτες, που αφορούν το υλικό κεφάλαιο. Μέσα στην υδροχοϊκή κοινωνία μπορεί κάποιος να υπάρξει ως κεφαλαιοκράτης, είτε ως γαιοκτήμονας είτε ως βιομήχανος. Επιπλέον, χωρίς να έχει —ως θεωρία— σοσιαλιστικό προσανατολισμό, δεν κρίνει απαραίτητο να διαλυθούν ή να ιδιωτικοποιηθούν οι υπάρχουσες κρατικές επιχειρήσεις που μπορούν να επιβιώσουν μέσα στην αγορά. Δεν ενθαρρύνει, δηλαδή, στη δημιουργία νέου δημοσίου κεφαλαίου, αλλά δεν σπεύδει κιόλας να "ξεπουλήσει" το ήδη υπάρχον. Δεν έχει δηλαδή ως στόχο να ιδιωτικοποιήσει τις υπάρχουσες και για μερικά "ψίχουλα" πλούτου να παραδώσει σε ιδιώτες κεφάλαιο που ανήκει στον λαό και ο οποίος έχει πληρώσει άπειρους φόρους για τη δημιουργία του.

Όλα αυτά σημαίνουν αυτόματα ότι ο υδροχοϊσμός, ως ιδεολογία, κρίνει ως ανεπιθύμητους παράγοντες της οικονομίας μόνον τους ιδιώτες κεφαλαιοκράτες της γνώσης. Μόνον αυτούς, δηλαδή, που με τον οποιονδήποτε τρόπο και για τον οποιονδήποτε λόγο κεφαλαιοποιούν τη γνώση τους· είτε αυτή η γνώση είναι οικονομική είτε επιστημονική είτε γνώση κοινωνιολογικής ή θεολογικής φύσεως. Για τον υδροχοϊσμό, δηλαδή, είναι ανεπιθύμητοι και άρα εχθροί —για όσο διάστημα διεξάγεται η ιδεολογική πάλη— οι ιδιοκτήτες πατεντών, οι έμποροι, οι αστοί, οι πολιτικοί, οι ιερείς κλπ..

Στόχος της ιδεολογίας αυτής είναι να εξαλειφθούν όλες οι συνθήκες που επιτρέπουν σ' όλους αυτούς να κεφαλαιοποιούν τη γνώση τους. Ο υδροχοϊσμός, δηλαδή, δεν κρίνει σαν άχρηστες ή ανεπιθύμητες τις γνώσεις και τις υπηρεσίες των επιστημόνων, των εμπόρων, ακόμα και των πολιτικών, ώστε να τις εξαλείψει. Ο υδροχοϊσμός αμφισβητεί το δικαίωμά όλων αυτών να κεφαλαιοποιούν τη γνώση τους όταν προσφέρουν τις παραπάνω υπηρεσίες. Αμφισβητεί το δικαίωμα σε μη-κεφαλαιοκράτες να κεφαλαιοποιούν τη γνώση τους και να μετατρέπονται σε κεφαλαιοκράτες, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλοί εργαζόμενοι.

Για τον Υδροχόο τα πράγματα στην οικονομία είναι εξαιρετικά απλά: Στον οικονομικό χώρο υπάρχουν ως παράγοντες μόνον κεφαλαιοκράτες κάτοχοι υλικού κεφαλαίου και απλοί εργαζόμενοι. Οι κεφαλαιοκράτες εισπράττουν κέρδος από την παραγωγή του κεφαλαίου τους και οι εργαζόμενοι εισπράττουν μισθό εξαιτίας της εργασίας τους. Το σύνολο των προβλημάτων αυτού του κόσμου προέρχεται από το γεγονός ότι ορισμένοι εργαζόμενοι έχουν διαφορετική αντίληψη περί κεφαλαίου και, χωρίς να είναι ιδιοκτήτες υλικού κεφαλαίου, προσπαθούν να εισπράξουν κέρδος από τη γνώση τους, μετατρέποντάς την σε κεφάλαιο.

Όταν ένας πολιτικός εισπράττει ετησίως σε μισθούς περισσότερο πλούτο από έναν βιομήχανο ή ένας επιστήμονας εισπράττει επίσης σε μισθούς περισσότερο πλούτο από έναν γαιοκτήμονα, τότε σίγουρα υπάρχει πρόβλημα. Γιατί; Γιατί ο πλούτος που παράγει μία οικονομία είναι συγκεκριμένος και, ενώ θεωρητικά τις περισσότερες φορές αρκεί για να ζήσουν όλοι οι άνθρωποι πλούσια, πρακτικά οδηγεί στη φτώχεια των πολλών και στον πλούτο των λίγων. Ο πλούτος, δηλαδή, είναι κάτι συγκεκριμένο και παράγεται από το κεφάλαιο. Δεν δημιουργείται ως διά μαγείας κι αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πολλές επιλογές στον τρόπο με τον οποίο αυτός ο πλούτος θα διαχέεται στην κοινωνία. Ένα μέρος του, υπό τη μορφή κέρδους, πηγαίνει αναγκαστικά στην "τσέπη" του ιδιοκτήτη τού κεφαλαίου και το υπόλοιπο στον εργαζόμενο, που με την εργασία του κάνει το κεφάλαιο αυτό αποδοτικό. Ο κεφαλαιοκράτης μπορεί να ζήσει πλούσια από το κέρδος του, αλλά το ίδιο μπορεί να κάνει και ο εργαζόμενος με τον μισθό του.

Σήμερα τίποτε απ' όλα αυτά δεν συμβαίνει. Οι κεφαλαιοκράτες δεν είναι ικανοποιημένοι από την απόδοση του κεφαλαίου τους και οι εργαζόμενοι δεν είναι ικανοποιημένοι από τους μισθούς τους και οι περισσότεροι απ' αυτούς είναι φτωχοί. Γιατί; Γιατί κάποιοι παριστάνουν τους πονηρούς και δεν δέχονται να εισπράττουν έναν απλό μισθό και να ζουν πλούσια μέσα σε μία πλούσια κοινωνία. Επιλέγουν να εκβιάζουν με τις γνώσεις τους και να εξασφαλίζουν τον πλούτο για τον εαυτό τους, σε μια κοινωνία που διαρκώς γίνεται φτωχότερη. Μπαίνουν ανάμεσα από τους κεφαλαιοκράτες και τους εργαζόμενους και προσπαθούν διαρκώς ν' αυξάνουν το μερίδιό τους από τον παραγόμενο πλούτο, που είναι εκ των δεδομένων πεπερασμένος. Όλοι αυτοί, είτε από κόμπλεξ είτε από άγνοια, δεν δέχονται να ζουν όμοια με τους πολλούς, άσχετα αν όλοι μπορούν να ζήσουν πλούσια μ' έναν πιο δίκαιο σχεδιασμό.

Δεν δέχεται, για παράδειγμα, ο γιατρός ν' αμείβεται ως εργάτης, γιατί θεωρεί ότι κόπιασε παραπάνω απ' αυτόν για να "ειδικευτεί". Κόπιασε μέχρι του σημείου να θεωρεί αυτόν τον κόπο πραγματικό βασανισμό. Ο γιατρός ή ο μηχανικός όμως δεν εξετάζει ποιος τον βασάνισε, προκειμένου να του δώσει την "ειδικότητα-κεφάλαιο" που αποφέρει τον πλούτο. Όλοι οι μορφωμένοι αστοί θεωρούν δίκαιους τους μισθούς τους, αλλά δεν βλέπουν ότι η ίδια η αστική τάξη σχεδίασε το απάνθρωπο σύστημα εκπαίδευσης, που βασανίζει τον άνθρωπο και τον ταλαιπωρεί μέχρι να γίνει μεσήλικας για να του δώσει έναν μεγάλο μισθό.

Γιατί τον βασανίζει και πώς; Όταν ο άνθρωπος στην καλύτερη ηλικία του σ' ό,τι αφορά τη δυνατότητα εκμάθησης αναγκάζεται κι ακολουθεί προγράμματα σπουδών που δεν τον ενδιαφέρουν, αλλά ταυτόχρονα τα προγράμματα σπουδών αυτά είναι ο μοναδικός δρόμος για ν' "αγγίξει" την πραγματική επιστήμη, "βασανίζεται". Στην ηλικία των δεκαέξι, για παράδειγμα, ο άνθρωπος έχει την πνευματική ικανότητα ν' ακολουθεί προγράμματα σπουδών που σήμερα ανήκουν στην ανώτατη εκπαίδευση. Μπορεί, δηλαδή, ένας δεκαεξάχρονος να έχει τις γνώσεις ενός καλού και προπαντός μάχιμου επιστήμονα.

Όμως, το σύστημα δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο, γιατί θέλει να εξουσιάζει αυτούς που εκπαιδεύει. Γι' αυτόν τον λόγο επενδύει στην καθυστέρηση και στα κοινά για όλους εκπαιδευτικά προγράμματα. Στην ηλικία που ο άνθρωπος πρέπει να μαθαίνει χρήσιμα πράγματα, το σύστημα τον αναγκάζει να μαθαίνει θρησκευτικά, ιστορία κλπ.. Την τρομερή του δυνατότητα να μαθαίνει την εξαντλεί με το να τον αναγκάζει ν' απομνημονεύει ιστορικά γεγονότα, ονόματα στρατηγών, διακριτικά ανώτερων ιερέων κλπ.. Αυτό όμως είναι βασανισμός γι' αυτόν που "διψάει" για γνώση κι αναγκάζεται να κάνει αυτήν την "αγγαρεία", εφόσον η "επιτυχία" του στα μαθήματα αυτά εξασφαλίζει την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση. Επιπλέον το σύστημα, με τ' αναγκαστικά για όλους προγράμματα, δεν δίνει στους εκπαιδευόμενους την ύλη που τους ενδιαφέρει και "διψούν" γι' αυτήν. Σ' αυτόν που λατρεύει τα μαθηματικά τού προσφέρει θρησκευτικά. Σ' αυτόν που λατρεύει τη χημεία τού προσφέρει λογοτεχνία. Αυτά όλα είναι βασανισμός για τον εκπαιδευόμενο.

Όταν βασανίζεσαι για ένα τέτοιο διάστημα, φυσικό είναι να ζητάς το κέρδος και όχι τον μισθό. Όταν επιπλέον για πολλά χρόνια —λόγω αυτής της εκπαίδευσης— δεν πληρώνεσαι, αυτός ο χρόνος γίνεται χρόνος επένδυσης και, όταν υπάρχει επένδυση, υπάρχει κεφάλαιο. Σ' αυτήν την περίπτωση στόχος γίνεται ο πλούτος και όχι ο απλός μισθός. Το σύστημα μ' αυτόν τον απλό τρόπο μετατρέπει τη γνώση που συγκεντρώνει ο άνθρωπος στο διάστημα αυτό σε κεφάλαιο. Από αυτό το σημείο ξεκινούν τα προβλήματα. Φυσικό και δίκαιο είναι υπό τέτοιες συνθήκες ν' αγωνίζεται κάποιος να κεφαλαιοποιηθεί η γνώση του, εφόσον έχει επενδύσει χρόνο, κόπο και χρήμα για να τη συγκεντρώσει. Το θέμα είναι ότι αυτό το δίκαιο στηρίζεται σε τεχνητές συνθήκες και γι' αυτό δεν έχει ισχύ.

Το σύστημα είναι αυτό που μετατρέπει την εκπαίδευση σε βασανισμό. Βασανισμός δεν είναι το να γίνεται κάποιος γιατρός ή μηχανικός. Απόλαυση είναι να μορφώνεται ο άνθρωπος και να γίνεται μέλος του επιστημονικού κόσμου. Ν' απολαμβάνει την αναγνώριση των συνανθρώπων του και να φλερτάρει με την αθανασία, εφόσον ανά πάσα στιγμή μπορεί να μπει στο πάνθεον των ευεργετών τής ανθρωπότητας. Ένα πάνθεον, που μέλη του είναι ό,τι καλύτερο έχει αναδείξει η ανθρωπότητα. Μια λαμπρή "οικογένεια" λαμπρών φιλοσόφων, γιατρών, μηχανικών, μαθηματικών, φυσικών, βιολόγων κλπ.. Μια "οικογένεια", που μέλη της είναι τα τρομερά παιδιά της ανθρωπότητας, που θα παραμείνουν αθάνατα στους αιώνες των αιώνων. Κανένας δεν μπορεί να γίνει μέλος αυτής της "οικογένειας" με πλάγια μέσα. Δεν μπορείς να εξαγοράσεις τη θέση του Πλάτωνα, του Κοχ, του Παστέρ, της Κιουρί κλπ., με κανέναν τρόπο. Μπορείς με την αξία σου να γίνεις "αδερφός" τους, αλλά δεν μπορείς ούτε να τους εξαλείψεις ούτε να τους αφαιρέσεις την αθανασία.

Γιατί όμως αναφερόμαστε σ' αυτά τα σχεδόν προφανή πράγματα; Γιατί απλούστατα αυτά είναι τα εμπόδια για τη γενική λύτρωση και την παγκόσμια ευημερία. Ο υδροχοϊσμός αυτά έχει ως στόχο να "γκρεμίσει", γιατί αυτά είναι που δημιουργούν τις συνθήκες που βάζουν τους πονηρούς εμπόρους ανάμεσα σε κεφαλαιοκράτες και εργάτες. Κάποιοι την επιστήμη την έκαναν ακριβό "προϊόν" και τη διασπορά της την έκαναν εμπόριο. Κάποιοι τους ίδιους τους επιστήμονες τους έκαναν σπάνιο "προϊόν", για να μπορούν να τους εκβιάζουν. Αυτό το έκαναν για να εκμεταλλεύονται την υπερπολύτιμη επιστήμη εις βάρος της κοινωνίας και να την εξουσιάζουν. Εκμεταλλεύτηκαν την αγάπη του ανθρώπου για μόρφωση και τη λαχτάρα του για αθανασία και τον παγίδευσαν μέσα στη λογική του εμπορίου.

Αυτό το κατάφεραν με τον τρόπο που πάντα λειτουργεί το εμπόριο στην αγορά. Το εμπόριο ανθεί όταν ελέγχει την παραγωγή και την περιορίζει. Ανθεί, όταν υπάρχουν δύσκολης κατασκευής προϊόντα, που δεν επαρκούν για όλους και ως εκ τούτου είναι πανάκριβα. Κάτι τέτοιο έγινε και με την παιδεία, που οδηγεί στην επιστήμη. Δημιούργησαν απάνθρωπα συστήματα εκπαίδευσης, που βασανίζουν τους ανθρώπους στο σημείο που να τους προκαλούν μόνιμες και μεγάλες "αναπηρίες". Με τον απάνθρωπο αυτόν τρόπο επιδιώκουν να δημιουργήσουν λίγους "ανάπηρους" επιστήμονες, που, εκτός από την αθανασία, θα διεκδικούσαν και την οικονομική αποζημίωση γι' αυτά που υπέστησαν κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους. Δημιούργησαν συστήματα παιδείας που βασανίζουν ανθρώπους, ώστε να χρησιμοποιούν τις συνέπειες του βασανισμού αυτών των λίγων ανθρώπων για να υπηρετήσουν την εξουσία, αλλά και τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα.

Πρακτικά όλα αυτά σημαίνουν το εξής: Ο άνθρωπος έχει τρομερές ικανότητες εκμάθησης. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί, δηλαδή, χωρίς καμία δυσκολία να γίνει ένας καλός τακτικός επιστήμονας. Ένας καλός χειριστής της υπάρχουσας επιστημονικής γνώσης, που θα μπορεί να προσφέρει την υπηρεσία του στην κοινωνία. Από αυτήν τη βάση των τακτικών επιστημόνων, που είναι στις δυνατότητες του κάθε ανθρώπου να εισέλθει, θα ξεχωρίσουν τα τρομερά παιδιά της επιστήμης, που θα "υψώσουν" τον πήχη της επιστήμης ακόμα πιο ψηλά. Τα τρομερά παιδιά της ανθρωπότητας, δηλαδή, θα εμφανιστούν σε κάθε περίπτωση και η υπεροχή τους αυτή όχι μόνο δεν θίγει τους ανθρώπους, αλλά αντίθετα τους ευνοεί, εφόσον αυτοί με τον κόπο τους πολλαπλασιάζουν το πανανθρώπινο κεφάλαιο της γνώσης.

