Το "κόλπο" Τζων Κέρρυ απέτυχε.

Έπιασε "τόπο" το μήνυμα της 11ης Σεπτεμβρίου.

Με την εκλογή Μπους

οι ΗΠΑ πέτυχαν το πιο τραγικό "αυτογκόλ"

στην ιστορία του ιμπεριαλισμού.

Είναι πλέον θέμα χρόνου

οι εσωτερικές συγκρούσεις των ΗΠΑ

να οδηγήσουν τη Νέα Τάξη Πραγμάτων

σε κατάρρευση.

 

 

Για κάποιον που γνωρίζει τα στοιχειώδη περί ιμπεριαλισμού, αυτό το οποίο συνέβη στις ΗΠΑ με τις πρόσφατες προεδρικές εκλογές ήταν τραγικό για τον ίδιο τον ιμπεριαλισμό τους. Οι κύριοι εκφραστές του ιμπεριαλισμού της Νέας Τάξης άνοιξαν μόνοι τους το "κουτί της Πανδώρας". Για να εξασφαλίσουν κάποιοι αφελείς την εξουσία, ενεργοποίησαν τα δεξιά και συντηρητικά ένστικτα του αμερικανικού λαού και αυτό είναι επικίνδυνο για τη διεθνιστική αμερικανικών συμφερόντων Νέα Τάξη. Οι Αμερικανοί πολίτες με τον τρόπο αυτόν ψήφισαν τους "εφιάλτες" της Pax Americana. Νομιμοποίησαν τους εχθρούς της. Ό,τι προσπαθεί η Νέα Τάξη να επιβάλει στα υπόλοιπα κράτη, απέτυχε να το επιβάλει στις ΗΠΑ. Απέτυχε να γίνει το "παράδειγμα-οδηγός" και αυτό σύντομα θα αποδειχθεί μοιραίο για το μέλλον της. Για να τα καταλάβει όμως κάποιος όλα αυτά, θα πρέπει να γνωρίζει τον τρόπο λειτουργίας της Νέας Τάξης, καθώς και τους κινδύνους που την απειλούν.

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων λειτουργεί ως ενιαία αυτοκρατορία και αυτό είναι που βολεύει τους κύριους εκφραστές της, που είναι οι Αμερικανοί Αγγλοσάξονες και οι Εβραίοι στο σύνολό τους. Μέσα σ’ αυτήν την αυτοκρατορία επιλέχθηκαν με μεγάλη προσοχή οι "σταθερές" πάνω στις οποίες θα βασιζόταν το "λειτουργικό" της. Ποιες είναι αυτές οι "σταθερές"; Πρώτον: ένας παγκόσμιος νομικός "λαβύ­ρινθος", ο οποίος δεσμεύει τα κράτη σε ένα μεγάλο φάσμα ειδικών σχέσεων και υποχρεώσεων. Δεύτερον: μια σειρά υπερεθνικών "οργάνων", που έχουν τον ρόλο να επιβλέπουν την εφαρμογή των νόμων αυτών. Τρίτον: η μετατροπή των εθνικών κοινωνιών σε διεθνιστικού τύπου κοινωνίες κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν με την κοινωνία των ΗΠΑ. Τέταρτον: ο έλεγχος των αποθεμάτων του πετρελαίου με κύριο "μοχλό" την πολιτική του κράτους του Ισραήλ. Πέμπτον: η υποστήριξη στη δημιουργία της "μεγάλης Κίνας" και Έκτον: η καλλιέργεια της κοινής προπαγάνδας, που δίνει στο σύστημα αυτό τη δυνατότητα να λειτουργεί και να επιβάλλεται στους λαούς, οι οποίοι πέφτουν θύματα των ΗΠΑ.

Αυτά όλα, όταν λειτουργούν μαζί, υπηρετούν τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ. Όμως, αντι­λαμβα­νόμαστε πως όλα αυτά δεν είναι εύκολο ν' αποδώσουν τους αναμενόμενους καρπούς σε περί­πτωση που δεν μελετηθούν και δεν προσεχθούν στο βαθμό που πρέπει. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Εχθρός του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ είναι το κάθε κράτος το οποίο θα προσπαθήσει να λειτουργήσει με τον εθνικό τρόπο. Εχθρός των αμερικανικών συμφερόντων είναι το ΕΘΝΙΚΟ κράτος. Το κράτος που θα προσπαθήσει με όλους τους τρόπους ν' αναπτύξει δικό του κεφάλαιο, το οποίο στη συνέχεια θ' ανταγω­νίζεται το αμερικανικό κεφάλαιο. Το κράτος, που, προκειμένου να προστατεύσει το εθνικό του κεφάλαιο, θα "κλείσει" την αγορά του στα ξένα προϊόντα και άρα και στα αμερικανικά. Το κράτος, που, προκειμένου να πετύχει ευκολότερα τους στόχους του, θα προσπαθήσει να δημιουρ­γήσει ευρύτερες συμμαχίες και άρα —εκ των δεδομένων— αντιαμερι­κα­νι­κό μπλοκ συμφερόντων. Το κράτος, που, προκειμένου να λειτουργήσει, αναπτύσσει δική του εθνική προπα­γάνδα, η οποία βέβαια είναι απόλυτα εχθρική προς την αντίστοιχη της Νέας Τάξης.

Όλα αυτά όπως αντιλαμβανόμαστε δεν συμφέρουν τις ΗΠΑ και γι' αυτό προσπαθούν με κάθε τρόπο να τα αποτρέψουν. Γι' αυτόν τον λόγο η Pax Americana έχει δημιουργήσει συνθήκες, που στόχο έχουν να διατηρούν σε ισχύ τα δεδομένα τα οποία περιγράψαμε πιο πάνω. Έχει δημιουρ­γηθεί μια τεράστια διεθνής νομολογία, που στόχο έχει να "σέρνει" τα εθνικά κράτη πίσω από τις ΗΠΑ. Μια νομολογία, η οποία προστατεύει το κεφάλαιο των ΗΠΑ κι αναγκάζει τα κράτη όχι απλά να σέβονται αυτό το κεφάλαιο, αλλά πολλές φορές να λειτουργούν εις βάρος των εθνικών τους συμφερόντων. Διεθνείς νόμοι δηλαδή προστατεύουν το άυλο κεφάλαιο των ΗΠΑ και ανάλογοι νόμοι αναγκάζουν τα εθνικά κράτη να διατηρούν ανοικτές τις αγορές τους για τα προϊόντα του κεφαλαίου αυτού. Τα εθνικά κράτη αναγκάζονται —όσο κι αν τα συμφέρει— να μην αντιγράφουν για παράδειγμα τη συνταγή της Coca-Cola και αναγκάζονται επίσης —όσο κι αν δεν τα συμφέρει— να παραδίδουν σ' αυτήν τις αγορές τους.