Όμως, αυτοί οι χαρισματικοί άνθρωποι έχουν το εξής χαρακτηριστικό. Μπορούν να υποστούν το σύνολο των ταλαιπωριών με απόλυτη ευχαρίστηση, έχοντας ως στόχο την έρευνα και τη διάκρισή τους στον τομέα που τους ενδιαφέρει. Αδιαφορούν για τον πλούτο στο μέτρο που μπορεί να αδιαφορεί ο άνθρωπος για κάτι που δεν είναι πρωταρχικός στόχος της ζωής του. Αδιαφορούν, γιατί λατρεύουν την επιστήμη και την αθανασία. Γι' αυτούς ηδονή δεν είναι ένας υψηλός μισθός, που προσφέρει ένα καλό σπίτι ή ένα καλό αυτοκίνητο. Γι' αυτούς ηδονή είναι η ανακάλυψη και ανταμοιβή τους η αθανασία. Κανένας απ' αυτούς δεν θ' αντάλλαζε τίποτε από αυτά που με τον τρομερό του κόπο απέκτησε για το χρήμα. Κανένας πλούσιος δεν θα ήταν δυνατόν να εξαγοράσει από τον Κοχ την ανακάλυψή του, για να την παρουσιάσει σαν δικό του επίτευγμα.

Οι πλούσιοι, δηλαδή, δεν μπορούν να εξαγοράσουν την αθανασία, γιατί αυτοί που κατέχουν το μέσον που την προσφέρει δεν το μοιράζονται με κανέναν και για κανέναν λόγο. Δεν υπάρχει υλικό τίμημα που να εξαγοράζει από τον δημιουργό το δημιούργημά του. Δεν υπάρχει τίμημα που να βάλει τον δημιουργό σε "τροχιά" πλούσιας ύφεσης. Κανένας μισθός δεν θα μπορούσε να βγάλει έναν τέτοιο επιστήμονα από το εργαστήριό του και να τον μετατρέψει σε ένα σπάνιο εμπορικό "προϊόν", που αποδίδει κέρδος από την επίδειξή του σε πλούσια ακροατήρια. Οι άνθρωποι αυτού του είδους φτάνουν σε σημείο να μην δημιουργήσουν οικογένειες, προκειμένου να μην μειωθεί η επιστημονική τους "μαχητικότητα". Νικούν βασικά ανθρώπινα ένστικτα, προκειμένου να γίνουν "αρχιερείς" της "θρησκείας" τους, που είναι η επιστήμη. Μπορούν να γίνουν ασκητές, χωρίς ποτέ να διαμαρτυρηθούν.

Το σύστημα όλα αυτά τα γνώριζε και τα εκμεταλλεύτηκε με το τρόπο που το συνέφερε. Εκμεταλλεύτηκε τη λαχτάρα τού κάθε ανθρώπου για διάκριση, καθώς και τη γενική δυνατότητά του να εκπαιδευτεί στο βασικό επίπεδο της επιστήμης. Εκμεταλλεύτηκε τη διάθεση της αυτοθυσίας που τον διακρίνει, προκειμένου να επιτύχει τους στόχους του. Με βάση αυτά τα δεδομένα σχεδίασε το απάνθρωπο σύστημα εκπαίδευσης που κεφαλαιοποιεί τη γνώση. Αυτό έγινε με πολύ απλό τρόπο. Έχοντας γνώση ότι ο κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει ένας απλά καλός επιστήμονας, δημιούργησε ένα σύστημα που "παράγει" επιστήμονες και στηρίζεται σε διαδικασίες αποκλεισμού. Είτε αυτός ο αποκλεισμός γίνεται με κριτήρια πλούτου είτε υπομονής είτε οτιδήποτε άλλο, το σύστημα κατόρθωνε και διαχώριζε ισοδύναμους ανθρώπους μεταξύ τους. Διαβάθμιζε δηλαδή τεχνητά την κοινωνία, δημιουργώντας κοινωνικές μερίδες λίγων "εκλεκτών" μέσα από τη μεγάλη μάζα των κοινών ανθρώπων. Ενώ δηλαδή είναι στις δυνατότητες του κάθε ανθρώπου να γίνει επιστήμονας, για λόγους οικονομικούς ή για λόγους υπομονής δεν γίνονταν όλοι τέτοιοι.

Μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων εγκατέλειπε τον δρόμο της επιστήμης για λόγους άσχετους με τις πραγματικές τους δυνατότητες. Από εκεί και πέρα το σύστημα εκμεταλλευόταν αυτούς τους λίγους που παρέμεναν στην τροχιά της επιστήμης και, αφού τους βασάνιζε, τους εμφάνιζε σαν ομοειδείς με τα ιερά "τέρατα" των επιστημών. Τους αναγνώριζε σαν "εκλεκτούς", ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν τέτοιοι. Με μέσον τον βασανισμό, δημιουργούσε από τη μάζα των κοινών ανθρώπων "ανάπηρους", που στη συνέχεια τους αναγνώριζε σαν "εκλεκτούς" και τους έκανε πλούσιους. Αυτοί οι "ανάπηροι" στη συνέχεια γίνονταν θηρία και υπερασπίζονταν με πάθος το σύστημα. Υπερασπίζονταν τους βασανιστές τους, γιατί σε άλλη περίπτωση ο βασανισμός τους θα ήταν οικονομικά ανώφελος κι επιζήμιος μόνον για τους ίδιους. Με τον τρόπο αυτόν δημιούργησε τεχνητά το σπάνιο "προϊόν" που, όπως αναφέραμε πιο πάνω, χρειαζόταν για να δημιουργήσει συνθήκες εμπορίου.

Το σύστημα στην επιλογή του αυτήν δεν βρήκε αντίσταση από κανέναν, γιατί η δική του "παραγωγή" δεν ερχόταν σε σύγκρουση με τους πραγματικούς θεούς των επιστημών. Γνώριζε, δηλαδή, ότι μαζί με τους κοινούς ανθρώπους —που απλά ανέχονταν τον βασανισμό, προκειμένου να γίνουν "εκλεκτοί" επιστήμονες και να τα "οικονομήσουν"— θα διατηρούσε μέσα στο επιστημονικό δυναμικό και όλους εκείνους τους τρομερούς ανθρώπους, που για κανέναν λόγο και για καμία θυσία δεν θα εγκατέλειπαν την επιστήμη. Καμία θυσία δεν ήταν ικανή γι' αυτούς να τους αναγκάσει να βγουν από τον "δρόμο" τους και αυτό ήταν κάτι που το σύστημα το γνώριζε. Με ένα οργανωμένο σύστημα αναγνώρισης τίτλων σπουδών έβαλε στο ίδιο σύνολο καί τους πραγματικά "εκλεκτούς" καί τους απλούς ανθρώπους, που απλά λόγω εκπαίδευσης είχαν επιστημονικές γνώσεις. Με τον τρόπο αυτόν, δηλαδή, έβαλε σ' έναν κοινό "χώρο" καί τα θηρία λόγω ικανοτήτων καί τα θηρία λόγω "αναπηρίας".

Με τον τρόπο αυτόν μέσα στο φυσικό "star system" της ανθρωπότητας έβαλε και τη δική του "παραγωγή". Ανάμεσα στους φυσικούς και δυσπρόσιτους για τον κοινό άνθρωπο "ήλιους" της επιστήμης έβαλε και τις φωσφορίζουσες "πινέζες" που το ίδιο παρήγαγε. Αυτή είναι άλλωστε και η πραγματική διαφορά ανάμεσα σ' έναν πραγματικό επιστήμονα και σ' έναν "επιστήμονα" του συστήματος. Είναι η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο Χριστό κι έναν κοινό παπά. Η διαφορά μεταξύ αυτού που παρήγαγε κι αυτού που μεταφέρει. Το ίδιο γίνεται και στον τομέα της επιστήμης. Είναι η διαφορά ανάμεσα στον τρομερό Παπανικολάου και στον νεαρό γιατρό, που κάνει το αγροτικό του και πραγματοποιεί καθημερινά το τεστ ΠΑΠ. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο μοναδικό φαινόμενο της επιστήμης και τους εκατοντάδες χιλιάδες που κάθε χρόνο αποφοιτούν από τα πανεπιστήμια με επιστημονικό τίτλο. Ο ένας είναι ένας φυσικός και υπέρλαμπρος "ήλιος" και οι άλλοι απλοί χειριστές της υπάρχουσας επιστημονικής γνώσης. Ο ένας είναι φωστήρας και οι άλλοι λειτουργούν ως αναμεταδότες και άρα ως ανακλαστήρες. Καί οι δύο φαίνονται λαμπροί στον επιστημονικό ουρανό, αλλά δεν είναι ίδιοι. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το φαινόμενο αυτό το εκμεταλλεύτηκε το σύστημα και δημιούργησε εκείνες τις συνθήκες που το ευνοούν.

Πώς όμως το εκμεταλλεύτηκε; Δημιούργησε ένα τεχνητό ουράνιο "στερέωμα", όπου μαζί με τους φωστήρες "λάμπουν" εκ του ασφαλούς και τα δικά του ετερόφωτα δημιουργήματα. Πώς δημιουργήθηκε το τεχνητό περιβάλλον "ουρανός"; Το σύστημα, ανάμεσα στον "ουρανό" των μακρινών θεών της επιστήμης και τους απλούς ανθρώπους, τοποθέτησε ένα διάφανο πανεπιστημιακό παραπέτασμα, που λειτουργεί σαν ουράνιος "θόλος". Οι άνθρωποι εξακολουθούν και βλέπουν μέσα από αυτό τους "ήλιους" των επιστημών, αλλά βλέπουν εξίσου ψηλά και τις πανεπιστημιακές "πινέζες", που είναι καρφωμένες πάνω στο παραπέτασμα αυτό. Η τεχνητή και εξ ανακλάσεως λάμψη τούς μπερδεύει και νομίζουν ότι οι θεοί των επιστημών και οι πανεπιστημιακοί ή οι "μορφωμένοι" επιστήμονες είναι περίπου όμοιοι μεταξύ τους. Τους βλέπουν ψηλά και σε απόσταση, αλλά δεν γνωρίζουν ούτε πώς δημιουργήθηκε η απόσταση αυτή μεταξύ κοινών ανθρώπων, αλλά ούτε και ποιος τη συντηρεί. Αυτή η τεχνητά υψηλά ιστάμενη τάξη είναι η τάξη των "λαμπρών" μεγαλοαστών. Μία τάξη που συντίθεται από καθημερινούς επιστήμονες μετρίων ικανοτήτων και φωτίζεται από τους υπέρλαμπρους φωστήρες των επιστημόνων.

Οι άνθρωποι, βλέποντας αυτήν την ασαφούς προέλευσης λάμψη, αγνοούν το τι ακριβώς συμβαίνει. Αυτήν την άγνοια εκμεταλλεύεται το σύστημα κι αυτήν καλλιεργεί. Τιμά και δοξάζει οργανωμένα ανθρώπους, που δεν δικαιούνται τέτοιας τιμής και διάκρισης, εφόσον είναι κοινοί εργαζόμενοι. Αυτό το κάνει εκ του πονηρού, για να παρασύρει τους ανθρώπους στην εξαγωγή λανθασμένων συμπερασμάτων. Ο άνθρωπος, επειδή ευγνωμονεί και θέλει —εκτός των άλλων— ν' ανταμείψει τους πραγματικούς του ευεργέτες, δεν αντιδρά απέναντι στην κλοπή των "μορφωμένων" αστών, που και οι ίδιοι εκπαιδεύονται να παριστάνουν εκ του πονηρού τους ευεργέτες. Το σύστημα από μόνο του —και για λόγους συμφέροντος— δημιούργησε την τάξη αυτήν των "φωτισμένων" που είναι ετερόφωτη, για να την ελέγχει και να την εκβιάζει. Μια τάξη που έχει μεγάλες απαιτήσεις, ειδικά στον οικονομικό τομέα. Ο κόσμος, εξαιτίας της άγνοιας τού τι συμβαίνει, δεν αντιδρά στην κλοπή των κοινών ανθρώπων που παριστάνουν τους "εκλεκτούς". Συμπερασματικά, αυτό που πρέπει να θυμάται ο αναγνώστης είναι ότι η τεχνητή αυτή "λάμψη" των κοινών ανθρώπων, —που τους διαφοροποιούσε από τους υπόλοιπους επίσης κοινούς ανθρώπους— ήταν το ζητούμενο για το σύστημα. Με τον τρόπο αυτόν τα πραγματικά σπάνια "προϊόντα" της εκπαίδευσης μπήκαν στο ίδιο "καλάθι" με τα τεχνητά σπάνια "προϊόντα".

Από τη στιγμή που το σύστημα το κατάφερε αυτό, δημιούργησε τις συνθήκες που το ευνοούσαν. "Πουλούσε" ακριβά αυτά που τεχνητά δημιουργούσε το ίδιο. Εκμεταλλευόμενο δηλαδή την αξία της επιστήμης, τη ματαιοδοξία και πολλές φορές τη φτώχεια του ανθρώπου, κατόρθωνε με τεχνητούς τρόπους και μοίραζε δόξα "εκλεκτού" σε απλούς ανθρώπους, που δεν διέφεραν σε τίποτε από τον μέσο άνθρωπο. Για μερικά μόρια διαφορά κάποιοι ονομάζονταν "εκλεκτοί" και κάποιοι άλλοι καταδικάζονταν στην αφάνεια και τη φτώχεια. Ελέγχοντας την οργανωμένη αυτήν κατάσταση, δημιούργησε συνθήκες ομηρίας για το σύνολο του μορφωμένου κόσμου. Οι βασανισμένοι από το σύστημα "επιστήμονες" δεν στρέφονταν ποτέ εναντίον του. Το αντίθετο μάλιστα. Το υποστήριζαν με πάθος, προκειμένου ν' "αποζημιωθούν" γι' αυτά που έπαθαν. Χωρίς "αποζημίωση" κανένας απ' αυτούς τους κοινούς και "υπερτιμημένους" ανθρώπους δεν θα κέρδιζε τίποτε.

Όλοι αυτοί οι κοινοί άνθρωποι δεν ήταν οι τρομεροί επιστήμονες, που με το έργο τους θα κέρδιζαν τα πάντα. Ήταν απλά εκπαιδευμένοι άνθρωποι, οι οποίοι έκαναν μία δουλειά, που η ιδιομορφία της ήταν ότι απαιτούσε επιστημονική γνώση για να έρθει εις πέρας. Ήταν κοινοί εργαζόμενοι, που απλά η ιδιόμορφη δουλειά τους απαιτούσε παραπάνω γνώση από τη γνώση που απαιτείται από έναν εργάτη ο οποίος χειρίζεται, για παράδειγμα, έναν τόρνο. Όμως, το θέμα είναι ότι η εργασία αποδίδει μισθό εξαιτίας του κόπου που καταβάλει ο εργαζόμενος για να παράγει έργο και όχι εξαιτίας της γνώσης που του δίνει τη δυνατότητα να κάνει κάποια συγκεκριμένη δουλειά. Το έργο είναι αυτό που πληρώνεται με μισθό και όχι η γνώση, που δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να παράγει έργο.

Όμως, από τη στιγμή που η γνώση αυτή δεν δόθηκε στους επιστήμονες απλόχερα στην ηλικία που ο άνθρωπος διψάει για γνώση και την απορροφά σαν "σφουγγάρι", υπάρχει πρόβλημα. Αυτοί οι άνθρωποι βασανίστηκαν για ν' αποκτήσουν τη γνώση. Αγωνίστηκαν ν' αποκτήσουν τα πιστοποιητικά που την κάνουν "νόμιμη" και οικονομικά αποδοτική. Έγιναν "ανάπηροι", προκειμένου να γίνουν "νόμιμοι" επιστήμονες και στη συνέχεια αναζητούσαν αποζημίωση. Όταν κάποιοι άλλοι διασκέδαζαν ή ερωτεύονταν, αυτοί έκαναν τους "καλόγερους", προκειμένου να περάσουν τις εξετάσεις στα αστεία μαθήματα που τους επέβαλε το σύστημα. Όταν κάποιοι πήγαιναν ανέμελες διακοπές, αυτοί αναγκάζονταν ν' απομνημονεύουν μέσα στο κατακαλόκαιρο ιστορικά γεγονότα και τα ονόματα των πρωταγωνιστών τους. Αναγκάζονταν και φέρονταν μη-φυσιολογικά και άρα ως άνθρωποι με κάποιο πρόβλημα κι επομένως ως "ανάπηροι".

Όλοι αυτοί ήταν όμως φυσιολογικοί άνθρωποι, που τους κόστιζε η θυσία αυτή. Δεν ήταν λάτρεις αυτού που έκαναν, ώστε η πραγματική θυσία γι' αυτούς να είναι το να παρατήσουν την ευχαρίστησή τους για να πάνε διακοπές. Ήταν άνθρωποι που υπέφεραν γι' αυτά που στερούνταν. Γιατί το έκαναν αυτό; Γιατί το σύστημα τους είχε πείσει ότι ο βασανισμός τους ήταν ένα σύντομο χρονικό διάστημα, που, αν το αποδέχονταν, θα τους οδηγούσε στον πλούτο και το βόλεμα. Όλοι αυτοί έβλεπαν ότι στο μέλλον αυτός ο βασανισμός θα λειτουργούσε ως επένδυση. Νόμιζαν, δηλαδή, ότι είχαν κέρδος από τη δική τους "αναπηρία", αλλά και από την "αναπηρία" της κοινωνίας, που τους υποσχόταν ότι θα τους πληρώσει τα όσα πίστευαν ότι δικαιούνται.

Τι σημαίνει όμως πρακτικά αυτό; Πώς υπάρχει σύνδεση "αναπήρων" και "ανάπηρης" κοινωνίας και πώς υπηρετούνται τα κοινά τους συμφέροντα; Ας σκεφτεί ο αναγνώστης το εξής απλό: Το κοινωνικό σύστημα μοιάζει μ' ένα σπίτι. Τι γίνεται όταν αυτό το σπίτι αναλάβει να το χτίσει ένας πονηρός μηχανικός, που είναι ταυτόχρονα και τυφλός; Το σπίτι θα το χτίσει με τον τρόπο που θα τον ευνοεί τον ίδιο. Θα το χτίσει χωρίς παράθυρα και χωρίς υποδομή να υπάρξει ηλεκτροφωτισμός. Γιατί; Γιατί μέσα σ' αυτό το κατασκότεινο σπίτι αυτός και οι όμοιοι του θα υπερέχουν έναντι των υπολοίπων. Θα εξαλείψουν το μειονέκτημά τους και ταυτόχρονα θα δώσουν στα δικά τους πλεονεκτήματα την υπέρτατη αξία. Αυτοί, μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής, παρ' όλη την αναπηρία τους θα διεκδικήσουν και το πιο πιθανό είναι ν' αναλάβουν και την εξουσία μέσα στο σπίτι αυτό, γιατί αυτοί θα υπερέχουν στις συγκεκριμένες συνθήκες.

Αυτοί θ' αναλάβουν —αν και τυφλοί— την εξουσία των "οδηγών" των υπολοίπων. Θ' αναλάβουν την εξουσία αυτήν, όχι επειδή βλέπουν, εφόσον το σκοτάδι ακυρώνει τη δυνατότητα αυτήν, αλλά επειδή ακούν καλύτερα από τους υπολοίπους. Το πλεονέκτημα των υγιών ανθρώπων με τον τρόπο αυτόν εξουδετερώνεται και πλεονέκτημα γίνεται η ιδιομορφία του "ανάπηρου". Όσοι άνθρωποι έχουν πρόβλημα με μια αίσθηση, εκ των δεδομένων έχουν ανεπτυγμένες αφύσικα κάποιες άλλες. Με τον τρόπο αυτόν οι "ανάπηροι" ελέγχουν τα πάντα. Ελέγχουν καί τη διαδικασία της κατασκευής, αλλά καί τη διαχείριση μέσα σ' αυτήν. Είναι φυσικό λοιπόν να θεωρούν ως εχθρό τους τον οποιονδήποτε επιχειρεί να φωτίσει το σπίτι και άρα να καταστρέψει τις συνθήκες που τους δίνουν υπεροχή.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη σημερινή κοινωνία. Η κοινωνία μας είναι εκ των δεδομένων "ανάπηρη", εφόσον δεν λειτουργεί φυσιολογικά και άρα ανθρώπινα. Είναι αιμοβόρα, πολεμοχαρής και άδικη. Όμως, εξαιτίας των ιδιομορφιών της, δημιουργεί ανάγκες που κάποιοι πρέπει να τις καλύψουν. Η σημαντικότητα των αναγκών αυτών και η αθλιότητα που βασανίζει τους ανθρώπους δημιουργεί θέσεις "σωτήρων". "Σωτήρες" πολιτικούς, στρατηγούς, δικηγόρους, συνδικαλιστές κλπ.. Είναι δυνατόν όλοι αυτοί, που επωφελούνται από την κοινωνία αυτήν, να την αλλάξουν; Είναι δυνατόν ένας πολιτικός, που "έφτυσε" αίμα για να γίνει τέτοιος, να επιθυμεί την παγκόσμια ειρήνη; Τι θα κάνει ένας πολιτικός χωρίς εθνικούς εχθρούς και εθνικούς ανταγωνισμούς; Τι θα κάνει ένας στρατηγός σε μια κοινωνία χωρίς πολέμους; Είναι δυνατόν ένας στρατηγός, που "έφτυσε" αίμα για να γίνει τέτοιος, να επιθυμεί την κατάργηση του πολέμου; Τι θα κάνει σε μια τέτοια περίπτωση; Τι θα κάνει ένας δικηγόρος, αν δεν υπάρχει εγκληματικότητα; Τι θα κάνει ένας συνδικαλιστής, αν δεν υπάρχει κοινωνική αδικία και πάψουν ν' αδικούνται οι εργάτες;

Όλοι αυτοί οι μέχρι αναπηρίας εξειδικευμένοι άνθρωποι σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει να πάνε στα σπίτια τους και ν' αποδεχθούν το γεγονός ότι οι γνώσεις τους είναι πλέον άχρηστες. Είναι δυνατόν κάποιος να ελπίζει σ' αυτούς τους επαγγελματίες "σωτήρες" για τη βελτίωση της κοινωνικής κατάστασης; Αυτοί πρώτα και πάνω απ' όλα συντηρούν την "αναπηρία" της κοινωνίας. Τη συντηρούν, γιατί εξαιτίας αυτής γίνονται οι ίδιοι πλούσιοι και δίνουν αξία στη δική τους "αναπηρία". Θεωρούν εχθρό τους όποιον προσπαθεί να "φωτίσει" την κοινωνία. Όπως οι τυφλοί εξουσιαστές του παραδείγματός μας μισούν αυτούς που ανάβουν φώτα μέσα στο κατασκότεινο σπίτι, έτσι μισούν κι αυτοί τους ανθρώπους που προσπαθούν πραγματικά να βοηθήσουν την κοινωνία. Οι "ανάπηροι" απειλούν με θάνατο αυτούς που απειλούν την "αναπηρία" της κοινωνίας, την οποία αντιλαμβάνονται ως κεφάλαιό τους. Όπως είναι κεφάλαιο για τον "τυφλό" του παραδείγματός μας το σκοτάδι, έτσι είναι κεφάλαιο για τον πολιτικό τα εθνικά προβλήματα, για τον στρατηγό ο πόλεμος, για τον δικηγόρο η εγκληματικότητα και για τον συνδικαλιστή η αδικία. Είναι κεφάλαιο, γιατί χάρη σ' αυτά υπάρχουν και οι ίδιοι και γίνονται ως παράγοντες της κοινωνίας πλούσιοι και διάσημοι.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το σύστημα εκπαίδευσε όλους αυτούς τους τεχνητά σπάνιους επιστήμονες μ' έναν τρόπο που τους μεταμορφώνει σε "ανάπηρους". "Ανάπηρους", που, πάνω στην αγωνία τους ν' απολαύσουν ό,τι νομίζουν ότι δικαιούνται ως αποζημίωση, φέρονται και λειτουργούν σαν αιμοβόροι και υποτακτικοί "σκύλοι". Αιμοβόροι σε σχέση με τους συνανθρώπους τους και υποτακτικοί σε σχέση με το σύστημα εξουσίας. Αυτοί συντηρούν με πάθος το σύστημα με τα υπάρχοντα "ανάπηρα" χαρακτηριστικά.

Όλοι βλέπουμε κάθε χρόνο τι γίνεται με τον αγώνα ζωής και θανάτου που δίνουν οι μαθητές, προκειμένου να μπουν στα πανεπιστήμια. Όλοι βλέπουμε το πάθος των υποψηφίων "αναπήρων". Γιατί το κάνουν αυτό; Μήπως για τη μόρφωση; Όχι βέβαια. Το κάνουν για το βόλεμα. Γνωρίζουν ότι πίσω από την "επιτυχία" της εισαγωγής στο πανεπιστήμιο κρύβεται το "βόλεμα". Βλέπουν το πτυχίο όπως βλέπει ένας σκύλος ένα μεγάλο "κόκαλο". Το σύστημα εκμεταλλεύεται τη δυνατότητά του να δημιουργεί "κόκαλα" και γι' αυτό τους εκπαιδεύει όλους αυτούς με τον τρόπο αυτόν. Το σύστημα κρατάει το "κόκαλο" κι αυτοί χιμούν σαν "σκύλοι" για να το αρπάξουν. Έτσι φτάνουμε στο σημείο για μερικά μόρια στις εξετάσεις κάποιοι να γίνονται σίγουρα πλούσιοι και κάποιοι άλλοι να καταδικάζονται στη φτώχεια του εργάτη.

Ας προσέξει κάποιος την αγωνία των γονέων, που κρέμονται στην κυριολεξία πάνω στα κάγκελα των εξεταστικών κέντρων. Αυτοί γιατί αγωνιούν; Για τη μόρφωση των παιδιών τους; Όχι βέβαια. Αυτοί ανησυχούν για το βόλεμα των παιδιών τους. Στα εξεταστικά κέντρα όλοι αυτοί πηγαίνουν για να υποστηρίξουν ηθικά τον αιμοβόρο "μονομάχο", που αγωνίζεται με λύσσα για την επικράτηση. Τον "μονομάχο" που εκπαιδεύουν στο σπίτι τους, παριστάνοντας οι ίδιοι τους "προπονητές". Τον "μονομάχο", που με πάθος, αυστηρές τιμωρίες και στερήσεις τον οδήγησαν στην "αρένα" των εξετάσεων. Ένα "μονομάχο" μέτριων πνευματικών δυνατοτήτων, που αγωνίζεται απλά να βολευτεί. Είναι φυσικό λοιπόν να κρέμονται από τα κάγκελα των "αρένων", γιατί αυτό κάνουν πάντα οι "προπονητές". Αυτοί θα δώσουν τη συμβουλή της τελευταίας στιγμής. Αυτοί θα ενθαρρύνουν τον "μονομάχο" με υποσχέσεις βολέματος. Αυτοί θα τον "ντοπάρουν" στην τελική του προσπάθεια.

Όλη αυτήν την απάνθρωπη διαδικασία το σύστημα την ενθαρρύνει και την υποστηρίζει. Το σύστημα επιλέγει από πολύ νωρίς να διαφημίσει τα μελλοντικά του προϊόντα. Επιλέγει να δημιουργήσει υπερτιμημένους ανθρώπους, πολύ πριν αυτοί μπουν στο σύστημα αξιών της επιστήμης. Το παραμύθι των "αριστούχων", που τιμούνται προκαταβολικά κι αποτελούν τα λαμπρά πρότυπα της νεολαίας, πρέπει κάποτε να τελειώσει.  Άξιος τιμής και διάκρισης είναι αυτός που δημιουργεί χρήσιμα πράγματα για την κοινωνία. Δεν είναι άξιος τιμής και διάκρισης αυτός που κάνει τα ίδια πράγματα με όλους τους υπόλοιπους κι απλά με περισσότερο κόπο τα κάνει λίγο καλύτερα. Το σύστημα τα ξεφτιλίζει όλα αυτά, ώστε από τους άπειρους κοινούς ανθρώπους να δημιουργήσει μία μερίδα λίγων "ξεχωριστών" ανθρώπων.

Από τις μετριότητες επιλέγει ανθρώπους που θα τους εθίσει στις τιμές και θα τους κάνει δούλους του. Είναι κοινό μυστικό στη μαθητική κοινωνία ότι οι τιμώμενοι "αριστούχοι" είναι τις περισσότερες φορές άνθρωποι κάτω του μετρίου. Τις περισσότερες φορές είναι ανθρωπάκια, που με πολύ κόπο και τρομερές θυσίες καταφέρνουν να είναι σε μερικά μαθήματα άριστοι. Άριστοι σε πέντε έξι πραγματάκια και σε όλα τα υπόλοιπα —που αφορούν τον άνθρωπο και είναι χιλιάδες— μένουν σταθερά κάτω από τη "βάση". Πολλές φορές αυτοί οι άνθρωποι, που οι συμμαθητές τους τούς αποκαλούν "φυτά" ή "σπασίκλες", αποτελούν αντικείμενο αρνητικού σχολιασμού από αυτούς κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Οι μαθητές αντιλαμβάνονται ενστικτωδώς κάποια προβληματικότητα μεταξύ των "αριστούχων". Ανάμεσά τους υπάρχουν βέβαια αξιόλογοι άνθρωποι που μπορούν να γίνουν πραγματικά "εκλεκτοί", αλλά τις περισσότερες φορές συμβαίνει το αντίθετο. Αυτό βέβαια είναι και το ζητούμενο από το σύστημα.

Συμφέρει το σύστημα η μετριότητα, γιατί μπορεί και την ελέγχει. Συμφέρει το σύστημα ένας "αριστούχος", που όλη του η αγωνία είναι να "σωθεί" μέσα από τον κόπο του. Συμφέρει το σύστημα ένας άνθρωπος, που όλη του η ζωή είναι τα πέντε έξι πραγματάκια που αναφέραμε πιο πάνω. Συμφέρει το σύστημα ένας "ανάπηρος", που αυτοακρωτηριάσθηκε για να "πετύχει" .Ας προσέξει κάποιος τους "αριστούχους" και θα διαπιστώσει ποιοι απ' αυτούς υπηρετούν το σύστημα και ποιοι υπηρετούν την επιστήμη και κατ' επέκταση την κοινωνία. Το σύστημα το υπηρετούν απόλυτα οι μέτριων δυνατοτήτων "αριστούχοι". Αυτοί που γνωρίζουν άριστα μόνον την εξεταστέα ύλη και τίποτε άλλο. Οι άφιλοι και οι ανέραστοι της μαθητικής κοινωνίας. Αυτοί που έγιναν αντικοινωνικοί στην προσπάθειά τους να "πετύχουν" στις εξετάσεις και ν' αποκτήσουν πρόσβαση στο "βόλεμα". Αν αυτοί οι άνθρωποι είναι ταυτόχρονα κι αδικημένοι από τη φύση, ακόμα καλύτερα. Ένας μαθητής πιο κοντός, πιο ασθενικός ή ακόμα και πιο άσχημος απ' ό,τι θα ήθελε να είναι, αποτελεί την καλύτερη πρώτη "ύλη" για το σύστημα.

Αυτός ο μαθητής θ' αγωνιστεί με πάθος να γίνει "αριστούχος" και στη συνέχεια επιστήμονας. Για τον αδικημένο αυτόν —πρώτα από τον εαυτό του και μετά από τη φύση— άνθρωπο, ο βασανισμός είναι μονόδρομος που οδηγεί στην "επιτυχία". Επιθυμεί διακαώς να "πετύχει", γιατί θέλει να εκδικηθεί. Θέλει να εκδικηθεί τους συμμαθητές του, την κοινωνία και όλους όσους θεωρεί υπεύθυνους για την κατάστασή του. Γνωρίζει ότι μόνον το σύστημα μπορεί να δώσει στη μετριότητά του τη δυνατότητα να ξεχωρίσει με τρόπο τεχνητό. Επενδύει στο σύστημα, που του υπόσχεται να "προσπεράσει" αυτούς που μισεί και οι οποίοι τον "πληγώνουν" και μόνον επειδή υπάρχουν.