Όμως, όλοι αυτοί οι νόμοι —όσο έξυπνοι ή πονηροί κι αν είναι—, για να έχουν αποτελεσμα­τι­κότητα, θα πρέπει να ελέγχεται η εφαρμογή τους. Εκ των δεδομένων, δηλαδή, μαζί μ' αυτούς τους νόμους θα έπρεπε να δημιουργηθούν και τα διεθνή "όργανα", τα οποία θα επέτρεπαν στις ΗΠΑ να ελέγχουν την εφαρμογή των νόμων που τους συμφέρουν. Να ελέγχουν επίσης τα διεθνή αυτά "όργανα", τα οποία θα μπορούσαν να επιβάλουν ακόμα και οικονομικές ή πολιτικές κυρώ­σεις απέναντι στα κράτη-παραβάτες. Τέτοιου είδους όργανα είναι ο ΟΗΕ, η Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, το Διεθνές Δικαστήριο, το ΝΑΤΟ κλπ.. Όλα αυτά τα όργανα ιδρύθηκαν και λειτουργούν, υπηρετώντας συγκεκριμένους σκοπούς. Σκοπούς, οι οποίοι έχουν σχέση με την εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων και όχι βέβαια με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της παγκόσμιας ειρήνης. Θα ήταν αφελής κάποιος αν πίστευε για παράδειγμα ότι ο ΟΗΕ ιδρύθηκε και χρηματοδοτείται κατά κύριο λόγο από τις ΗΠΑ για να υπηρετεί τη διεθνή ειρήνη. Ο ΟΗΕ ιδρύθηκε γιατί συνέφερε τους Αμερικανούς και για κανέναν άλλο λόγο.

Έχοντας λοιπόν οι Αμερικανοί τη δυνατότητα να νομοθετούν με βάση τα συμφέροντά τους και ταυτόχρονα να ελέγχουν τα "όργανα" τα οποία θα επέβαλαν την εφαρμογή των δικών τους νόμων, προσπάθησαν —και σε γενικές γραμμές κατάφεραν— να δημιουργήσουν τις συνθή­κες που τους ευνοούσαν και τις οποίες εμείς χαρακτηρίσαμε ως απαραίτητα δεδομένα για τη λειτουργία της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Το πρώτο πράγμα δηλαδή που τους ενδιέφερε ήταν να δημιουργήσουν ένα ενιαίο πλαίσιο, το οποίο θα τους επέτρεπε να ελέγχουν την "κοινωνία" των εθνικών κρατών. Θεωρητικά να "προεδρεύουν" σε μία κοινωνία ίσων, πρακτικά να κηδεμονεύουν μία κοινωνία "κατώτερων" οι οποίοι τους έχουν ανάγκη. Στην πραγματικότητα με αυτό το διεθνές νομικό καθεστώς δημιούργησαν ένα "κράτος κρατών". Το διεθνές δίκαιο δηλαδή λειτουργεί όπως ένα Σύνταγμα μέσα σε μία χώρα. Απλά, "πολίτες" αυτού του ιδιόμορφου "Συντάγματος" είναι κράτη και όχι φυσικά πρόσωπα. Μέσα σ' αυτό το "Σύνταγμα" των κρατών θεωρητικά οι πάντες είναι ίσοι. Τα εθνικά κράτη, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ, έχουν θεωρητικά ίσα δικαιώματα και ίσες υπο­χρεώσεις.

Όμως, όταν αυτό το "Σύνταγμα" έχει εξ αρχής σχεδιαστεί με σκοπό να υπηρετεί μεροληπτικά τους Αμερικανούς, ευνόητο είναι ότι κινδυνεύει με ανατροπή. Από ποιον κινδυνεύει ένα άδικο Σύνταγμα; Από αυτούς τους οποίους θίγει η εφαρμογή του. Όταν όμως η ανατροπή του δεν συμφέρει αυτόν που το έφτιαξε με σκοπό να το εκμεταλλεύεται, τι μπορεί να κάνει προκειμένου εκείνο να μην απειληθεί; Όταν δεν μπορείς ή δεν σε συμφέρει ν' αλλάξεις τον νόμο που θίγει τον πολίτη, τι κάνεις; Αλλάζεις τον πολίτη, ο οποίος θ' αναγκαστεί να τον υπομένει. Αυτό ακριβώς επιχείρησαν να κάνουν και οι ΗΠΑ. Από τη στιγμή που ο διεθνής νόμος θίγει άμεσα και προκλη­τικά τα εθνικά κράτη, αυτό το οποίο επέλεξαν να κάνουν ήταν να αλλοιώσουν τα ίδια τα εθνικά κράτη. Αυτό ήταν σχετικά εύκολο γι' αυτούς. Γιατί; Γιατί, έχοντας δημιουργήσει —εξαιτίας της υπερεκμετάλλευσης των υπανάπτυκτων κρατών— ασφυκτικές συνθήκες για τους πληθυσμούς τους, προκάλεσαν τις μεταναστευτικές "τάσεις" των πληθυσμών αυτών. Έχοντας ως δεδομένο ότι αυτή η "τάση" υπάρχει, σε συνδυασμό με τη δυνατότητά τους να ελέγχουν τις εθνικές κυβερνήσεις και τα παγκόσμια ΜΜΕ, κατόρθωσαν και αλλοίωσαν τις πληθυσμιακές αναλογίες στο σύνολο των εθνικών κρατών.

Τα μεταναστευτικά "ρεύματα" των δεκάδων αν όχι εκατοντάδων εκατομμυρίων φτωχών του πλανήτη κατευθύνθηκαν από τους Αμερικανούς στα κράτη στα οποία αυτή η μετακίνηση τους συνέ­φερε. Γιατί τους συνέφερε; Για να διασπάσουν τα εσωτερικά συμφέροντα μέσα στα εθνικά κράτη. Για ν' ανατρέψουν την πληθυσμιακή ομοιογένεια των όποιων κρατών αντιλαμβάνονταν ως απειλή. Για ν' αλλοιώσουν τους δεσμούς μεταξύ των κρατών και των λαών τους. Για να δημιουργήσουν μέσα σ' αυτά συγκρουόμενες τάσεις συμφερόντων και να μπορέσουν να γίνουν "ρυθμιστές" των εσωτερικών τάσεων. Εμφανιζόμενοι σαν οι "ευαίσθητοι" και οι "εγγυητές" των δικαιωμάτων των μεταναστών, αποκτούν "μοχλούς" πίεσης μέσα στα εθνικά κράτη. Εκατομμύρια νέοι και "σκουρόχρωμοι" κάτοικοι της Γερμανίας, για παράδειγμα, προσβλέπουν στην αμερικα­νική "ευαισθησία", προκειμένου να παραμείνουν μέσα σ' αυτήν. Με τον τρόπο αυτόν το "γενικό" γίνεται "μερικό". Τα αμιγώς εθνικά συμφέροντα των Γερμανών παύουν να είναι τα συνολικά συμφέροντα του λαού της Γερμανίας και γίνονται ένα μέρος των συμφερόντων του συνόλου των κατοίκων της Γερμανίας. Η συνολική συμπεριφορά της Γερμανίας δεν είναι εξαρτώμενη μόνον από τη συμπεριφορά του γερμανικού λαού, αλλά αποτελεί μια συνισταμένη διαφόρων συμπερι­φορών, εφόσον υπάρχουν εκατομμύρια μετανάστες μέσα σ' αυτήν.