Αυτός ο άνθρωπος είναι ο "μονομάχος" των εξετάσεων. Αυτός θα χιμήξει με "λύσσα" στα εξεταστικά κέντρα, για να "ξεσκίσει" αυτούς που μισεί. Η "αρένα" των εξεταστικών κέντρων είναι ο μοναδικός χώρος όπου οι αδυναμίες του γίνονται η δύναμή του. Αυτά τα "άρρωστα" πράγματα βλέπουμε κάθε χρόνο στις εξετάσεις. Τότε σπεύδει το σύστημα και μοιράζει απλόχερα δόξα και τιμές σε γονείς και μαθητές. Όλοι αυτοί, είτε σαν "ευτυχισμένοι" γονείς είτε σαν "αριστούχοι" μαθητές, στηρίζουν τα συστήματα παιδείας, που λειτουργούν ως "χειρουργικά τραπέζια", τα οποία δημιουργούν "αναπηρίες" κατά παραγγελία. Βασανίζονται καί οι μεν καί οι δε, μέχρι να φτάσουν στο σημείο να κάνουν οικονομικά αποδοτική την "αναπηρία" τού εκπαιδευόμενου. Είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι σκληροί κι απάνθρωποι γονείς —καθώς και οι βασανισμένοι μαθητές— ν' απεμπολήσουν τα δικαιώματα και τα προνόμια που προκύπτουν από την πύρρειο όπως συμβαίνει πάντα "νίκη" τους;

Από αυτούς τους μέτριους και σε μερικές περιπτώσεις "άρρωστους" ανθρώπους συντίθεται η αστική τάξη. Αυτοί είναι που διατηρούν την κοινωνική κατάσταση στα μέτρα που υπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Όλοι αυτοί δεν ήθελαν και δεν θέλουν με κανέναν τρόπο και για κανέναν λόγο να υπάρχει εξίσωση των μισθών μεταξύ των εργαζομένων. Αυτή η τάξη, που "γεννήθηκε" τεχνητά από "ανάπηρους", είναι το αίτιο που υπάρχουν σήμερα τα παγκόσμια προβλήματα. Αυτοί είναι που σήμερα δεν επιτρέπουν την παγκόσμια λύτρωση της ανθρωπότητας. Η τάξη δηλαδή των ανθρώπων που έχουν τις γνώσεις —που η ανθρωπότητα επενδύει πάνω τους για την επίλυση των προβλημάτων της— είναι αυτή που δημιουργεί τα προβλήματα, γιατί μόνον εξαιτίας αυτών των προβλημάτων μπορεί κι επιβιώνει πλούσια ως τάξη. Τι θα πει όμως τεχνητή "γέννηση" και ποιοι τη δημιούργησαν;

Τα πάντα ξεκινάνε από τα ιερατεία αυτού του κόσμου. Θα περιοριστούμε εντός του χριστιανικού κόσμου, εφόσον η αστική τάξη, με τη μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα, "γεννήθηκε" εντός αυτού του κόσμου και άρα ήταν επιλογή του χριστιανικού ιερατείου. Όταν τα περιθώρια της αποικιοκρατίας εξαντλήθηκαν μαζί με τα διαθέσιμα εδάφη του πλανήτη, άρχισαν οι χριστιανικοί λαοί να γίνονται "ανήσυχοι". Άρχισαν να ζητούν δικαιώματα, άρχισαν ν' αμφισβητούν προνόμια. Αυτό δεν το έκαναν επειδή άλλαξαν ως άνθρωποι. Το έκαναν, γιατί ως χριστιανοί ανέχονταν τον "βασανισμό" τους από την εκκλησία, για όσο διάστημα έκριναν ότι η "αποζημίωσή" της ήταν ικανοποιητική.

 Οι παντελώς αγράμματοι και θρησκόληπτοι χριστιανοί δέχονταν την "αποζημίωση" του παραδείσου. Οι πιο πονηροί όμως δεν δέχονταν την "αποζημίωση" αυτήν. Μέχρι τότε διατηρούνταν χριστιανοί, γιατί το χριστιανικό σύστημα, μέσω των αποικιοκρατικών του δραστηριοτήτων, τους υποσχόταν κεφάλαιο και άρα πλούτο. Όταν το σύστημα δεν είχε περιθώρια να τους "αποζημιώσει" για τον βασανισμό τους, αυτοί άρχισαν να το αμφισβητούν. Δεν υπήρχαν νέα εδάφη να τους υποσχεθεί, ώστε να κάνει τη χριστιανική "αναπηρία" τους κερδοφόρα. Από τη στιγμή που δεν υπήρχαν τα περιθώρια αυτά, άρχισε η ένταση να συσσωρεύεται και ν' απειλεί με έκρηξη τη χριστιανική κοινωνία. Η έκρηξη έγινε και είχε τη μορφή ταξικής επανάστασης, που εκδηλώθηκε στη Γαλλία. Οι μορφωμένοι πίεσαν το σύστημα για δικαιώματα, ελευθερίες κι αυτό δεν άργησε να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις.

Γιατί; Γιατί η εκκλησία, που διαχειριζόταν την εξουσία του συστήματος, γνώριζε πώς να διαφθείρει μορφωμένους. Είχε ήδη το "know how" του πώς να μετατρέπει σε θηρία αυτούς που μεταφέρουν "σωτήρια" γνώση. Είχε τη γνώση του πώς να προκαλεί "αναπηρίες" σ' αυτούς που θα "μόρφωνε". Αυτό ήταν κάτι που το είχε ήδη επιτύχει πάνω στα δικά της στελέχη. Βασάνιζε τους ανθρώπους, προκειμένου να τους κάνει πλούσιους ιερείς της. Από τη στιγμή που κατάφερνε να ελέγχει αυτούς που μεταφέρουν τον Λόγο του Θεού, ήταν εύκολο να καταφέρει να ελέγξει εκείνους που θα μετέφεραν την απλή ανθρώπινη γνώση και την προσωπική τους άποψη. Τότε ακριβώς γεννήθηκε η αστική τάξη. Σ' όλους τους πονηρούς κι ανήσυχους ανθρώπους που θα την απειλούσαν έδωσε άυλο κεφάλαιο για να τους "ξεφορτωθεί". Από τη στιγμή που δεν μπορούσε να τους δώσει φέουδα, επέλεξε να τους μετατρέψει σε κεφαλαιοκράτες της γνώσης. Δεν χρειαζόταν να τους εκπαιδεύει στους στρατώνες των αποικιοκρατικών στρατών. Τους έβαλε στα όμοια με στρατώνες σχολεία και απλά αντί για φέουδα μοίραζε πτυχία.

Με τον απλό αυτόν τρόπο τα "ανάπηρα" θηρία της χριστιανικής εκκλησίας γέννησαν το "ανάπηρο" θηρίο της αστικής τάξης. Τότε γεννήθηκε ο πιστός "σκύλος" του συστήματος. Οι αστοί δεν ήταν αιμοβόροι, όπως τα θηρία της εκκλησίας, αλλά δεν ήταν και υγιείς άνθρωποι. Ήταν πονηροί άνθρωποι με γνώσεις και η φτώχεια τούς έκανε αρπακτικούς. Υποτάχθηκαν πλήρως στην εκκλησία, γιατί μόνον αυτή μπορούσε να προστατεύσει τα προνόμια τους, εφόσον μόνον αυτή μπορεί να κεφαλαιοποιήσει τη γνώση. Και πάλι τα πράγματα πήραν την προκαθορισμένη οδό. Οι "ανάπηροι" και πάλι δημιούργησαν "ανάπηρες" κοινωνίες, για να μπορούν να τις εκμεταλλεύονται. Όπως τα θηρία της εκκλησίας δημιούργησαν τον θηριώδη χριστιανικό λαό, έτσι και οι "σκύλοι" της αστικής τάξης δημιούργησαν τα "σκυλόμορφα" έθνη.

Εξαιτίας των αστών, στη βασική και πρωτεύουσα χριστιανική "αναπηρία" προστέθηκε για το κάθε έθνος και μία ειδική εθνική "αναπηρία". Αν δηλαδή οι χριστιανοί μέχρι τότε ήταν οι "κουφοί" του πλανήτη, οι Άγγλοι ήταν οι "κουφοί" που δεν έβλεπαν, οι Γάλλοι οι "κουφοί" που δεν μύριζαν, οι Γερμανοί οι "κουφοί" που δεν είχαν γεύση κλπ.. Όλα τα ελεύθερα έθνη απέκτησαν μία συγκεκριμένη εθνική "αναπηρία", που τους ξεχώριζε μεταξύ τους, αλλά δεν τους διαφοροποιούσε στο βασικό χριστιανικό επίπεδο. Οι λαοί και πάλι παγιδεύτηκαν για λόγους συμφέροντος. Νόμιζαν ότι τους συνέφερε να παραμείνουν χριστιανοί "ανάπηροι", αλλά ταυτόχρονα πίστευαν ότι τα ειδικά εθνικά συμφέροντα τους υπηρετούνταν ακόμα καλύτερα από την ειδική εθνική τους "αναπηρία". Με τον αστείο αυτόν και ταυτόχρονα δραματικό τρόπο φτάσαμε στη σημερινή εποχή, όπου κάποιοι πονηροί στο όνομα της παγκοσμιοποίησης προσπαθούν για λόγους συμφέροντος ν' αλλάξουν τις εθνικές "αναπηρίες" των λαών και ταυτόχρονα προσπαθούν να προστατεύσουν τις αντίστοιχες δικές τους.

Ο υδροχοϊσμός, όπως εύκολα αντιλαμβανόμαστε, βρίσκει σήμερα τον κόσμο σε πλήρη σύγχυση. Κανένας πλην των πονηρών δεν γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει. Εκτός από τους "ανάπηρους" αστούς και ιερείς, που για λόγους συμφέροντος ακολουθούν τους ισχυρούς αυτού του κόσμου —οι οποίοι τους υπόσχονται μεγαλύτερη ανταμοιβή—, την "πατάνε" κι αυτοί που πραγματικά θέλουν να βοηθήσουν την ανθρωπότητα. Άλλοι νομίζουν ότι, στηρίζοντας την παγκοσμιοποίηση, υπηρετούν την πανανθρώπινη κοινωνία και δεν καταλαβαίνουν ότι παίζουν και πάλι το παιχνίδι των πιο ισχυρών "ανάπηρων", που θέλουν να εκμεταλλευτούν την κοινωνία. Άλλοι καταλαβαίνουν το παιχνίδι αυτό και πολεμούν την έννοια της παγκοσμιοποίησης —η οποία είναι μονόδρομος για τη σωτηρία του κόσμου— και πέφτουν θύματα των εθνικιστών "ανάπηρων", που αποδεδειγμένα είναι καταστροφείς του κόσμου.

Αναφερόμαστε σε όλα αυτά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τον λόγο που η πιο άμεση προτεραιότητα του υδροχοϊσμού είναι να παρέμβει πρώτ' απ' όλα στον τομέα της παιδείας και της εκπαίδευσης. Καμία νέα ιδεολογία δεν μπορεί ν' αποδώσει καρπούς, αν δεν εξαλειφθούν οι συνθήκες που δημιουργούν "αναπηρίες". Τίποτε δεν μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του ανθρώπου, για όσο διάστημα υπάρχουν στην κοινωνία του θηρία, που με τη δύναμη του πλούτου θα προσπαθήσουν να τον εξουσιάσουν και να τον διαφθείρουν. Πρέπει να εξαλειφθούν οι "ανάπηροι", γιατί ποτέ δεν θα πάψουν ν' αναζητούν "αποζημίωση" για τον βασανισμό που τους οδήγησε στην "αναπηρία" τους. Για όσο διάστημα θα δίνεται έστω και η ελάχιστη "αποζημίωση", τίποτε δεν θα λειτουργεί σωστά και πάντα πάνω από την κοινωνία θα επικρέμεται η απειλή να επιστρέψει αυτή και πάλι στον Μεσαίωνα. Πρώτα φροντίζεις να γεννάει το σύστημά σου "υγιείς" ανθρώπους και μετά ακολουθούν όλα τα άλλα. Η οικονομία είναι σχετικά απλό πρόβλημα να επιλυθεί, για όσο διάστημα υπάρχουν "υγιείς" άνθρωποι, που μπορείς να συνεννοηθείς μαζί τους.

Αυτά όλα σημαίνουν το εξής απλό. Ο υδροχοϊσμός θα προτείνει ένα νέο μοντέλο εκπαίδευσης, που θα έχει ως άξονά του τις ανάγκες του ανθρώπου και της κοινωνίας και όχι του συστήματος εξουσίας. Ως μέσον για την εκπαίδευση αυτήν θα χρησιμοποιήσει τις τελειότερες των γνώσεων και δεν θα εφεύρει νέες δικές του. Δεν υπάρχει λόγος να εφεύρεις νέα γνώση, από τη στιγμή που οι άνθρωποι διαθέτουν ήδη τον Λόγο του Χριστού αλλά και ό,τι καλύτερο έχουν επινοήσει οι άνθρωποι. Η επιλογή του Λόγου του Χριστού δεν έρχεται σε αντίθεση με την αυστηρά ουδέτερη θέση του υδροχοϊσμού σε θέματα θρησκείας. Θα ερχόταν μόνον αν μεταφέραμε την πεποίθησή μας πάνω στην ιδιότητα του Χριστού. Στην περίπτωση αυτήν όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν ισχυριζόμαστε ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού. Επιλέγουμε τον Λόγο Του ως τον άριστο ανάμεσα στο σύνολο των γνώσεων.

Αυτό δεν είναι κάτι το παράδοξο, όπως και να το εξετάσει κάποιος. Ο Χριστός —αν μη τι άλλο— είναι ο ισχυρότερος άνθρωπος που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Το σύστημά Του κατέχει αυτήν την στιγμή την κοσμοκρατορία. Κατέκτησε τον κόσμο με τον Λόγο Του και όχι με όπλα. Δισεκατομμύρια άνθρωποι Τον λατρεύουν σαν Θεό, εξαιτίας αυτού του Λόγου. Γιατί λοιπόν εμείς να αγνοήσουμε τον Λόγο αυτόν; Όποιος λοιπόν έχει πρόβλημα με την επιλογή μας, ας πολεμήσει τον Λόγο του Χριστού, γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο να πολεμήσει. Ο υδροχοϊσμός δεν θέτει ως δεδομένο ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού. Θέτει ως δεδομένο ότι ο Λόγος τού Χριστού είναι ο τελειότερος στον κόσμο.

Όποιος ανατρέψει τον Λόγο αυτόν ή βρει από κάπου αλλού καλύτερη γνώση, μπορεί ελεύθερα να την προτείνει, ώστε να γίνει αυτήν η κυρίαρχη εκπαιδευτική γνώση του υδροχοϊσμού. Όποιος λόγου χάρη έχει καλύτερη άποψη περί εξουσίας από αυτήν του Χριστού, ας την καταθέσει. Για όσο διάστημα δεν συμβαίνει αυτό, εμείς προτιμούμε το περίφημο (Λουκ. 22.25-22.27) "ο δε είπεν αυτοίς? οι βασιλείς των εθνών κυριεύουσιν αυτών, και οι εξουσιάζοντες αυτών ευεργέται καλούνται. υμείς δε ουχ ούτως, αλλ' ο μείζων εν υμίν γινέσθω ως ο νεώτερος, και ο ηγούμενος ως ο διακονών." (Αυτός δέ τους είπε, "Οι βασιλείς τών εθνών γίνονται κύριοι αυτών καί εκείνοι πού τά εξουσιάζουν ονομάζονται ευεργέται. Σείς όμως μή κάνετε τό ίδιο, αλλ' ο μεγαλύτερος μεταξύ σας άς φέρεται όπως ο νεώτερος καί ο αρχηγός σάν υπηρέτης.)

Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που αναζητάμε την καλύτερη άποψη περί συμπεριφοράς ανάμεσα στους ανθρώπους. Όποιος έχει καλύτερη άποψη περί ανθρώπινης συμπεριφοράς από το επίσης περίφημο (Ματθ. 7.12) "Πάντα ουν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς. ούτος γαρ έστιν ο νόμος και οι προφήται." (Όλα όσα θέλετε νά σάς κάνουν οι άνθρωποι, κάνετε καί σείς τά ίδια σ' αυτούς. Αυτός είναι ο νόμος καί οι προφήται".), εμείς θα το υιοθετήσουμε.

 Η βάση δηλαδή του συστήματος εκπαίδευσης του υδροχοϊσμού θα στηρίζεται στη γνώση που είναι ποιοτικώς κορυφαία στον κόσμο. Δεν στηρίζεται στις ιδιότητες αυτών που μας τις παρέδωσαν, αλλά στην ποιότητά τους. Μπορεί κάποιος ν' αμφισβητήσει όσο θέλει την ιδιότητα του Χριστού. Δεν μπορεί όμως ν' αμφισβητήσει την ποιότητα του Λόγου Του, γιατί αυτό είναι κάτι που θέλει απόδειξη. Μπορεί κάποιος χωρίς αποδείξεις ν' αμφισβητεί την ιδιότητά Του ως Υιού του Θεού, γιατί κι αυτός που την υποστηρίζει το κάνει συνήθως χωρίς καμία απόδειξη επίσης. Τον Λόγο όμως, επειδή ακριβώς υπάρχει, δεν μπορείς να τον αμφισβητήσεις, χωρίς να επιχειρηματολογήσεις. Η μόνη ιδιομορφία στην περίπτωση αυτήν είναι ότι ο υδροχοϊσμός θα δώσει τις γνώσεις αυτές στην καθαρή κι ανόθευτη μορφή τους, χωρίς κανέναν όρο που να προϋποθέτει βασανισμό. Θα δώσει τις γνώσεις αυτές στην αυθεντική τους μορφή και όχι παραποιημένες από τους "ανάπηρους". Σήμερα η γνώση παραδίδεται παραποιημένη και υπό όρους και γι' αυτό υπάρχουν τα προβλήματα με τις "αναπηρίες".

Αυτό πρακτικά σημαίνει το εξής: Η γνώση-"φορτίο", που θα προσφερθεί στον άνθρωπο για να πορευθεί στη ζωή του, θα είναι ο Λόγος του Χριστού, όπως αυτός παραδόθηκε στους ανθρώπους από τον Ίδιο τον Χριστό. Μέσα στη γνώση αυτήν θα περιλαμβάνονται και οι Δέκα Εντολές, εφόσον ο Ίδιος ο Χριστός τις έκρινε ως τέλειες. Δεν μας ενδιαφέρει αν τις απέδιδε ο Ίδιος στον Θεό. Μας ενδιαφέρει ότι τις έκρινε τέλειες.  Απλά αυτή η γνώση θ' απαλλαγεί από τη "σαβούρα" που μέσα στους αιώνες πρόσθεσαν οι τρομοκρατημένοι τρομοκράτες που παρίσταναν τους ιερείς Του. Αυτό σημαίνει ότι από τις Διαθήκες του Θεού ο άνθρωπος θα πάρει μόνον ό,τι αποδίδεται στον Χριστό. Από την Παλαιά Διαθήκη θα κρατήσουν οι άνθρωποι τις Δέκα Εντολές και όλα τα υπόλοιπα θα πεταχτούν στα "σκουπίδια". Από την Καινή Διαθήκη θα κρατήσουν τα Ευαγγέλια και όλα τα υπόλοιπα θα έχουν την ίδια τύχη με τους υπόλοιπους εβραϊκούς φιλοσοφικούς "καρπούς". Αυτά σ' ό,τι αφορά τη γνώση-"φορτίο" που θα παίρνει ο άνθρωπος.

Αρκεί όμως αυτό για τη διαπαιδαγώγησή του; Ο άνθρωπος διαπαιδαγωγείται με τη χρήση προτύπων, που θα τον προετοιμάζουν να εισαχθεί στην κοινωνία. Ο Χριστός δεν είναι καλό πρότυπο για τον άνθρωπο, γιατί απλούστατα επέλεξε για το έργο Του να μην φερθεί ως φυσιολογικός άνθρωπος. Φέρθηκε ως Θεός που θυσιάζεται για το έργο Του κι αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο ανθρώπων, που προετοιμάζονται για να ζήσουν απλά και όμορφα τη ζωή τους. Δεν λυπήθηκε τη ζωή Του και δεν δίστασε να τη θυσιάσει, προκειμένου να επιτύχει τον στόχο Του. Ακόμα κι αν είναι ο πραγματικός Θεός, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο ανθρώπων. Ακόμα κι ένας Θεός, που θυσιάζεται για έναν στόχο —όσο αγαθές κι αν είναι οι προθέσεις Του—, δεν παύει να είναι ένα θηρίο λόγω ισχύος και νοοτροπίας. Άρα εκ των δεδομένων η ζωή και η συμπεριφορά του Χριστού δεν μπορεί ν' αποτελέσει πρότυπο ζωής για τον μέσο άνθρωπο. Από τη στιγμή που εμείς θέλουμε ανθρώπους ζωντανούς, που να χαίρονται τη ζωή, αλλά ταυτόχρονα να είναι αρκετά μαχητικοί, για να προστατεύουν τον σχεδιασμό όταν αυτός απειλείται από θηρία, ευνόητο είναι ότι ψάχνουμε κάποιο παιδαγωγικό μέσο, που να μας προσφέρει τα αντίστοιχα πρότυπα.

Ιδανικότερο μέσον για μία τέτοια εκπαίδευση είναι τα Ομηρικά Έπη. Οι ήρωες των Επών μπορούν να γίνουν τα πρότυπα των ανθρώπων που εμείς επιθυμούμε να υπάρχουν. Οι ήρωες αυτοί γίνονται θηρία όταν πολεμούν για τους στόχους τους, αλλά ταυτόχρονα είναι άνθρωποι που αγαπούν τη ζωή. Αναζητούν τη δόξα, αλλά δεν την ανταλλάσσουν με τη ζωή τους. Έχουν όρια κι αυτό τους προστατεύει από το να μετατραπούν σε θηρία. Τα Έπη δεν σε οδηγούν στην αποκτήνωση, όπου οδηγούν οι Διαθήκες. Διά στόματος του πλέον δοξασμένου ήρωα των Επών, που είναι ο Αχιλλέας, μαθαίνει κάποιος ότι καμία δόξα δεν αξίζει όσο η ίδια η ζωή. Το ίδιο μας "συμβουλεύει" και ο τρομερός Οδυσσέας, εφόσον του δίνεται η δυνατότητα να γίνει αθάνατος Θεός κι αυτός προτιμά να επιστρέψει στο σπίτι του και να γεράσει μαζί με τη γυναίκα του και το παιδί του ως ένας κοινός θνητός. Τα Έπη είναι χρήσιμα ως παιδαγωγικό μέσο, γιατί τα πρότυπα τα οποία προβάλουν είναι καλά και υγιή ανθρώπινα πρότυπα. Είναι άνθρωποι που λατρεύουν του φίλους τους, αναζητούν τον έρωτα, εκτιμούν την αξία της φιλοξενίας, σέβονται το κεφάλαιο και την ιδιοκτησία και ως γονείς, εν αντίθεση προς τους Εβραίους πατέρες των Διαθηκών, δίνουν τα πάντα στα παιδιά τους και δεν ζητούν τα πάντα από αυτά.

Η αρχή της εκπαίδευσης του υδροχοϊσμού, δηλαδή, θα στηρίζεται σε δύο πολύ απλά πράγματα. Τα παιδιά θ' αποκτούν τις βασικές ανθρώπινες αρχές μέσα από τα Έπη και το σύνολο της γνώσης τους θα είναι ο Λόγος του Χριστού. Θ' αποκτούν δηλαδή χαρακτηριστικά υγιών ανθρώπων μέσα από τα Έπη και στη συνέχεια θα γίνονται τέλειοι άνθρωποι μέσω του Λόγου του Χριστού. Αυτές οι δύο γνώσεις είναι εντελώς ανεξάρτητες μεταξύ τους και λειτουργούν συμπληρωματικά. Ο Λόγος του Χριστού είναι το πιο όμορφο πνευματικό "ένδυμα" που μπορεί να φορέσει ο άνθρωπος. Όμως, το θέμα είναι να προσέξουμε το "σώμα" του ανθρώπου, γιατί αυτό το ένδυμα από μόνο του δεν είναι αρκετό. Αιώνες τώρα το "ένδυμα" αυτό το φορούσαν "ανάπηροι" ιερείς κι "ανάπηροι" πιστοί και είδαμε τ' αποτελέσματα. Με αίμα και δάκρυα πότισαν τον πλανήτη αυτοί που μέχρι τώρα "φορούσαν" το πιο όμορφο "ένδυμα" του κόσμου. Τα Έπη είναι ιδανικά ως μέσο διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου, γιατί κάνουν το ανθρώπινο πνευματικό "σώμα" όμορφο και δυνατό. Η διαφορά που έχουν τα Έπη με τον Λόγο του Χριστού είναι η διαφορά που έχει η πνευματική άσκηση με τη σωματική.

Τα δύο αυτά πνευματικά έργα υπηρετούν τον ίδιο στόχο —που είναι ο τέλειος άνθρωπος—, χωρίς όμως να συγκρούονται. Τα Έπη είναι απαραίτητα, γιατί "γυμνάζουν" την ανθρώπινη ψυχή. Κάνουν το πνευματικό "σώμα" απίστευτα δυνατό και όμορφο. Δίνουν στον άνθρωπο δύναμη θηρίου, χωρίς όμως να τον μετατρέπουν σε θηρίο. Μόνον αυτό το γυμνασμένο "σώμα" είναι τέλειο, για να φορέσει το τέλειο "ένδυμα". Από τη στιγμή που εξασφαλίσουμε την υγεία του "σώματος", τα πάντα είναι θέμα "ενδύματος". Το αν θα λειτουργεί κάποιος ως άνθρωπος ή ως θηρίο, εξαρτάται από την τελική άποψη που θα δημιουργήσει με βάση τη γνώση του. Αυτό είναι κάτι που δεν εξαρτάται στην περίπτωσή μας από τα Έπη, αλλά από τον Λόγο του Χριστού. Ο τέλειος Λόγος του Χριστού θ' αποτελεί την τελική άποψη του μελλοντικού τέλειου ανθρώπου. Τη διαφορά αυτήν μπορεί να την καταλάβει ο αναγνώστης με ένα παράδειγμα.

Τα Έπη "παράγουν" δυνατούς και νευρώδης ανθρώπους, που αντιδρούν για παράδειγμα στη άδικη εξουσία. Όμως, την εξουσία δεν την αντιλαμβάνονται όλοι με τον ίδιο τρόπο. Σ' αυτό το σημείο παίζει τον ρόλο του ο Λόγος του Χριστού. Ο Λόγος του Χριστού είναι αυτός που αποκαλύπτει στους ανθρώπους το τι σημαίνει εξουσία και πότε αυτή είναι δίκαιη. Αν ο άνθρωπος, δηλαδή, δεν διαπαιδαγωγηθεί με τα Έπη, θα γνωρίζει μεν ποια είναι η ιδανική εξουσία, αλλά ποτέ δεν θα έχει τη δύναμη ν' αντιδρά απέναντι σε μια άδικη εξουσία. Επί αιώνες γνώριζαν οι χριστιανοί τι σημαίνει ιδανική εξουσία, αλλά αυτό δεν τους προστάτευσε από τα θηρία, που την εξουσία τη χειρίζονταν με τον πιο φονικό τρόπο.

Από την άλλη πλευρά, αν ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον Λόγο του Χριστού κι απλά διαπαιδαγωγείται με τα Έπη, θα έχει μία ατελή άποψη περί εξουσίας και θ' αντιδρά ακόμα κι όταν δεν πρέπει. Καί στις δύο περιπτώσεις θα πέφτει θύμα της εξουσίας, εφόσον η εξουσία γνωρίζει να εκμεταλλεύεται καί την αδράνεια του δειλού που κατέχει την τέλεια γνώση καί την αντίδραση του γενναίου που δεν διαθέτει ανάλογη γνώση. Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται λοιπόν γιατί αυτές οι δύο γνώσεις λειτουργούν συμπληρωματικά και γιατί πρέπει να παραδοθούν στους ανθρώπους. Αυτές οι δύο γνώσεις θ' αποτελούν τον πυρήνα της εκπαίδευσης που θα οδηγεί στη "γέννηση" υγιών ανθρώπων.

Από εκεί και πέρα θα υπάρξουν και διαφορές στον σχεδιασμό του συστήματος εκπαίδευσης που οδηγεί στην επιστήμη. Από τη στιγμή που έχουμε την καλή ανθρώπινη "ύλη", όλα τ' άλλα είναι εύκολα. Από τη στιγμή που έχουμε πνευματικά "υγιείς", "γυμνασμένους" και φιλόδοξους ανθρώπους, που δεν "αρρωσταίνουν" χάρη στον Λόγο του Χριστού, είναι εύκολο να σχεδιάσουμε ένα σύστημα εκπαίδευσης, που θα "παράγει" τους επιστήμονες του μέλλοντος.

Το υδροχοϊκό σύστημα εκπαίδευσης μοιάζει φαινομενικά με το χριστιανικό, αλλά δεν είναι τέτοιο. Είναι ένα καθαρά εκπαιδευτικό σύστημα και δεν έχει κανέναν παιδαγωγικό ρόλο. Το παιδί το κάνουν "άνθρωπο" οι γονείς του στο σπίτι του και το στέλνουν στο σύστημα απλά για να εκπαιδευτεί και να γνωρίσει τον μαγικό κόσμο της γνώσης και της επιστήμης. Αν αυτό το παιδί δεν είναι όπως πρέπει να είναι ένα παιδί ανθρώπου, το σύστημα δεν αναλαμβάνει ν' αντικαταστήσει τους γονείς του, παρά το στέλνει πίσω στο σπίτι του. Οι γονείς πρέπει να επωμιστούν τις ευθύνες της διαπαιδαγώγησης των παιδιών και όχι να γεννοβολούν παιδιά και να τα παρατάνε στα σχολεία για να τα κάνουν ανθρώπους τα θηρία, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα. Οι γονείς θα είναι οι κύριοι κι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το τι θα γίνουν τα παιδιά τους στο μέλλον. Αυτοί θ' αποφασίζουν αν θα γεννήσουν θηρία επικίνδυνα για την κοινωνία ή τέλειους ανθρώπους.

Αυτό το σύστημα εκπαίδευσης θα είναι "ελευθέρας ροής" κι αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος και το πρόγραμμα εκπαίδευσης θα είναι άμεσα εξαρτώμενα από τις ανάγκες και τις ικανότητες του εκπαιδευόμενου και όχι από τις ανάγκες του συστήματος. Η δομή του θα είναι αρκετά απλή και θα χωρίζεται σε δύο διαφορετικά στάδια. Το πρώτο στάδιο, που θ' αφορά τα μικρά παιδιά, θα έχει ως στόχο μέσα από το παιχνίδι ν' αναπτύσσει την κοινωνικότητα των παιδιών και να τους προσφέρει εκείνες τις συνθήκες που θα τα βοηθήσει ν' ανακαλύψουν τις ιδιαίτερες κλίσεις τους. Θα τα μάθει να συναναστρέφονται μεταξύ τους και να σέβονται τον άνθρωπο γι' αυτό που πραγματικά είναι. Επιπλέον θα τους προσφέρεται μία "πανοραμική" κι απλοποιημένη άποψη των επιστημών και θα "προκαλείται" το ενδιαφέρον τους γι' αυτές.

Σ' αυτό το στάδιο εκπαίδευσης τα παιδιά θα παίρνουν κάποιες βασικές γνώσεις, που θα τους επιτρέψουν αργότερα να κάνουν τις επιλογές τους. Κυρίαρχο αντικείμενο της εκπαίδευσης στην ηλικία αυτήν θα είναι ο λόγος. Τα παιδιά στην ηλικία αυτήν θα μυούνται στη λειτουργία τής γλώσσας και θ' αποκτούν την υποδομή για την ανάπτυξη της καλλιέργειάς τους. Δεν θα "καλλιεργούνται" μέσα στο σχολείο, γιατί αυτό είναι επικίνδυνο, εφόσον η υποκειμενικότητα αυτού που ονομάζουμε "καλλιέργεια" μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες χειραγώγησης των παιδιών, οι οποίες θ' απειλούν την αγωγή που θα τους δίνεται από την οικογένειά τους. Η αγωγή θα είναι θέμα αυτών που πραγματικά κι αδιαμφισβήτητα αγαπάνε το παιδί και είναι οι γονείς του. Η αγωγή των παιδιών δεν μπορεί ν' αποτελεί αντικείμενο εργασίας, που να παραδίδεται εργολαβικά σε εκπαιδευτικούς. Στο σχολείο τα παιδιά θα περιορίζονται στο ν' αποκτήσουν τα μέσα για να επιτύχουν τη δυνατότητα να καλλιεργούνται.