Σε ενδεχόμενη σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών, τα συμφέροντα των μεταναστών της Γερμανίας θα συμπλεύσουν με αυτά των Αμερικανών. Γιατί; Γιατί, όταν ο γερμανικός λαός στραφεί εναντίον των ξένων που τον αδικούν, δεν θα στραφεί μόνον εναντίον των Αμερικανών. Θα στραφεί εναντίον όλων των ξένων, που με τον άλφα ή βήτα τρόπο επωφελούνται από τη δική του περιουσία. Το χειρότερο είναι πως ο λαός αυτός, ξεκινώντας τη "μάχη", θα κάνει αρχή από τους πιο αδύναμους και πιο εύκολους αντιπάλους και αυτοί είναι οι μετανάστες. Όμως, αυτό θα φέρει τους μετανάστες στο ίδιο στρατόπεδο με τους Αμερικανούς. Ξαφνικά οι Γερμανοί θα καταλάβουν πως μέσα στην ίδια τους τη χώρα υπάρχουν εκατομμύρια ανθρώπων, οι οποίοι θα ταυτιστούν με τα συμφέροντα των εχθρών τους. Αυτό θα πει "αλλοίωση της συμπεριφοράς των εθνικών κρατών" και αυτό ήταν το ζητούμενο από την αμερικανική φιλο­μεταναστευτική πολιτική.

Πίσω δηλαδή από το "προσωπείο" της "ευαισθησίας" κρύβονται συμφέροντα. Μεγάλα συμφέ­ροντα, τα οποία συνδέουν καί τους δύο μεγάλους συνεταίρους στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Συνδέουν τους Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ και τους Εβραίους, οι οποίοι τον χειρίζονται αποκλειστικά υπέρ των δικών τους συμφερόντων. Για να το καταλάβει κάποιος αυτό στον απόλυτο βαθμό, θα πρέπει να γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο δομούνται τα συμφέροντα αυτά. Τα αμερικανικά συμφέροντα "απλώνονται" πάνω από τον κόσμο, στηριζόμενα σε ένα "πλέγμα" από κοινότητες, που υπάρχουν μέσα σε όλα τα κράτη. Αυτές όμως οι κοινότητες δεν είναι κοινότητες Αμερικανών εποίκων, όπως γινόταν επί αιώνες με τους ιμπεριαλιστές, οι οποίοι ήταν ταυτόχρονα και κατακτητές. Αυτές οι κοινότητες είναι εβραϊκές, που δραστηριο­ποιούνται μέσα σε όλα τα ανεπτυγμένα κράτη της Δύσης υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων. Προδοτικές κοινότητες, οι οποίες, εκμεταλλευόμενες ξένες υπηκοότητες και νόμους περί ανεξι­θρησκίας, λειτουργούν ως υποχείρια των Αμερικανών.

Αυτές όμως οι κοινότητες, εισπράττοντας τα "αργύρια" της προδοσίας, είναι αδύνατον να κρύψουν την "επιτυχία" τους. Ως μειονότητες ξένων είναι ορατές και αυτό είναι το κύριο πρόβλημά τους, εφόσον η αποτελεσματικότητα του προδότη εξαρτάται από τη μυστικότητα. Προδότης, ο οποίος πηγαίνει μέρα-μεσημέρι στην πλατεία να προδώσει, δεν είναι προδότης. Είναι ένας μελλοντικός κρεμασμένος. Αυτό το κατανόησαν εγκαίρως οι έμπειροι στην προδοσία Εβραίοι και μεθόδευσαν τα πράγματα προς την κατεύθυνση που τους συνέφερε.

Από τη στιγμή που δεν εννοούσαν να εγκαταλείψουν την κάθε ξένη πατρίδα που λεηλατούσαν και ταυτόχρονα δεν μπορούσαν να κρυφτούν ως ξένοι, οι οποίοι λειτουργούσαν εις βάρος των γηγενών, τι τους απέμενε; Να κουβαλήσουν κι άλλους ξένους, ώστε η άμυνά τους να γίνει πιο πολυπρόσωπη και άρα πιο μαζική. Γύρω από τις προκλητικές αλλά ολιγομελείς κοινότητες των βαθύπλουτων προδοτών Εβραίων θα "στήνονταν" οι πολυπληθείς κοινότητες των φουκαράδων μεταναστών. Από εκεί και πέρα θα μπορούσαν οι Εβραίοι με τις "πλάτες" των Αμερικανών να "κουρδίζουν" τις εσωτερικές εντάσεις μέσα στις χώρες. Δεν θα ήταν πλέον οι μόνοι ξένοι μέσα στα κράτη. Θα ήταν μία ακόμα κοινότητα ξένων ανάμεσα στις πολλές κοινότητες ξένων που υπάρχουν πλέον μέσα σε όλα σχεδόν τα κράτη. Δεν θα στηρίζονταν μόνον στους νόμους περί ανεξι­θρησκίας, αλλά στο σύνολο των νόμων οι οποίοι έχουν σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Όλα αυτά τα έκαναν για να νομιμοποιηθούν πλήρως και να διασφαλίσουν την παραμονή τους στα κράτη τα οποία προδίδουν καθημερινά. Στα κράτη κυρίως της Ευρώπης, η οποία είναι το μεγαλύτερο θύμα των Αμερικανών. Στο επίπεδο αυτό υποβοηθήθηκαν τα μέγιστα από τις ΗΠΑ, γιατί είχαν απόλυτα σύμπλεοντα συμφέροντα. Οι ΗΠΑ έχουν ως κύριο εχθρό των συμφερόντων τους την Ευρώπη. Αυτή αντιπροσωπεύει τον πιο ικανό ανταγωνιστή τους σε όλα τα επίπεδα και αυτή είναι πολύτιμη, γιατί —εκτός όλων των άλλων— αντιπροσωπεύει η ίδια και την πιο πλούσια αγορά του κόσμου. Δεν είναι μόνον ότι η Ευρώπη μπορεί ν' ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ σε όλες τις αγορές του κόσμου, αλλά και ότι η ίδια αποτελεί την πιο μεγάλη αγορά του κόσμου. Σ' αυτήν τη μάχη των γιγάντων ποιος είναι ο καθοριστικός παράγοντας για την έκβασή της; Η ανταγωνι­στι­κότητα. Τι επηρεάζει την ανταγωνιστικότητα στην παραγωγή; Το κόστος της. Τι επηρεάζει το κόστος; Η ενέργεια. Άρα τι έπρεπε να ελέγξουν οι Αμερικανοί, προκειμένου να "δέσουν" τον εχθρό τους; Το πετρέλαιο.

Το πετρέλαιο είναι η "αχίλλειος πτέρνα" της Ευρώπης. Η Ευρώπη δεν έχει την ενεργειακή αυτοδυναμία που διακρίνει τις ΗΠΑ. Από τη στιγμή λοιπόν που η σημερινή βιομηχανική παρα­γωγή έχει "στηθεί" με βάση το πετρέλαιο, ευνόητο είναι πως η όποια ανταγωνιστικότητα έχει κάποιος εξαρτάται από το πετρέλαιο. Όποιος δεν ελέγχει το πετρέλαιο, δεν ελέγχει στην ουσία την ανταγωνιστικότητά του. Είναι άμεσα εξαρτώμενος από αυτόν που του το προμηθεύει. Αυτός όμως ο προμηθευτής είναι και εκείνος που στην πραγματικότητα αποφασίζει για το ποιος και με ποιους όρους θα επιβιώσει στην αγορά. Όταν αυτός ο προμηθευτής είναι ταυτόχρονα παραγωγός και ο ίδιος, αυτός είναι που θ' αποφασίσει σε ποιους τομείς θα επιτρέψει να τον ανταγωνίζονται.