Η πνευματική καλλιέργεια είναι καθαρά προσωπική υπόθεση και δεν έχει σχέση με την εκπαίδευση. Ο άνθρωπος καλλιεργείται μόνος του κι αυτό είναι μία διαδικασία που δεν έχει τέλος και δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να συνδεθεί με συγκεκριμένα εκπαιδευτικά προγράμματα. Εκπαίδευση υπάρχει μόνον σε θέματα όπου υπάρχει αντικειμενικά σωστή γνώση, ενώ η καλλιέργεια έχει σχέση με την έννοια του υποκειμενικού. Η εκπαίδευση στην περίπτωση αυτήν έχει σχέση με τη εκμάθηση του "εργαλείου" που απαιτεί η καλλιέργεια και λέγεται "γλώσσα". Με την ανάγνωση κειμένων, που θ' ανήκουν σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας από πλευράς έκφρασης, τα παιδιά θα μαθαίνουν να εκφράζονται γραπτώς ή προφορικώς με τον ιδανικότερο τρόπο.

Σ' αυτό το στάδιο τα παιδιά δεν διαγωνίζονται μεταξύ τους κι ούτε βαθμολογούνται, ώστε ν' αξιολογηθούν οι γνώσεις τους. Η όποια παρακολούθηση της πορείας τους, καθώς και η αξιολόγησή τους, θα γίνεται από τους γονείς τους στα σπίτια τους, οι οποίοι χωρίς κανένα κόπο θα μπορούν να καταλάβουν —από τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται τα παιδιά τους— την όποια πρόοδό τους. Απλά, κατά το τέλος αυτής της εκπαίδευσης, το κυρίαρχο στοιχείο θα είναι τα Έπη. Έχοντας μάθει τη γλώσσα σε ικανοποιητικό βαθμό, θα μπορούν να έρθουν σ' επαφή με το κείμενο των Επών και ν' αντλήσουν το σύνολο των όσων έχουν αυτά ως κείμενα να δώσουν. Μέσω των Επών θα προετοιμαστούν κατά τον ιδανικότερο τρόπο για το επόμενο στάδιο της εκπαίδευσης. Έχοντας εξασφαλίσει την "υγεία" τους, θ' αρχίσουν ν' αναπτύσσουν φιλοδοξίες, που δεν θα τους επηρεάζουν στις κοινωνικές τους σχέσεις. Τα Έπη αναπτύσσουν την ανταγωνιστική διάθεση του ανθρώπου κι αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που, αν δεν ξεφεύγει από τα όρια, μπορεί να προσφέρει καί στον άνθρωπο καί στην κοινωνία.

Το δεύτερο στάδιο, που θα είναι το πλέον βασικό στην εκπαίδευσή τους, θα έχει την εξής μορφή. Θα στηρίζεται στην ύπαρξη επιστημονικών αξόνων. Θα υπάρχει ο άξονας της ιατρικής, της μηχανικής, της βιολογίας κλπ.. Το σύστημα, δηλαδή, θα ξεχωρίσει εκείνα τα μαθήματα που είναι απαραίτητα για να δώσουν σε κάποιον τα εφόδια να μπορεί ν' ασκεί ένα επιστημονικό επάγγελμα. Θα δημιουργεί, δηλαδή, "οικογένειες" μαθημάτων, που είναι απαραίτητες για να μυηθεί το παιδί στην επιστήμη που το ενδιαφέρει. Δεν είναι δυνατόν να θέλει κάποιος να μάθει στατική, χωρίς να γνωρίζει τα βασικά πάνω στα μαθηματικά. Δεν είναι δυνατόν να θέλει να μάθει κάποιος φαρμακολογία, χωρίς να γνωρίζει τα βασικά πάνω στη χημεία. Το δεύτερο στάδιο, δηλαδή, θα περιλαμβάνει μαθήματα που σήμερα ανήκουν στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση. Θα περιλαμβάνει συγκεκριμένα μαθήματα και όχι το σύνολο των μαθημάτων που σήμερα περιλαμβάνονται σ' αυτές τις βαθμίδες εκπαίδευσης.

Για παράδειγμα η "οικογένεια" των μαθημάτων που οδηγεί στην επιστήμη της μηχανικής θα περιλαμβάνει τα εξής μαθήματα: Το σύνολο των μαθηματικών, της φυσικής, της γεωλογίας κλπ. της σημερινής μέσης εκπαίδευσης και το σύνολο των μαθημάτων του σημερινού πολυτεχνείου, που αφορούν καθαρά την επιστήμη της μηχανικής. Δεν θα περιλαμβάνει μαθήματα τύπου ιστορίας και θρησκευτικών της σημερινής μέσης εκπαίδευσης, όπως δεν θα περιλαμβάνει και μαθήματα τύπου κοινωνιολογίας της ανώτατης εκπαίδευσης. Αυτά τα μαθήματα είναι άχρηστα για τη μηχανική και για την οποιαδήποτε άλλη επιστήμη και μέχρι τώρα δίνονται για συγκεκριμένους λόγους, που υπηρετούν την εξουσία. Τα πρώτα δίνονται για να καθυστερούν τους μαθητές και να τους βασανίζουν, ενώ τα δεύτερα δίνονται για να μυήσουν τους μελλοντικούς αστούς στην υποκρισία και να τους επιτρέπουν να δικαιολογούν την κλοπή τους. Αυτές οι γνώσεις δεν θα δίνονται από το σύστημα κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης. Όποιος ενδιαφέρεται γι' αυτές, μπορεί να κάθεται στο σπίτι του και να τις μελετάει μόνος του όσο θέλει.

Έχοντας το παιδί γνώση των απαιτήσεων του εκπαιδευτικού συστήματος για να το βάλει στην επιστημονική "οικογένεια", θ' ακολουθεί μια εκπαιδευτική πορεία άμεσα συνδεδεμένη με τις προσωπικές του δυνατότητες. Δεν έχει σημασία σε ποια ηλικία θα το καταφέρνει αυτό. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το σύστημα εκπαίδευσης μπορεί να ελέγχει την κατάσταση με τέτοιον τρόπο, ώστε οι ικανότεροι να μην χάνονται και οι λιγότερο ικανοί να μην ζημιώνονται.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Θέτεις ένα όριο ηλικίας, που να είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει κάποιος να εργαστεί ως επιστήμονας στον τομέα του. Έστω ότι ένα παιδί ολοκληρώνει στα δεκαέξι του χρόνια τον κύκλο της ιατρικής ή της μηχανικής και κάποιο άλλο —ακόμα πιο έξυπνο— καταφέρνει το ίδιο στα δεκατέσσερά του χρόνια. Καί τα δύο αυτά παιδιά, λόγω ηλικίας, δεν θα μπορούν να εργαστούν ως επιστήμονες. Θα λάβουν καί οι δύο —με την ολοκλήρωση του βασικού εκπαιδευτικού κύκλου— τον τίτλο του γιατρού ή του μηχανικού και από εκεί και πέρα, εάν το επιθυμούν, θα εξακολουθούν την εκπαιδευτική τους πορεία μέχρι τα δεκαοχτώ τους χρόνια.

Σ' αυτό το σημείο βέβαια θα πρέπει να λειτουργήσει και η κρίση του ανθρώπου για το τι πρέπει να κάνει στη ζωή του. Αν ένας μαθητής αντιληφθεί ότι με βάση τον ανταγωνισμό δεν έχει ελπίδες να εργαστεί στον επιστημονικό τομέα που παρακολουθεί, θα πρέπει να πάρει κάποιες αποφάσεις. Από τη στιγμή που θα ολοκληρώσει τον βασικό κύκλο εκπαίδευσης στον τομέα του, μπορεί να τον εγκαταλείψει και απερίσπαστος ν' ασχοληθεί με την εκπαίδευση που θα του δώσει τη δυνατότητα να εργαστεί στην παραγωγή με τη συμπλήρωση των δεκαοκτώ του χρόνων. Δεν έχει νόημα να εκβιάζεις μία κατάσταση που δεν οδηγεί πουθενά. Δεν έχει νόημα να καθυστερείς την επαγγελματική σου κατάρτιση και να καθυστερείς μ' αυτόν τον τρόπο και τη ζωή σου.

Από τη στιγμή που οι μελλοντικοί επιστήμονες θα κρίνονται με βάση τη συνολική τους γνώση, ευνόητο είναι ότι σε κάθε γενιά αυτοί που είναι "ταχύτεροι" —και άρα οι καλύτεροι— δεν θα "χάνονται", εφόσον θα "μαζεύουν" μεγαλύτερες "ποσότητες" γνώσης από τους συγχρόνους τους. Με μέσον το εκπαιδευτικό αυτό σύστημα επιτυγχάνονται πολλοί και διαφορετικοί στόχοι ταυτόχρονα. Προστατεύεται καί η κοινωνία καί οι άνθρωποι. Πρώτον, δεν χάνονται τα "ταλέντα" της επιστήμης. Δεύτερον, οι άνθρωποι, που γίνονται επιστήμονες, δεν βασανίζονται και άρα δεν αποκτούν "αναπηρίες", που θα τους κάνουν ν' αναζητούν την "αποζημίωση". Στα δεκαοχτώ του χρόνια δεν μπορεί ένας άνθρωπος να ισχυρίζεται ότι δικαιούται "αποζημίωσης" μέσα από τον μισθό του.

Σήμερα συμβαίνει αυτό, γιατί το σύστημα σε καθυστερεί μέχρι τα τριάντα σου χρόνια, προκειμένου να σου δώσει τον τίτλο του επιστήμονα. Σε βασανίζει με τα άχρηστα μαθήματα που σε υποχρεώνει να μελετάς και σε καθηλώνει στη φτώχεια του φοιτητή, εφόσον δεν σε πληρώνει κατά τη διάρκεια των σπουδών. Αποτέλεσμα αυτών των συνθηκών είναι ένας τριαντάχρονος επιστήμονας, που, εξαιτίας των στερήσεων, "διψάει" για εύνοια, εφόσον αντιλαμβάνεται ότι έχει χάσει πολύτιμο χρόνο στη ζωή του. Όλα αυτά τα φαινόμενα είναι αρνητικά και δεν υπάρχει περίπτωση να εμφανιστούν στο υδροχοϊκό σύστημα εκπαίδευσης. Επιπλέον, με βάση τον νέο σχεδιασμό, όλοι αυτοί οι "νικητές" της επιστήμης δεν θα μπορούν να λειτουργούν σαν μια τάξη "εκλεκτών", γιατί απλούστατα ήταν νικητές σ' έναν απλό αγώνα και όχι μοναδικά φαινόμενα. Σήμερα συμβαίνει αυτό, γιατί ο αποκλεισμός των πολλών από το σύστημα εκπαίδευσης δημιουργεί σε κάποιους μορφωμένους την ψευδαίσθηση ότι έγιναν γιατροί ή μηχανικοί επειδή είναι "εκλεκτοί". Έχουν την ψευδαίσθηση ότι οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να επιτύχουν τον ίδιο "άθλο", γιατί απλά είναι "κατώτεροι".

Με τον σχεδιασμό αυτόν προστατεύεται η κοινωνία, γιατί δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να πέσει θύμα εκβιασμού των "εκλεκτών". Ακόμα και οι ικανότεροι επιστήμονές της δεν θα μπορούν να την εκβιάσουν, γιατί κανένας δεν θα είναι αναντικατάστατος. Από τη στιγμή που θα υπάρχει υπερπαραγωγή επιστημονικού δυναμικού, δεν είναι δυνατόν κανένας απ' αυτούς να εκβιάσει την κοινωνία και να επαναφέρει την έννοια της υπεραξίας στους μισθούς και άρα τη μισθολογική ανισότητα.

Εδώ ο αναγνώστης ίσως αναρωτηθεί για το τι πρόκειται να γίνει με όλη αυτήν την "υπερπαραγωγή" των επιστημόνων. Σήμερα, για παράδειγμα, μία τέτοια "υπερπαραγωγή" δημιουργεί πρόβλημα, γιατί οι επιστήμονες θέλουν να "βολευτούν" σε μια θέση και γίνονται όμηροι της εξουσίας, που τους υπόσχεται βόλεμα. Αυτό είναι φυσικό, εφόσον ως "επενδυτές" και άρα ως κεφαλαιοκράτες αρνούνται να εργαστούν σε οποιονδήποτε άλλο τομέα εκτός από αυτόν όπου μπορούν να υπάρξουν ως κεφαλαιοκράτες. Όταν έχεις επενδύσει όλη σου τη ζωή συγκεντρώνοντας επιστημονικά "προσόντα", δεν δέχεσαι να εργαστείς ως εργάτης και βέβαια με τον μισθό του εργάτη.

Στο υδροχοϊκό κοινωνικό μοντέλο αυτή η υπερπαραγωγή δεν δημιουργεί κοινωνικό πρόβλημα. Στο μοντέλο αυτό η γνώση και η εργασία είναι δύο παντελώς διαφορετικές έννοιες. Μακάρι να είναι όλοι οι άνθρωποι καταρτισμένοι επιστήμονες. Είναι όμορφη μία κοινωνία που συντίθεται από μορφωμένους ανθρώπους. Από εκεί και πέρα η εργασία είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό. Ο μορφωμένος και προπαντός νεαρός άνθρωπος, που δεν θα μπορεί να εργαστεί στον τομέα όπου εκπαιδεύτηκε, θα πηγαίνει σ' ένα εργοστάσιο να εργαστεί ως κοινός εργάτης. Στο θέμα της αμοιβής έτσι κι αλλιώς δεν θα υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ επιστημόνων κι εργατών.

Ο εργάτης θα πάψει να είναι ο "φτωχός" συγγενής των επιστημόνων. Ο εργάτης στο μόνο που θα διαφέρει από κάποιον που εργάζεται ως επιστήμονας, θα είναι στο αντικείμενο της εργασίας του. Ο επιστήμονας απλά θα είναι αυτός που η εργασία του ταυτίζεται με το "μεράκι" του και με τα παιδικά του όνειρα. Ο εργάτης θα είναι αυτός που η εργασία του είναι μία συμβατικότητα, που θα την εκτελεί με απόλυτη προσήλωση, άσχετα αν δεν αγαπά ιδιαίτερα το αντικείμενό της. Θα αγαπά την ίδια την εργασία γι' αυτά που του προσφέρει κι αυτό είναι αρκετό. Τα εργοστάσια δεν θα είναι βασανιστήρια αγράμματων εργατών, όπως ήταν μέχρι σήμερα. Θα είναι εγκαταστάσεις παραγωγής, όπου μέσα σ' αυτά θα εργάζονται μορφωμένοι άνθρωποι.

Ο αναγνώστης μπορεί πλέον να καταλάβει και τον λόγο που πρώτη προτεραιότητα για την εφαρμογή μιας νέας ιδεολογίας είναι η επέμβαση στον τομέα της παιδείας και της εκπαίδευσης. Μέσω της αλλαγής της εκπαίδευσης μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος του υδροχοϊσμού να μην κεφαλαιοποιείται η γνώση. Παραδίδοντας το κεφάλαιο-γνώση σε όλους τους ανθρώπους, δεν είναι δυνατή η κεφαλαιοποίηση της γνώσης εκείνων που εργάζονται με βάση τη γνώση αυτήν. Επιπλέον η αλλαγή στην εκπαίδευση είναι απαραίτητη, γιατί βοηθάει τον σχεδιασμό, που θα επιτρέψει στη νέα ιδεολογία να επιβιώσει. Η αλλαγή αυτή είναι απαραίτητη για τον υδροχοϊσμό. Αυτό είναι κάτι που αφορά όλες οι ιδεολογίες και γι' αυτόν τον λόγο όλες οι ιδεολογίες λαμβάνουν ειδική μέριμνα στον τομέα αυτόν. Απλά, ανάλογα με τους στόχους τής κάθε ιδεολογίας, αναζητούνται συγκεκριμένα αποτελέσματα μέσω της οργανωμένης εκπαίδευσης. Είτε πρόκειται για τη χειρότερη ιδεολογία, που για την επιβίωσή της απαιτείται η πρόκληση "αναπηριών" στα μέλη τής κοινωνίας στην οποία θα εφαρμοστεί, είτε πρόκειται για την καλύτερη, που απαιτεί "υγεία", η επέμβαση στην παιδεία είναι η πρώτη προτεραιότητα. Κανένας οικονομικός σχεδιασμός δεν μπορεί από μόνος του να δώσει λύσεις στα ανθρώπινα προβλήματα.