Οι ΗΠΑ, ως προμηθευτές πετρελαίου και παραγωγοί, αυτό το γνώριζαν και γι' αυτόν τον λόγο επένδυσαν εξ' αρχής στον έλεγχο της Μέσης Ανατολής. Στο χώρο τον οποίο η Ευρώπη αντι­λαμβάνεται ως την ενεργειακή της "πηγή". Γι' αυτόν τον λόγο οι Αμερικανοί επένδυσαν στο κράτος του Ισραήλ. Οι Αμερικανοί όχι μόνον το ίδρυσαν, αλλά και συντηρούν αυτό το κράτος γι' αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Η συμπεριφορά του Ισραήλ είναι αυτή η οποία καθορίζει σε ποιους, με ποιους όρους και σε ποιες τιμές θα πουλάνε οι Άραβες το πετρέλαιο. Το Ισραήλ είναι αυτό το οποίο με την προβοκατόρικη συμπεριφορά του "διορίζει" τις άθλιες αμερικανόφιλες Χούντες της περιοχής. Το Ισραήλ σε γενικές γραμμές είναι αυτό το οποίο με τη συμπεριφορά του καθορίζει τόσο την "κατεύθυνση" όσο και την τιμή που θα πάρει ο μαύρος "χρυσός".

Όλα αυτά όμως απαιτούν τις κατάλληλες συνθήκες, προκειμένου να λειτουργήσουν με τον τρόπο που πρέπει να λειτουργούν, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα αμερικανικά συμφέροντα. Δεν μπορεί το Ισραήλ να εμφανίζεται ως άνευ λόγου και σκοπού προκλητικό και δολοφονικό. Δεν μπορεί το Ισραήλ να προκαλεί συνεχώς και ασύστολα τη διεθνή κοινωνία και να δίνει τη θεωρη­τική δυνατότητα στην Ευρώπη να χρησιμοποιεί το δεδομένο αυτό, για ν' ακολουθεί φιλαοαραβική και άρα αντιαμερικανική πολιτική στην περιοχή, εξασφαλίζοντας φτηνά πετρέλαια. Θα πρέπει να υπάρχει πάντα μια "δικαιολογία"­ για την άθλια συμπεριφορά του και ταυτόχρονα να μην επιτρέπεται σε κάποιους τρίτους να επωφελούνται από αυτήν. Θα πρέπει να λειτουργεί μέσα σ' έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό, ο οποίος θα του δίνει τη "δικαιολογία" να κάνει αυτά που κάνει χωρίς αντιδράσεις. Αυτή η "δικαιολογία" ήταν κάποτε η με κάθε τρόπο και κάθε μέσο αποτροπή της "διείσδυσης" των κομμουνιστών στην περιοχή. Ακόμα και οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι θίγονταν άμεσα από την ένταση που ανέβαζε τις τιμές του πετρελαίου, ανέχονταν την ισραηλινή προκλητικότητα, γιατί φοβούνταν τον κομμουνισμό και βέβαια την ισχυροποίησή του. Προτι­μού­σαν να ελέγχουν οι Αμερικανοί με τη βοήθεια των Ισραηλινών το ακριβό πετρέλαιο, παρά οι κομ­μουνιστές. Προτιμούσαν την ακριβή καπιταλιστική "δύσπνοια", παρά την κομμουνιστική "ασφυξία".

Με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης αυτός ο κίνδυνος εξαλείφθηκε. Το Ισραήλ άρχισε να φαίνεται περισσότερο απ' όσο έπρεπε προκλητικό και ο αμερικανικός έλεγχος των πετρελαίων προκαλούσε πλέον ανοικτά την Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι άρχισαν να αγνοούν προκλητικά τους Αμερικανούς και να επιχειρούν ανεξάρτητες πολιτικές στην περιοχή. Άρχισαν να πλησιάζουν δικτάτορες τύπου Σαντάμ ή μουλάδες τύπου Χαμενεΐ, για να διαπραγματευτούν απ' ευθείας τα πετρέλαια που είχαν ανάγκη. Κάτι έπρεπε να γίνει από την πλευρά των Αμερικανών και μάλιστα γρήγορα. Τότε αποφασίστηκε να δοθεί το βάρος του σχεδιασμού στην Κίνα. Τη σοβιετική "αρκούδα", που μέχρι τότε χρησιμοποιούσαν σαν φόβητρο για τα εθνικά κράτη, θα τη διαδεχόταν ο κινεζικός "δράκων". Ένα τέτοιο "τέρας" θα τους εξυπηρετούσε τέλεια. Θα "μάντρωνε" εκ νέου τα εθνικά κράτη στην "αυλή" των ΗΠΑ, οι οποίες θα εμφανίζονταν σαν η μόνη ικανή δύναμη να τα προστατεύσει από την "κίτρινη απειλή". Ταυτόχρονα η ύπαρξη αυτού του τέρατος και η "δίψα" του για πετρέλαιο θα έκανε ξανά την ισραηλινή αλητεία στο χώρο της Μέσης Ανατολής ανεκτή από τους Ευρωπαίους.

Το πρόβλημα εδώ όμως ήταν άλλο. Ο κινεζικός "δράκων" ήταν μεν τεράστιος, αλλά ήταν "ξεδοντιασμένος". Ήταν πρωτόγονος. Όχι απλά δεν μπορούσε να φανεί απειλητικός απέναντι στην πανίσχυρη Δύση, αλλά στην κυριολεξία ήταν άγνωστο αν θα μπορούσε να καταφέρει να επιβιώσει. Το πιο πιθανό ήταν να ξεκινήσει τη διαδικασία αυτοδιάλυσης, την οποία είδαμε να συμβαίνει στη Σοβιετική Ένωση. Σε άλλη περίπτωση οι Δυτικοί θ' ακολουθούσαν την πάγια διασπαστική τους πολιτική και θα τον διέλυαν μια ώρα νωρίτερα. Όπως διέλυσαν την Οθωμανική αυτοκρατορία, τη Σοβιετική αυτοκρατορία ή τη Γιουγκοσλαβία, έτσι θα διέλυαν και την Κίνα.

Από "αγάπη" κι ευαισθησία θα "έσκυβαν" πάνω από τα "εθνικά" προβλήματα της Μαντζουρίας, του Θιβέτ κλπ. και θα ενθάρρυναν την καλλιέργεια των αυτονομιστικών τάσεών τους. Από δημο­κρατική "ευαισθησία" θα επέτρεπαν στη Μογγολία, στο Καζακστάν, στην Κορέα, στο Κιργιστάν ή στο Βιετνάμ να "θυμηθούν" τις "αλύτρωτες" μειονότητές τους μέσα στην κινεζική επικράτεια. Από "ανθρωπιστική" ευαισθησία θα μετέτρεπαν τη σφαγή της Τιέν Αμέν σε ένα κινέζικο "πολυτεχνείο" και θα έριχναν το καθεστώς κάτω από την πίεση της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Θα το έριχναν, γιατί θα είχαν τη δυνατότητα και το άλλοθι να πάρουν οικονομικά μέτρα εναντίον της Κίνας. Μέτρα, τα οποία θα την οδηγούσαν στην οικονομική δυσλειτουργία και στη συνέχεια στην "έκρηξη" των εσωτερικών "τάσεων". Είναι γνωστό άλλωστε ότι …η φτώχεια φέρνει γκρίνια και όταν έχουμε μηχανισμούς αυτών των μεγεθών …η γκρίνια φέρνει όπλα.

Στην περίπτωση αυτήν όμως δεν τους συνέφερε η διάλυσή της. Γι' αυτόν τον λόγο έκαναν το εξής πρωτοφανές. Της επέτρεψαν να διατηρήσει ένα "ερμαφρόδιτο" σύστημα. Ένα κομμουνιστικό σύστημα, το οποίο θα στόχευε στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Ένα δογματικό και φασιστικό σύστη­μα, το οποίο θ' απορροφούσε τεράστιες ποσότητες επενδύσεων των ορκισμένων "δημοκρατών" εχθρών του. Εκεί που η Κίνα μέσα σε δεκαετίες κομμουνιστικής "φώτισης" δεν κατάφερε ν' αναπτύξει την τεχνογνωσία να κατασκευάσει μια απλή λάμπα πετρελαίου, βρέθηκε μέσα σε ελάχιστα χρόνια να κατασκευάζει μικροεπεξεργαστές τελευταίας γενιάς. Γιατί το έκαναν αυτό οι Αμερικανοί; Γιατί ήθελαν έναν εχθρό ισχυρό στον τομέα της παραγωγής και σε μέγεθος ικανό να τρομοκρατεί τους Δυτικούς στο σύνολό τους. Ήθελαν έναν εχθρό, που με την παρουσία του και τη δυναμικότητά του θα ενεργοποιούσε τα ένστικτα των Δυτικών και θα τους εγκλώβιζε στην "αγκα­λιά" των ΗΠΑ.

Όμως, από τη στιγμή που αλλάζει ο εχθρός, πρέπει ν' αλλάξει και το "παραμύθι" της προπα­γάνδας. Για όσο διάστημα η Σοβιετική Ένωση χρεωνόταν τον αυτοκρατορισμό, ήταν εύκολη υπόθεση για τους Αμερικανούς να ελέγχουν την προπαγάνδα. Οι Σοβιετικοί ήταν υποχρεωμένοι να "καλλιεργούν" τη δύσκολη ενεργητική προπαγάνδα και αρκούσε στους Αμερικανούς να επεν­δύουν στην απλή και αμυντική αντιπροπαγάνδα, η οποία είναι πολύ πιο εύκολη στην εφαρμογή της. Αρκούσε στους Αμερικα­νούς να υποστηρίζουν όλα τα "αντί-" και διατηρούσαν εύκολα τη θέση του "πρώτου μεταξύ ίσων" στον Δυτικό κόσμο. Οτιδήποτε ήταν "αντικομμουνιστικό" ήταν "θετικό" για εκείνη την Τάξη Πραγμάτων και έβρισκε τη στήριξη των ΗΠΑ. Δεν είχε καμία σημασία αν αυτό το "αντί-" ήταν μια πραγματική δημοκρατία ή μια αντικομμουνιστική Χούντα. Στο ίδιο "πακέτο" ήταν οι δημοκράτες ηγέτες και οι φασίστες "Πινοσέτ". Αυτή η μέθοδος απάλλασσε τους Αμερικανούς από το "άγχος" της εξεύρεσης πραγματικής προπαγάνδας και ταυτόχρονα έδινε αξία στα χρήματά τους. Με τον τρόπο αυτόν έδιναν αξία σ' αυτό που τους περίσσευε —και ήταν τα χρήματα— και δεν εκτίθονταν γι' αυτό που τους έλλειπε —και ήταν το μυαλό—.

Το ακριβώς ανάλογο προσπαθούν να κάνουν και με την Κίνα μελλοντικά. Τι σημαίνει αυτό; Αυτήν τη στιγμή επιτρέπουν στον κινεζικό γίγαντα να διατηρεί αυτοκρατορική δομή πάνω στα θεμέλια του παλιού κομμουνιστικού καθεστώτος. Επενδύοντας οικονομικά στην Κίνα, φιλοδοξούν να δημιουργήσουν κοινωνικές συνθήκες μέσα σ' αυτήν, που να "δένουν" τους πληθυσμούς της με το καθεστώς αυτό. Αυτό είναι σχετικά απλό να γίνει. Γιατί; Γιατί, αναπτύσσοντας την παραγωγή υπό την προϋπόθεση της ενότητας του κινεζικού κράτους, δημιουργούν μια ενιαία εργατική τάξη, η οποία γνωρίζει ότι τα συμφέροντά της είναι άμεσα συνδεδεμένα με την επιβίωση αυτού του γίγαντα. Ταυτίζοντας τα συμφέροντα αυτής της τάξης με το υπάρχον σύστημα, του δίνουν τη δυνα­τό­τητα να επιβιώσει. Από εκεί και πέρα είναι εύκολο να παρασύρουν τους μελλοντικούς αστούς της Κίνας στη δική τους λογική. Εξαιτίας αυτής της ανάγκης σπουδάζουν με τον τόνο οι Κινέζοι στις ΗΠΑ. Δεκάδες χιλιάδες Κινέζοι σπουδάζουν κάθε χρόνο με υποτροφίες στις ΗΠΑ με σκοπό να γυρίσουν στην πατρίδα τους και ν' αναλάβουν να εφαρμόσουν τις γνώσεις που αποκτούν στη Δύση. Μυούνται στον δυτικό τρόπο σκέψης και στην ουσία "μεταγγίζουν" την αμερικανική άποψη περί καπιταλισμού στην Κίνα.

Αυτό το "παιχνίδι" είναι εύκολο να γίνει, γιατί υπάρχει η προηγούμενη εμπειρία. Η Κίνα έχει βιώσει μια ανάλογη εμπειρία, εφόσον παλαιότερα έκανε το ανάλογο με τον κομμουνισμό. Συντη­ρώντας τις όποιες ιδιομορφίες της, "δέθηκε" κάποτε στο άρμα του κομμουνισμού. Αποφεύγοντας τη σοβιετική αθεΐα, δημιούργησε ένα πολιτικοθρησκευτικό ιδεολογικό "κράμα", το οποίο την έκα­νε ιδιόμορφη. Κατάφερε και με αυτές τις ιδιομορφίες επιβίωσε ακόμα και σε συνθήκες αντα­γω­νι­σμού δίπλα στη "μητέρα" Σοβιετική Ένωση και απέναντι στον δυτικό εχθρό. Όλα αυτά ήταν αποτελέσματα της μεγάλης βουδιστικής παράδοσης —την οποία διατήρησε ζωντανή— και της κομμουνιστικής "επιμόρφωσης" που είχε λάβει. Η Κίνα αντιπροσώπευε τη βουδιστική "ματιά" απέναντι στον κομμουνισμό. Εκπαιδεύτηκαν οι βουδιστές εργάτες της να συνδέουν το "όραμά" τους με το τεράστιο κινεζικό σύστημα και εκπαιδεύτηκαν οι "πραιτοριανοί" του κόμματος να συντηρούν αυτό το "όνειρο". Αυτό δηλαδή το οποίο αλλάζει σήμερα είναι μόνον το "όραμα", εφόσον η υποδομή υπάρχει. Υπάρχει η παλιά βουδιστική "πλατφόρμα" και απλά το "φορτίο" θ' αλλάξει. Απλά, αντί τώρα να πηγαίνουν οι στρατιές των "φωτισμένων" νέων στη Ρωσία, πηγαίνουν στις ΗΠΑ.