Από τη στιγμή που κάποιοι πονηροί μπορούν να δημιουργούν "αναπηρίες" και να εκμεταλλεύονται τα πάθη των "αναπήρων", είναι θέμα χρόνου ακόμα κι ο τελειότερος σχεδιασμός με τα τελειότερα δεδομένα ν' αποτύχει. Όπως δεν έσωσε το κεφάλαιο τους εποίκους της Νέας Γης, που υποτίθεται είχαν άσχημα χαρακτηριστικά, επειδή λόγω φτώχειας αντιμετώπιζαν προβλήματα στις πατρίδες τους, έτσι δεν θα "σώσει" κανέναν ένας καλός οικονομικός σχεδιασμός από πλευράς του Υδροχόου, αν δεν εξαφανιστούν οι τεχνητές "αναπηρίες" των ανθρώπων. Ο "ανάπηρος", για όσο διάστημα αντιλαμβάνεται ότι έχει κέρδος από την προβληματικότητα της κοινωνίας, πάντα θα προσπαθεί να της προκαλέσει "αναπηρία", ανεξάρτητα από το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχει πλούτος, που να επιτρέπει σε όλους να ζήσουν τέλεια από πλευράς υλικών αγαθών.

Αν επιτύχουμε στον τομέα της παιδείας, τα πάντα θα είναι εύκολα, γιατί τα περισσότερα προβλήματα στους οικονομικούς σχεδιασμούς μεγάλης κλίμακας αποτυγχάνουν —όσο κι αν αυτό φαίνεται παράδοξο— για λόγους που έχουν σχέση με την παιδεία των ανθρώπων. Για να πετύχει μία οικονομική εφαρμογή και ν' αποκτήσει τη σταθερότητα που της είναι απαραίτητη, θα πρέπει να εξασφαλίσει σταθερά δεδομένα, ώστε να μπορεί το κεφάλαιο ν' αναπτυχθεί σ' εκείνον τον βαθμό, που θα μπορεί να είναι κερδοφόρο και ταυτόχρονα να καλύπτει απόλυτα τις ανάγκες της τοπικής αγοράς. Αν για κάποιον λόγο το κεφάλαιο δεν έχει τις διαστάσεις που είναι απαραίτητες, ο σχεδιασμός θα καταρρεύσει, γιατί οι δυνάμεις της οικονομίας θα επαναφέρουν την κατάσταση που ευνοεί την εξουσία, το εμπόριο και την αστική τάξη.

Από τη στιγμή που θίγονται τα συμφέροντά των ισχυρών, είναι αδύνατον να ελπίζουμε σε μόνιμα ευνομούμενη και εύρωστη κοινωνία. Τα συμφέροντα των ισχυρών πλήττονται, όταν δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε σταθερότητα στον σχεδιασμό και άρα σταθερότητα στο κεφάλαιο. Αν για κάποιους λόγους το κεφάλαιο δεν αναπτυχθεί σε κατάλληλες διαστάσεις, θα έχουμε πρόβλημα. Αν αναπτυχθεί σε μεγαλύτερη ποσότητα από την απαραίτητη, οι κεφαλαιοκράτες ιδιοκτήτες του δεν θα καταστρέψουν το πλεόνασμά του, παρά, αναζητώντας τη σωτηρία του, θα στραφούν σε άλλες αγορές και άρα θα ξανααναπτυχθεί ο ιμπεριαλισμός, που θ' αλλοιώσει τις οικονομικές συνθήκες. Αν το κεφάλαιο αναπτυχθεί σε μικρότερη ποσότητα από την απαραίτητη, οι ανάγκες της αγοράς και οι οικονομικές ανισότητες μεταξύ των καταναλωτών θα δημιουργήσουν τις συνθήκες ανάπτυξης τους εμπορίου. Το όλο θέμα, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, είναι η κάθε οικονομία στον τομέα της βιομηχανικής παραγωγής να μπορεί να λειτουργεί αυτοδύναμα και να μην επηρεάζει τον περίγυρο, αλλά και να μην επιτρέπει την ανάπτυξη συνθηκών που ευνοούν το εμπόριο.

Στο σημείο αυτό μπορούμε να καταλάβουμε και τον ρόλο της παιδείας του λαού σε μία ενδεχόμενη αλλαγή σχεδιασμού του οικονομικού συστήματος. Δεν πρέπει επ' ουδενί με τις συνήθειές τους και τα κόμπλεξ τους οι σημερινοί αγράμματοι ή μορφωμένοι πληθυσμοί να μεταβάλουν τα δεδομένα του οικονομικού συστήματος και να δημιουργούν προβλήματα. Αν κατά την εφαρμογή του σχεδιασμού —και άρα κατά τη διάρκεια της μελέτης των στοιχείων της αγοράς— οι αγράμματοι, για παράδειγμα, φερθούν ως νεόπλουτοι και με την υπερκαταναλωτικότητά τους δώσουν ψευδή εικόνα της αγοράς, οδηγώντας σε υπερανάπτυξη του κεφαλαίου, θα υπάρχει πρόβλημα, που θα φανεί όταν ο κόσμος μορφωθεί και θα πάψει να φέρεται ως νεόπλουτος. Τότε όμως θα είναι αργά, γιατί το κεφάλαιο θα έχει προσαρμοστεί στα δεδομένα εκείνα και άρα θα είναι υπερβολικά μεγάλο.

Ένα άλλο στοιχείο, που εξαρτάται από την παιδεία του λαού κι επηρεάζει την οικονομία, είναι ο ρυθμός αύξησής του. Ο ρυθμός αναπαραγωγής ενός λαού είναι απολύτως ανάλογος με το επίπεδο της παιδείας του. Μέχρι τώρα, επειδή τα "ανάπηρα" συστήματα ήθελαν ανθρώπους-κρέατα για σφαγή στους πολέμους, ενθάρρυναν την υπεργεννητικότητα κι επωφελούνταν από τα προβλήματα που αυτή δημιουργούσε. Όσο πιο καθυστερημένο ήταν ένα σύστημα, τόσο πιο γρήγορα αναπτυσσόταν πληθυσμιακά. Όσο πιο γρήγορα ο πληθυσμός του έφτανε στα όρια, τόσο πιο γρήγορα και εύκολα ένα τέτοιο σύστημα έφτανε στους στόχους του, που ήταν ιμπεριαλιστικοί.

Αντίθετα μ' αυτό, ένα σύστημα ανεπτυγμένο, πλούσιο, που είχε μορφωμένα μέλη, κατόρθωνε και σταθεροποιούσε τον πληθυσμό του. Απλά στις περιπτώσεις αυτές τα άλυτα οικονομικά προβλήματα οδηγούσαν στην υπογεννητικότητα, που είναι επίσης πρόβλημα για μία κοινωνία και βέβαια για την οικονομία της. Η λύση ποτέ δεν δινόταν, γιατί ο ένας επηρέαζε με τη συμπεριφορά του τον άλλον και η εξουσία το εκμεταλλευόταν. Αυτοί που είχαν τη δυνατότητα να βρουν τη λύση απειλούνταν από τους καθυστερημένους, που ο υπερπολλαπλασιασμός τούς έκανε επιθετικούς. Αυτοί που είχαν το πρόβλημα της υπεργεννητικότητας, ακόμα κι αν γνώριζαν τη ιδανική λύση, δεν την εφάρμοζαν, γιατί δεν τους συνέφερε. Έβλεπαν ότι είχαν ευκαιρία να πολλαπλασιάσουν τη δύναμή τους και δεν ήθελαν ν' απεμπολήσουν τα πλεονεκτήματά τους. Ένας φαύλος κύκλος, δηλαδή, που δεν επέτρεπε σε κανέναν να εφαρμόσει μια ικανοποιητική λύση.

Από τη στιγμή λοιπόν που εμείς θέλουμε μία σταθερή και μόνιμα θετική οικονομική ανάπτυξη, ευνόητο είναι ότι πρέπει να επενδύσουμε στην παιδεία του λαού. Πρέπει να μορφωθεί ο κόσμος, για να μάθει να ξεχωρίζει τη διαφορά μεταξύ της υψηλής ποιότητας ζωής και της σπατάλης. Πρέπει να μορφωθεί ο κόσμος, για να πάψει ν' απειλεί την ίδια του την ύπαρξη με την υπεργεννητικότητα. Δεν προσφέρει παραπάνω γονική ευχαρίστηση το να έχει κάποιος πολλά παιδιά. Είτε κάποιος είναι πατέρας ενός παιδιού είτε ενός λόχου παιδιών, είναι το ίδιο πράγμα. Ίσα-ίσα στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι χειρότερα, γιατί σε κάποια στιγμή αποδεικνύεται ότι αυτός ο πολύτεκνος γονέας δεν διαπαιδαγωγεί ο ίδιος τα παιδιά του και άρα αυτά δεν είναι σε καμία περίπτωση δικά του "παιδιά". Δεν μπορείς να είσαι πατέρας δέκα παιδιών και να φιλοδοξείς να είσαι καλός πατέρας. Ειδικά για έναν χριστιανό κάτι τέτοιο είναι εντελώς παράλογο, μέχρι του σημείου να χαρακτηριστεί βλάσφημο. Όταν ο Ίδιος ο Θεός των χριστιανών έχει ένα παιδί και όλη Του η μέριμνα είναι να Τον κάνει τέλειο άνθρωπο και άρα Θεό, είναι δυνατόν ένας απλός χριστιανός να έχει δέκα παιδιά και να φιλοδοξεί να τα κάνει τέλειους ανθρώπους.

Μόνον τα ζώα αναπαράγονται με ρυθμούς ανεξέλεγκτους, γιατί αυτό δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα. Η φύση αναλαμβάνει να περιορίσει τους πληθυσμούς τους πριν αυτοί γίνουν επικίνδυνοι για την ισορροπία της. Η φύση σταθεροποιεί τα μεγέθη τους στα επίπεδα που είναι τέλεια. Με τους ανθρώπους δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο. Δεν μπορούμε να εκτελούμε τους υπεράριθμους ανθρώπους, επειδή απειλείται με την ύπαρξή τους η συνολική ανθρώπινη ύπαρξη. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε ηθικό πρόβλημα, με ποια κριτήρια θα δινόταν η λύση; Θα σκοτώναμε τους φτωχούς; Τους γέρους; Τα παιδιά; Είναι δυνατόν να σκεφτόμαστε τέτοια πράγματα; Πριν λοιπόν φτάσουμε σ' αυτό το πρόβλημα και οι πόλεμοι αποτελούν τη μοναδική λύση για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους, ελέγχουμε μόνοι μας την κατάσταση. Σήμερα είναι πρόβλημα η υπογεννητικότητα του ανεπτυγμένου κόσμου, όπως είναι επίσης πρόβλημα και η υπεργεννητικότητα του μη ανεπτυγμένου κόσμου.

Το πρώτο λύνεται εύκολα με τη λύση των οικονομικών προβλημάτων, ενώ το δεύτερο λύνεται με τη μόρφωση των φτωχών. Ο Δυτικός δεν αναπαράγεται φυσιολογικά, γιατί η μόρφωσή του τού υποδεικνύει ότι το προσωπικό και οικονομικό κόστος που θα κληθεί να "πληρώσει", για να ικανοποιήσει το βασικό αναπαραγωγικό του ένστικτο, είναι τεράστιο. Όταν η οικονομική κατάσταση είναι αρνητική, το κόστος αυτό είναι απαγορευτικό, γιατί στην ουσία ο άνθρωπος που δεν είναι πλούσιος αναγκάζεται να "υποθηκεύσει" την προσωπική του ζωή, προκειμένου να προσφέρει στο παιδί του αυτά που κρίνονται ως αναγκαία. Από την άλλη πλευρά ο φτωχός κι αγράμματος "τριτοκοσμικός" δεν έχει πρόβλημα ν' αναπαράγεται με ζωώδεις ρυθμούς. Είναι το ίδιο φτωχός, είτε έχει ένα παιδί είτε δέκα. Είναι αμόρφωτος και συνήθως ενθαρρύνεται από την εξουσία να υπεραναπαράγεται.

Αν λοιπόν δεν φροντίσουμε εγκαίρως να λύσουμε τα προβλήματα αυτά, είναι βέβαιον ότι ο οικονομικός σχεδιασμός θ' αποτύχει. Το κεφάλαιο θα υπολογιστεί στην ανάπτυξή του με λάθος δεδομένα κι αυτό θα είναι ολέθριο. Στη Δύση δεν θα είναι αρκετό, εφόσον οι πληθυσμοί —με τη λύση των οικονομικών προβλημάτων— θ' αρχίσουν ν' αναπαράγονται κανονικά. Στον υπόλοιπο κόσμο θα περισσεύει, γιατί οι πληθυσμοί —μετά το σοκ του νεοπλουτισμού τους και λόγω εκπαίδευσης— θ' αρχίσουν να μειώνουν τους ρυθμούς τους καί σ' ό,τι αφορά την κατανάλωση, αλλά καί σ' ό,τι αφορά την αναπαραγωγή τους. Όπως αντιλαμβανόμαστε, είναι πολύ σημαντικό να προλάβουμε τις εξελίξεις και να τις συμπεριλάβουμε στον σχεδιασμό, παρά η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων ν' ανατρέψει τον σχεδιασμό και να στραφεί εναντίον μας.

Είναι προφανές λοιπόν ότι, για να επιβληθεί ο υδροχοϊσμός παγκοσμίως ως η κυρίαρχη ιδεολογία, θα πρέπει να δημιουργήσει εκείνα τα δεδομένα που ευνοούν τον σχεδιασμό του. Αν το καταφέρει αυτό, είναι θέμα χρόνου να "διαβρώσει" τα θεμέλια της σημερινής παγκοσμιοποίησης των ηλιθίων εξουσιαστών. Αν καταργηθούν τα πνευματικά δικαιώματα, είναι θέμα χρόνου η παραγωγή ν' αναπτυχθεί στα μέτρα της αγοράς. Αν αλλάξει ο τρόπος εκπαίδευσης των ανθρώπων, είναι θέμα χρόνου η εξίσωση των μισθών των εργαζομένων.

Αν συμβούν όλα αυτά, τα σύγχρονα προβλήματα λύνονται αυτόματα. Σήμερα υπάρχουν κολοσσιαία και άλυτα προβλήματα, που οφείλονται καθαρά στα πνευματικά δικαιώματα. Η υπερσυγκέντρωση πληθυσμών στα άθλια αστικά κέντρα, η μόλυνση του περιβάλλοντος κλπ., είναι προβλήματα που οφείλονται καθαρά στα πνευματικά δικαιώματα. Αυτά τα δικαιώματα και ο έλεγχος της παραγωγής από τους εμπόρους είναι οι καθαρά υπεύθυνοι παράγοντες όλων των προβλημάτων. Αυτοί δημιουργούν συνθήκες ανταγωνισμού στην αγορά κι ο ανταγωνισμός μετατρέπει την παραγωγή σε μία μεγάλη "πηγή" προβλημάτων. Ο ανταγωνισμός και τα πνευματικά δικαιώματα είναι αυτά που δεν επιτρέπουν σ' ένα εργοστάσιο να είναι "καθαρό". Ο ανταγωνισμός είναι αυτός που συγκεντρώνει όλα τα εργοστάσια στα μεγάλα αστικά κέντρα. Τα πνευματικά δικαιώματα κάνουν τα προϊόντα σπάνια και πανάκριβα, εφόσον τα "φορτώνουν" με αφύσικο κόστος.