Αυτό το οποίο σήμερα μοιάζει με οικονομική ανάπτυξη και προκύπτει από τη δυτική πονηρή επένδυση, μελλοντικά θα το πιστωθούν οι δυτικοθρεμμένοι Κινέζοι αστοί και θα το προβάλουν σαν το νέο "όραμα" της νέας κινεζικής αυτοκρατορίας. Σαν "όραμα", το οποίο δημιούργησαν οι ίδιοι με τον κόπο τους και βέβαια με τις σπουδές τους. Ένα ψεύτικο και δανεικό "όραμα", που έλαβαν από τα νέα τους αφεντικά. Θα το εμφανίσουν σαν το νέο ιδιόρρυθμο κινεζικό "όραμα", το οποίο προέκυψε από τη βουδιστική "ματιά" πάνω στον καπιταλισμό. Αυτό το ψέμα δεν είναι και τόσο δύσκολο να το υιοθετήσουν. Οι αστοί είναι ψεύτες και υποκριτές και οι νέοι Κινέζοι συνάδερφοί τους δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από αυτήν την κατάσταση. Ψεύτες και υποκριτές ήταν οι πατέρες τους, όταν "πουλούσαν" το κομμουνιστικό "όραμα" που τους δάνεισαν οι Σοβιετικοί και το ίδιο θα παραμείνουν και τα παιδιά τους στη νέα "αγοραπωλησία" με τους Αμερικανούς. Άλλωστε δεν πρέπει να αγνοούμε ότι χορτάτα παιδιά Κινέζων φανατικών κομμουνι­στών είναι οι σημερινοί "νεοφώτιστοι" του κινεζικού καπιταλισμού.

Αυτό θα είναι το μεγάλο μελλοντικό "ψέμα" των νέων "τιμονιέρηδων", γιατί η σημερινή κινεζική ανάπτυξη δεν είναι αποτέλεσμα του δικού τους κόπου, αλλά είναι απ' ευθείας δωρεά της Δύσης. Εκατομμύρια Δυτικοί έμειναν άνεργοι, για να μπορέσει η Κίνα ν' αναπτύξει την παραγωγή, η οποία της επιτρέπει να ελπίζει ότι θα επιβιώσει. Εκατομμύρια Δυτικοί έστυψαν στην κυριολεξία τα μυαλά τους, για να δημιουργήσουν την τεχνογνωσία των προϊόντων που σήμερα παράγουν οι Κινέζοι. Το σύνολο των δυτικών αγορών άνοιξαν, προκειμένου να βρουν οι Κινέζοι αγορές να διαθέσουν τα προϊόντα, που τους επιτράπηκε χαριστικά να παράγουν. Αυτόν τον κόπο και τη θυσία των εκατομμυρίων Δυτικών θα έρθουν μελλοντικά και θα τον οικειοποιηθούν τα κινέζικα κουτορνίθια, τα οποία σπουδάζουν σήμερα μαζί με τους Δυτικούς όμοιους τους στα διάφορα "Χάρβαρντ". Αυτοί θ' αναλάβουν μελλοντικά τη διοίκηση της Κίνας και εύκολα θα δεχθούν να "παίξουν" το παιχνίδι των "δασκάλων" τους. Δεν είναι και άσχημο "παιχνίδι". Οι Αμερικανοί θα "καπελώνουν" τη Δύση και οι Κινέζοι αστοί θα "αρμέγουν" μια ολόκληρη αυτοκρατορία, προφα­νώς παριστάνοντας τους αντιαμερικανούς.

Γιατί γίνεται όλη αυτή η τεράστια "διαδρομή"; Για να επανέλθουν ξανά οι Αμερικανοί στην προηγούμενη κατάσταση. Δεν μπορούν να ελέγξουν τη Δύση με τη δική τους προπαγάνδα και γι' αυτό θέλουν να πετάξουν το "μπαλάκι" στην Κίνα. Επιθυμία τους είναι να δημιουργήσουν τη μελλοντική ιδιόμορφη βουδιστική Κίνα, η οποία εύκολα θα μπορεί να κάνει εσωτερική αυτοκρατο­ρι­κού τύπου προπαγάνδα και να διατηρεί τη δομή της, ώστε να μπορούν οι Αμερικανοί να "καπελώνουν" τους υπόλοιπους χριστιανούς σαν οι επικεφαλής του "αντί-". Από τον "αντικομμου­νισμό" να περάσουν στον "αντικινεζισμό" και να λύσουν τα προβλήματά τους. Με τον τρόπο αυτόν θα δώσουν και πάλι αξία στα χρήματά τους και ταυτόχρονα θα ξαναγίνουν οι απόλυτοι ρυθμιστές της παγκόσμιας ανάπτυξης. Γιατί; Γιατί όπως η Ευρώπη έτσι και η Κίνα "διψάει" για πετρέλαιο. "Διψάει" και δεν έχει δική της "πηγή" για να "ξεδιψάσει" τις ανάγκες της. Όπως το Ισραήλ ήταν πολύτιμο για τους Δυτικούς, επειδή σταματούσε την κομμουνιστική "διείσδυση" στη Μέση Ανατο­λή, έτσι θα ξαναγίνει πολύτιμο, σταματώντας την κινεζική "διείσδυση" στην ίδια περιοχή. Το "συγχω­ροχάρτι", που κάποτε του εξασφάλιζε ο κομμουνιστικός φόβος, μελλοντικά θα του το εξα­σφαλίσει ο κινεζικός φόβος.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι αυτός ο σχεδιασμός μπορεί να μην είναι τέλειος, αλλά είναι σχετικά καλός. Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι η επένδυση της Κίνας αποτελούσε λύση, αλλά ήταν μια λύση μακροπρόθεσμη. Υπήρχε ένα κενό χρόνου, το οποίο ήταν επικίνδυνο για την αμερικα­νική κηδεμονία. Ένα κενό, που ξεκινούσε από την αρχή της δεκαετίας του 90 και δεν θα τελείωνε νωρίτερα από το 2020 με 2030. Τριάντα χρόνια το λιγότερο απαιτούσε η Κίνα για να σταθεί στα "πόδια" της. Για να μπορέσει δηλαδή να υπάρχει, χωρίς να εξαρτάται από τις διαθέσεις των Δυτικών. Σήμερα, για παράδειγμα, στέκεται στην παγκόσμια αγορά χάρη στις αμερικανικές "πατε­ρίτσες". Η Κίνα σήμερα υπάρχει ως παράγοντας αυτής της αγοράς, γιατί απλά οι Αμερικανοί "παραμυθιάζουν" τους Δυτικούς. Επιβιώνει, γιατί οι Αμερικανοί αναγκάζουν τους Δυτικούς να καταναλώνουν την κινεζική παραγωγή. Αν για παράδειγμα "θυμώσουν" οι Δυτικοί και κλείσουν τις αγορές τους, η Κίνα θα επανέλθει μέσα σε λίγες μέρες στην προηγούμενη κατάσταση. Δεν είναι εύκολο να περάσεις από το "φασόν" στη δική σου παραγωγή. Δεν είναι εύκολο να "απογαλα­κτιστείς" από αυτόν που σου προσφέρει τεχνολογία. Απαιτείται να περάσει τουλάχιστον μια γενιά, ώστε ν' αποκτήσει ένα σύστημα τη δική του "ματιά" πάνω στην τεχνολογία.

Ταυτόχρονα δεν είναι εύκολο ν' "ανοίξεις" αγορές κρατών, τα οποία δεν σε έχουν ανάγκη. Τα κουτορνίθια του Χάρβαρντ είναι μόνον για να μετράνε τάλιρα. Πέραν τούτου ουδέν. Οι Κινέζοι, δηλαδή, που σπουδάζουν στις ΗΠΑ, εκτός από το χρώμα του δέρματός τους δεν διαφέρουν σε τίποτε από τους δυτικούς συναδέρφους τους. Οι προσπάθειές τους αποτελούν μέρος μιας υπάρ­χου­σας τεχνολογικής δομής. Οι προσπάθειές τους είναι μικρά "προγράμματα" σε ένα ξένο γι' αυτούς "λειτουργικό" μέσα σε έναν ξένο "υπολογιστή". Μέχρι να φτάσουν στο σημείο να δημιουργήσουν δικό τους "λειτουργικό" σε δικό τους "υπολογιστή" θα έχουν περάσει δεκαετίες. Αυτοί οι άνθρωποι δηλαδή δεν έχουν τις δυνατότητες να δημιουργήσουν την νέα υψηλή κινεζική τεχνολογία, που θα επιτρέπει στη μελλοντική αυτοκρατορική Κίνα ν' ανταγωνίζεται στα ίσα τους Δυτικούς στο σύνολο των αγορών. Που θα της επιτρέπει να δημιουργήσει τη δική της "αυλή" και να παρουσιάζεται στα κράτη ως ανεξάρτητη επιλογή. Να παρουσιάζεται απαραίτητη για την ανάπτυξη των Δυτικών και άρα να διατηρεί εκβιαστικά τη θέση της στη Δυτική αγορά. Όπως τα "απαραίτητα" F16 ή οι "απαραίτητοι" μικροεπεξεργαστές της Intel "σπρώχνουν" μαζί τους αναψυ­κτικά, βρακιά και μπιφτέκια, έτσι πρέπει να γίνουν "απαραίτητα" και κάποια μελλοντικά κινεζικά προϊόντα, πράγμα δύσκολο.

Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η δυσκολία συνδέεται με την έννοια του χρόνου. Αυτός ο χρόνος "τρέχει" σήμερα εις βάρος των ΗΠΑ. Για όσο διάστημα η αυτοδύναμη "ανάπτυξη" της Κίνας καθυστερεί, οι ΗΠΑ κινδυνεύουν. Κινδυνεύουν, γιατί η "ανάπτυξη" αυτή στηρίζεται στην παραγω­γική "καχεξία" των Δυτικών εθνικών κρατών. Κάθε "ανάσα" της Κίνας προσθέτει πίεση στην "ασφυ­ξία" των Δυτικών. Εκ των δεδομένων δηλαδή θα πρέπει ν' αποτραπεί η αντίδραση των θιγομένων. Μια αντίδραση, που μπορεί να πάρει να τη μορφή έκρηξης και να καταστρέψει τα πάντα. Αυτήν την έκρηξη προσπαθούν να αποτρέψουν οι Αμερικανοί κι αυτό απαιτεί προπαγάνδα. Προπαγάνδα ενεργητική και ιδιαίτερα δύσκολη. Γιατί; Γιατί πρέπει να πειστούν οι Δυτικοί να υποταχθούν στην αμερικανική κηδεμονία την ίδια ώρα που δεν υπάρχει ορατός εχθρός για να τους τρομάζει. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει ορατός εχθρός να παγιδεύσει τους λαούς και να δώσει με την παρουσία του τη δυνατότητα στις προδοτικές αμερικανόφιλες ηγεσίες τους να συνεχίσουν την πολιτική τους, τι έπρεπε να γίνει; Να ανακαλυφθεί ένας εχθρός. Ένας εχθρός, που —από τη στιγμή που δεν υπάρχει— θα παρουσιαστεί σαν "αόρατος", εφόσον θα τον αντι­λαμβάνονται μόνον οι ΗΠΑ και κανένας άλλος.

Αυτήν την ανάγκη καλύπτει η καλλιέργεια της αντιτρομοκρατικής υστερίας. Οι ΗΠΑ προσπα­θούν να πείσουν τους λαούς της Δύσης ότι κινδυνεύουν. Ότι κινδυνεύουν σε όλα τα επίπεδα. Είτε μιλάμε για το προσωπικό είτε για το συλλογικό επίπεδο. Εμφανίζουν την τρομοκρατία σαν έναν αντί­παλο ικανό να πλήξει όχι μόνον μεμονωμένα πρόσωπα, αλλά ακόμα και κράτη. Εμφανίζουν την τρομοκρατία σαν έναν αντίπαλο με τρομερές δυνατότητες επιχειρησιακής δράσης και με όπλα μαζικής καταστροφής στη "φαρέτρα" του. Για να μας πείσουν χρησιμοποιούν το δικό τους "παρά­δειγμα" της ενδεκάτης Σεπτεμβρίου. Το ασαφές της έννοιας της "τρομοκρατίας" τούς δίνει το δικαίωμα να "παίζουν" σε όλα τα επίπεδα.

Αυτό ήταν το ζητούμενο από αυτήν την επιλογή. Απέναντι σε έναν μυστηριώδη κι επικίνδυνο "εχθρό", τον οποίο μόνον οι ίδιοι γνωρίζουν και υποτίθεται ότι είναι οι μόνοι που έχουν την "τεχνογνωσία" να πατάξουν, ελέγχουν τα πάντα. Αυτός ο μη "κατανοητός" από τους "αδύναμους" εχθρός τούς δίνει το δικαίωμα να "ψαλιδίζουν" τα δικαιώματα τόσο των κρατών όσο και αυτά των πολιτών. Τους δίνει το δικαίωμα να περνάνε σαν εσωτερικό "δόγμα" του Δυτικού κόσμου το σύνολο των αμερικανικής εμπνεύσεως διεθνών νόμων, οι οποίοι προστατεύουν τα κεκτημένα τους. Με τον τρόπο αυτόν τα εθνικά κράτη δεν μπορούν να επωφεληθούν από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και παραμένουν "αλυσοδεμένα". Ταυτόχρονα ο εχθρός αυτός τους δίνει το δικαίωμα να πολεμήσουν και το σύνολο των εχθρών τους, οι οποίοι δεν ελέγχονται από αυτούς τους νόμους. Τους δίνει το δικαίωμα να επιβάλουν στις κυβερνήσεις νόμους, που περιορίζουν τους πολίτες. Οι διάφοροι "τρομονόμοι", που επιβλήθηκαν στα κράτη, έγιναν κατόπιν έντονων αμερικανικών πιέσεων και με άλλοθι την "αόρατη" τρομοκρατική απειλή.

Ποιος ήταν ο στόχος αυτών των νόμων; Να περιορίσουν τις αντιδράσεις των πολιτών, οι οποίοι θα μπορούσαν ν' αλλάξουν τις πολιτικές των κρατών τους. Να περιορίσουν το ενδεχόμενο οι διαμαρτυρίες των πολιτών να πάρουν μαζικές διαστάσεις και να μετατραπούν σε διαμαρτυρίες κρατών. Το ασαφές, που χαρακτηρίζει αυτούς τους νόμους, τους δίνει το δικαίωμα να παρουσιά­ζουν σαν "τρομοκρατία" οτιδήποτε δεν συμφέρει τους Αμερικανούς. Με βάση αυτούς τους νόμους "τρομοκράτης" μπορεί να εμφανιστεί ο οποιοσδήποτε και για τον οποιονδήποτε λόγο. Δεν χρειάζεται να πιαστεί κάποιος με εκρηκτικά και όπλα στα χέρια, για να χαρακτηριστεί τέτοιος. Οι πάντες είναι "δυνάμει" τρομοκράτες. Αρκεί να απειλούν το αμερικανικό δόγμα και μπορούν να πάρουν αυτόν τον χαρακτηρισμό. Αρκεί να απειλούν τις νεοταξικές "σταθερές" και οι Αμερικανοί τους φαντάζονται με πορτοκαλί φόρμες.