Χωρίς πνευματικά δικαιώματα το σύνολο των προϊόντων θα είναι προσιτά για όλους. Δεν θα είναι σπάνια, γιατί δεν θα μπορούν οι έμποροι να περιορίζουν την παραγωγή και να κερδίζουν από την αισχροκέρδεια. Όταν μία Ferrari θα κοστίζει περίπου ίσα με έναν μισθό ενός κοινού εργάτη και θα παράγεται σε ποσότητες που θα την κάνουν προσιτή σε όλους, δεν θ' αποτελεί πρόβλημα η απόκτησή της. Δεν θα υπάρχει άνθρωπος που να εργάζεται και να μην μπορεί να ζει ως πλούσιος. Σήμερα τα πάντα είναι πανάκριβα, γιατί μπαίνουν πολλά "χέρια" στην ίδια "τσέπη" για το ίδιο προϊόν. Ένα αυτοκίνητο, για παράδειγμα, είναι πανάκριβο γιατί από το ίδιο προϊόν περιμένουν πολλοί κεφαλαιοκράτες να κερδίσουν το μερίδιό τους. Ποιοι θα έπρεπε φυσιολογικά να κερδίζουν από την παραγωγή και την πώληση ενός αυτοκινήτου; Ο κεφαλαιοκράτης παραγωγός της πρώτης ύλης που απαιτεί η κατασκευή του και ο κεφαλαιοκράτης βιομήχανος που το κατασκευάζει. Δύο κεφαλαιοκράτες, δηλαδή, θα έβγαζαν κέρδος από ένα προϊόν.

Όμως, όταν ένα αυτοκίνητο έχει επάνω του χιλιάδες πατέντες, αυτές λειτουργούν ως κεφάλαιο για χιλιάδες κεφαλαιοκράτες της γνώσης. Σε μια τέτοια περίπτωση όμως τα πράγματα γίνονται πραγματικά απελπιστικά για τον καταναλωτή. Από τους δύο κεφαλαιοκράτες —που φυσιολογικά θα έπρεπε να έχουμε— πάμε κατευθείαν στους χιλιάδες κεφαλαιοκράτες, που περιμένουν κι αυτοί με τη σειρά τους να πουληθεί το αυτοκίνητο για να κερδίσουν το μερίδιό τους. Αν σ' αυτούς προσθέσουμε τα κέρδη των εμπόρων, των διαφημιστών, των αντιπροσώπων κλπ., είναι απόλυτα φυσιολογικό η τιμή τού αυτοκινήτου να εκτιναχθεί στα ύψη. Από τη στιγμή που ο καθένας από αυτούς, είτε ως κεφαλαιοκράτης είτε ως έμπορος, προσπαθεί να επιβάλει στην αγορά το δικό του προϊόν —που είναι ένα ξεχωριστό "πακέτο" πατεντών— τα πράγματα γίνονται τραγικά. Όλοι αυτοί παύουν να πουλάνε το αυτοκίνητο ως προϊόν και πουλάνε Ferrari, Mercedes, Fiat κλπ.. Το αυτοκίνητο παύει να είναι ένα και μοναδικό προϊόν που καλύπτει γενικά τις ανάγκες της αγοράς της αυτοκίνησης και γίνεται ένα μεγάλο σύνολο προϊόντων. Με τον τρόπο αυτόν το κάθε αυτοκίνητο γίνεται ένα συγκεκριμένο προϊόν που καλύπτει συγκεκριμένες ανάγκες συγκεκριμένων αγορών. Από το ένα προϊόν πάμε στα εκατοντάδες ειδικά προϊόντα και η κατάσταση περιπλέκεται εις βάρος του καταναλωτή. 

 Με την κατάργηση των πνευματικών δικαιωμάτων όλα αυτά παύουν να υφίστανται. Κανένας βιομήχανος δεν θα πληρώνει διαφημιστές, εμπόρους, επιστήμονες, ιδιοκτήτες πατέντων, για να κάνει ανταγωνιστικό το δικό του "πακέτο-προϊόν". Οι βιομήχανοι θα κατασκευάζουν ό,τι επιθυμεί ο κόσμος και όχι ό,τι μπορούν να του προσφέρουν οι δικοί του επιστήμονες. Με τον τρόπο αυτόν το σύνολο των βιομηχανικών προϊόντων που έχει ανάγκη ο άνθρωπος θα γίνουν απόλυτα προσιτά. Κανένας δεν θα θυσιάζεται να γίνει κεφαλαιοκράτης, εφόσον αυτό δεν θα σημαίνει τίποτε και πρακτικά δεν θα του αποφέρει σημαντικό κέρδος στη καθημερινή του ζωή. Ελάχιστα θ' απασχολεί κάποιον, αν για κάποιες λίγες ώρες την ημέρα στο επίπεδο της οικονομίας παίζει ως εργάτης ρόλο κατώτερο από αυτόν του κεφαλαιοκράτη. Επιπλέον, αν δεν υπάρχουν μισθολογικές ανισότητες, δεν υπάρχει πληθωρισμός, που είναι ο καρκίνος της καπιταλιστικής οικονομίας.

Βλέπουμε λοιπόν ότι, δεν θα είναι μόνον η επέμβασή μας στην παιδεία που θα προστατεύει την "υγεία" των ανθρώπων. Προς αυτήν την κατεύθυνση θα βοηθούν και τα υλικά αγαθά που θ' απολαμβάνει ο άνθρωπος. Όταν από παιδί θα ζεις και θα μορφώνεσαι ως πλούσιος, δεν θα μεταμορφώνεσαι ενήλικος σε θηρίο. Όταν στη συνέχεια και ως ενήλικος εργαζόμενος θα ζεις πλούσια, δεν έχεις λόγο να προκαλείς "αναπηρία" στον εαυτό σου και τα παιδιά σου. Όλα αυτά έχουν νόημα σήμερα, γιατί η κακή νοοτροπία των ανθρώπων, εξαιτίας της εκπαίδευσης —σε συνδυασμό με την άπειρη φτώχεια που υπάρχει σήμερα—, κάνουν δελεαστική την "αναπηρία" που προσφέρει υψηλή οικονομική απόδοση. Δεν είναι τόσο παράλογος αυτός που σήμερα βασανίζει τα παιδιά του, προκειμένου με κάποια χρόνια θυσίας στα σχολεία να "βολευτούν" και να γίνουν πλούσια. Δεν είναι παράλογος αυτός που εργάζεται μέρα και νύχτα, προκειμένου να γίνει πλούσιος, γιατί δεν υπάρχει άλλη πιθανότητα να γευτεί τα υλικά αγαθά που λαχταράει ως άνθρωπος.

Σήμερα τα πάντα λειτουργούν εις βάρος του ανθρώπου. Τα υλικά αγαθά, που η ευφυΐα τού ανθρώπου εφεύρε για να τον ευχαριστούν, γίνονται "όργανα" βασανισμού" του. Αν δεν "ματώσεις" στα θρανία σήμερα, δεν υπάρχει πιθανότητα στη ζωή σου να οδηγήσεις Ferrari. Αν στη σημερινή οικονομία δεν πατήσεις επί πτωμάτων, δεν υπάρχει περίπτωση να κατοικήσεις σ' ένα σπίτι, που προσφέρει το σύνολο των ανέσεων που η ανθρώπινη εφευρετικότητα έχει δημιουργήσει. Όλα αυτά στη μελλοντική υδροχοϊκή κοινωνία θα είναι προσιτά για όλους τους εργαζομένους.

Ο αναγνώστης εύκολα μπορεί να φανταστεί την υδροχοϊκή κοινωνία του μέλλοντος. Μία κοινωνία η οποία δεν θα έχει ανάγκη να πραγματοποιεί πολέμους, γιατί απλούστατα θα εξαλειφθούν όλοι οι παράγοντες που δίνουν νόημα στην πρακτική του πολέμου. Μία κοινωνία γενναίων ανθρώπων, που όμως η γενναιότητα αυτή δεν θα στρέφεται εναντίον της ανθρωπότητας. Από εκεί και πέρα η κοινωνία αυτή θα ζει με τον ανάλογο τρόπο. Τα μεγάλα και πανάθλια αστικά κέντρα θα διαλυθούν. Οι άνθρωποι θα κατοικούν σε μικρές πόλεις, που θ' αναπτύσσονται γύρω από έναν πυκνό αστικό πυρήνα. Έναν πυρήνα απαραίτητο για την εξυπηρέτηση των διαφόρων αναγκών των πληθυσμών, είτε σ' ό,τι αφορά την αγορά είτε σ' ό,τι αφορά τη διασκέδαση των ανθρώπων. Γύρω απ' αυτόν τον πυρήνα θ' αναπτύσσονται προάστια, που θα μοιάζουν με τα ακριβά προάστια των σημερινών μεγαλουπόλεων.

Η παραγωγή θα διασπαρεί ομοιόμορφα στο χώρο, εφόσον δεν θα υπάρχει ο ανταγωνισμός των βιομηχάνων, που σήμερα οδηγεί στην υπερσυγκέντρωση της παραγωγής. Η απασχόληση της κάθε μικρής πόλης θα συνδέεται με κάποια λίγα εργοστάσια, που θα επαρκούν να καλύψουν τις ανάγκες των εργαζομένων. Από τη στιγμή που θα πάψει να υπάρχει ο ανταγωνισμός, είναι θέμα χρόνου να εξαλειφθούν όλα τα προβλήματα των σημερινών μεγαλουπόλεων. Είναι θέμα χρόνου να πάψουν να ρυπαίνουν το περιβάλλον οι συγκεντρωμένες βιομηχανίες, αλλά και οι συγκεντρωμένοι πληθυσμοί γύρω απ' αυτές. Τα εργοστάσια θα είναι οικολογικώς "καθαρά" και θα παρέχουν πλήρη ασφάλεια στους εργάτες του μέλλοντος. Δεν θα υπάρχει ο ανταγωνισμός και τα πνευματικά δικαιώματα, που σήμερα κάνουν αδύνατη —από την πλευρά των βιομηχάνων— την εφαρμογή των σύγχρονων λύσεων, που οδηγούν στην "καθαρή" παραγωγή.

Όμως, τη μεγάλη διαφορά θα τη βλέπει ο παρατηρητής στους χώρους όπου κινούνται και ζουν οι εργάτες. Θα βλέπει τη διαφορά στους χώρους στάθμευσης των αυτοκινήτων των εργατών των εργοστασίων αυτών. Τα αυτοκίνητα των εργατών θα είναι ό,τι τελειότερο θα έχει να παρουσιάσει η ανθρώπινη τεχνολογία. Οι χώροι στάθμευσης των αυτοκινήτων γύρω από τα εργοστάσια θα θυμίζουν περισσότερο σημερινούς χώρους στάθμευσης κοσμικών ξενοδοχείων. Τη διαφορά θα τη βλέπει επίσης και στα σπίτια όπου αυτοί οι εργάτες θα κατοικούν. Σπίτια που σήμερα μόνον οι πολύ πλούσιοι μπορούν να έχουν στη διάθεσή τους. Σπίτια εξοπλισμένα με το σύνολο του οικιακού εξοπλισμού υψηλής τεχνολογίας. Τα πάντα θα είναι εύκολο να τ' αποκτήσει ο εργάτης με την εργασία του, γιατί απλούστατα δεν θα πληρώνει καθόλου πνευματικά δικαιώματα.

Ανάμεσα σ' αυτούς τους πλούσιους εργάτες θα είναι και οι εργαζόμενοι επιστήμονες. Θα ζουν κι αυτοί μέσα στον πλούτο και θα κερδίζουν επιπλέον και δόξα, λόγω του επιστημονικού τους έργου. Κανένας δεν θα αδικείται στην κοινωνία αυτήν. Ο εργάτης θα πληρώνεται μεν για την εργασία του τα ίδια χρήματα με τον γιατρό, αλλά δεν θ' απολαμβάνει στη ζωή του τα ίδια πράγματα. Ο επιστήμονας, εκτός από τον μισθό του, θα λαμβάνει επιπλέον και ηθική ανταμοιβή από μία κοινωνία που δεν φάνηκε ποτέ αχάριστη απέναντι στους ευεργέτες της. Οι άνθρωποι ποτέ δεν "ξεχνούν" αυτούς που πραγματικά τούς βοήθησαν. Ο άνθρωπος —όπως συμβαίνει και σήμερα— θα βλέπει και στο μέλλον ως θεό τον γιατρό που έσωσε τη ζωή του δικού του ανθρώπου. Ο άνθρωπος θα βλέπει ως θεό τον επιστήμονα που παρουσιάζει νέα και ευεργετική γνώση για την ανθρωπότητα. Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι τα χρήματα στις περιπτώσεις αυτές είναι κάτι το δευτερεύον, μπροστά στην κολοσσιαία ηθική ανταμοιβή που κάποιοι αναγκαστικά θ' απολαμβάνουν, εξαιτίας του ξεχωριστού τους κόπου και της ξεχωριστής τους γνώσης.

Από τη στιγμή που υπάρχει η γνώση, για να προσφέρει στον άνθρωπο το σύνολο των όσων αυτός επιθυμεί, είναι θέμα χρόνου η αλλαγή της κοινωνίας. Είναι θέμα χρόνου η επικράτηση του υδροχοϊσμού. Θα έρθουν εποχές που οι άνθρωποι θα μελετούν τη δική μας κοινωνία και θα γελάνε μ' αυτά που θα διαβάζουν. Θα γελάνε με τους πολέμους των ανθρώπων. Θα γελάνε με τη στέρηση, σ' έναν κόσμο που μπορούσε να παράσχει τα πάντα και κανένας δεν το "έβλεπε". Θα γελάνε τέλος με τους "ανάπηρους" που σήμερα μας εξουσιάζουν. Θα γελάνε μ' αυτούς που προτίμησαν να γίνουν "ανάπηροι" και να περάσουν τα νιάτα τους μέσα στη μιζέρια και την υποταγή, για να πάρουν μια καλή σύνταξη κι ένα καλό εφάπαξ. Θα γελάνε μ' αυτούς που ζουν όλη τους τη ζωή ως "νεκροί" μέσα στην κόλαση, για να "ζήσουν" μετά τον θάνατό τους "αιώνια".

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, ο υδροχοϊσμός δεν επιχειρεί στην πραγματικότητα να εισάγει μέσα στην κοινωνία "καινά δαιμόνια". Επιχειρεί ν' αποκαλύψει αυτά που ήδη υπάρχουν και το σύστημα τ' αποκρύπτει, γιατί απλά δεν το συμφέρουν. Επιχειρεί να υπενθυμίσει και να επαναφέρει μετά από αιώνες απουσίας την ελληνική λογική στον κόσμο αυτόν. Δεν υπάρχει δηλαδή κάποιο μυστήριο σ' ό,τι αφορά την ακλόνητη πεποίθησή μας για τη θετική έκβαση της πορείας της θεωρίας αυτής. Ο υδροχοϊσμός είναι απολύτως βέβαιο ότι θα νικήσει τους βάρβαρους, γιατί οι Έλληνες πάντα νικούν τους βάρβαρους. Ο υδροχοϊσμός θα νικήσει, γιατί πάνω απ' όλα συμφέρει τον άνθρωπο. Οι Έλληνες είναι θέμα χρόνου να κατακτήσουν τη θέση που τους ανήκει στον κόσμο αυτόν κι αυτή είναι η θέση της κορυφής.

Ο υδροχοϊσμός, δηλαδή, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το νέο όνομα ενός αρχαίου "πλοίου-συστήματος"· του θρυλικού ποντοπόρου κι αβύθιστου ελληνικού "πλοίου"· του "πλοίου" που  κάποτε είδε και θαύμασε η ανθρωπότητα και το οποίο κατόπιν "χάθηκε" στον ωκεανό της γνώσης και στο βάθος των αιώνων της ανθρώπινης ιστορίας· του "πλοίου" που μετά από αιώνες θα ξαναεμφανιστεί πιο εντυπωσιακό και λαμπερό από ποτέ· του "πλοίου" που ναυπηγήθηκε από Έλληνες και που σήμερα με ελληνικό "πλήρωμα" είναι έτοιμο ν' αναλάβει να ταξιδέψει την ανθρωπότητα στη νέα χιλιετία· του "πλοίου" που ανταγωνιστές του είναι οι βαρβαρικές "σχεδίες" τύπου: καπιταλισμός, σοσιαλισμός και κομμουνισμός. Καμία απ' αυτές τις αστείες αλλά ταυτόχρονα φονικές "σχεδίες" δεν θα επιβιώσει στη νέα χιλιετία. Κανένας "σκυλοπνίχτης" δεν θα επιβιώσει μετά την εμφάνιση του τρομερού "πλοίου" των Ελλήνων.