Με βάση λοιπόν αυτήν την νεοταξική λογική, οι πάντες είναι δυνάμει τρομοκράτες. "Τρομοκράτες" είναι οι παραγωγοί, οι οποίοι ζητούν προστασία από την κινεζική "λαίλαπα". "Τρομοκράτες" είναι οι εργάτες, που στηρίζουν αυτούς τους παραγωγούς. "Τρομοκράτες" είναι αυτοί οι οποίοι δεν σέβονται τα πνευματικά δικαιώματα των αμερικανικών προϊόντων, που μονοπωλούν τις αγορές. "Τρομοκράτες" είναι οι πολίτες, οι οποίοι διαμαρτύρονται για τις αμερικα­νικές "ειρηνευτικές" επεμβάσεις. "Τρομοκράτες" είναι οι γονείς των στρατιωτών, που αρνούνται να στείλουν τα παιδιά τους να πολεμήσουν στα διάφορα "Ιράκ", για να στηρίξουν τις εταιρείες των "Τσένη" να τα κονομήσουν. "Τρομοκράτες" είναι αυτοί οι οποίοι διαμαρτύρονται για τα "κύματα" των μεταναστών. "Τρομοκράτες" είναι αυτοί οι οποίοι ενοχλούν την τοπική εβραϊκή κοινότητα.

Δεν χρειάζεται δηλαδή να είναι κάποιος επικίνδυνος, για να χαρακτηριστεί "τρομοκράτης". Οποιοσδήποτε "διαμαρτύρεται" μπορεί να εμφανιστεί σαν τέτοιος. Επικράτησε και πάλι η μανιχαϊστική λογική των πρωτογόνων. Άλλωστε το είπε και ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Όποιος δεν είναι μαζί τους είναι εναντίον τους. Αυτό είναι η μανιχαϊστική λογική. Εχθρός δεν είναι μόνον ο ξένος που σε εχθρεύεται. Εχθρός είναι και ο αδερφός, που με τη στάση του δημιουργεί συνθή­κες, οι οποίες ενισχύουν τους δυνάμει εχθρούς. Αυτό ήταν εύκολο να το περάσουν οι Αμερικανοί στους λαούς. Γιατί; Γιατί το σύστημα εμφανίζεται να φέρει τα "πνευματικά δικαιώματα" πάνω στο θέμα της τρομοκρατίας. Μόνον αυτό γνωρίζει πότε και ποιος είναι "τρομοκράτης". Ο πολίτης είναι "αφελής" και μπορεί να γίνει "σύμμαχος" της τρομοκρατίας από άγνοια. Γι' αυτόν τον λόγο απαγο­ρεύεται να διατηρεί προσωπική άποψη πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Ο πολίτης είναι "νομοταγής" μόνον όταν σέβεται την επίσημη "αλήθεια" του συστήματος. Επιτρέπεται να έχει άποψη και να την εκφράζει δημόσια μόνον όταν αυτήν ταυτίζεται με την νόμιμη κρατική "αλήθεια".

Ποια είναι αυτή η "αλήθεια"; Η "αλήθεια" που εκπορεύεται από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς του συστήματος. Η "αλήθεια" είναι ό,τι μαθαίνει ο πολίτης μέσω της τηλεόρασης από τους υψηλόμισθους "λειτουργούς" της. Από αυτούς που πληρώνονται από τις διαφημίσεις των πολυεθνικών και άρα από τους Αμερικανούς. Από αυτούς αναλαμβάνουν εργολαβικά να βάλουν μέσα στα σπίτια μας την άποψη του συστήματος. Από αυτούς, που κατασκευάζουν τα "φωτο­στέφανα" των ηγετών που βολεύουν τους Αμερικανούς. Από αυτούς, που μας "συμβουλεύουν" από "αγάπη". Από αυτούς, που αρχικά ξεκίνησαν να μας λένε ποιο πλυντήριο πρέπει ν' αγορά­ζουμε και έφτασαν στο σημείο να μας λένε τι να ψηφίζουμε ή τι να πιστεύουμε. Σ' αυτό το παιχνίδι παίζουν οι πάντες. Επειδή βέβαια αυτού του είδους οι "αόρατοι" εχθροί δεν είναι εύκολα κατα­νοητοί, θα έπρεπε το σύστημα να τους "σκιαγραφήσει". Θα έπρεπε να τους "αποκαλύψει", για ν' αντιληφθούν οι πάντες την επικινδυνότητά τους. Οι ίδιοι άνθρωποι, που κάποτε "ορκίζονταν" ότι οι κομμουνιστές πίνουν ανθρώπινο "αίμα" και τρώνε τα παιδιά τους, σήμερα "ορκίζονται" για τις νέες "ανάγκες" των αιμοβόρων τρομοκρατών.

Για την κάλυψη αυτής της ανάγκης έχει "επιστρατευτεί" το Χόλυγουντ. Από το Χόλυγουντ μάθα­με πώς περίπου μοιάζουν τα πρόσωπα των "τρομοκρατών". Πώς περίπου λειτουργούν στη "φα­νε­ρή" ζωή τους. Αυτό ήταν απαραίτητο, για να μπορούμε μέσα στις γειτονιές μας να ξεχωρίζουμε τους "κρυπτοτρομοκράτες" από τους "νομοταγείς" πολίτες. Έπρεπε να τα γνωρίζουμε όλα αυτά, για να μπορούμε να παρακολουθούμε τους συμπολίτες μας. Για να μπορούμε να συλλέγουμε πληροφορίες πριν τους "καρφώσουμε" στους αρμόδιους. Παλαιότερα αρκούσε ένας "Ριζοσπάστης" στις τσέπες του "εχθρού", για να τον διακρίνεις. Σήμερα η κατάσταση είναι πιο σύνθετη και άρα πρέπει να πάρουμε το "λυσάρι" των "ειδικών". Αυτόν το στόχο υπηρετεί η "παραγωγή" του Χόλυγουντ. Γι' αυτόν τον λόγο περιφέρονται μέσα σ' αυτό όλοι οι "λειτουργοί" της αντιτρομοκρατίας.

Όλα τα "καλά" παιδιά έχουν γραφεία στο Χόλυγουντ. Οι χαφιέδες της CIA, του FBI ή του Πενταγώνου έχουν τα πιο πολυτελή και πιο κεντρικά γραφεία στο Χόλυγουντ. Αυτών η δουλειά είναι η λογοκρισία και η επιλογή των "εκλεκτών" δημιουργών, που θα βοηθηθούν στο "έργο" τους. Αυτοί αποφασίζουν σε ποιον "οραματιστή" σκηνοθέτη θα προσφέρουν την κρατική υποδομή, για να παρουσιάσει με τον πιο πειστικό τρόπο την "αλήθεια". Αυτοί θ' αποφασίσουν ποιανού η "αλήθεια" θα βρει διανομή, για να σκορπιστεί στον κόσμο. Το έργο αυτών των καραγκιόζηδων δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο, γιατί το Χόλυγουντ το διακρίνει η "ομοψυχία". Δεν υπάρχουν δηλαδή οι συνήθεις "τριβές" μεταξύ παραγωγών και λογοκριτών. Γιατί; Γιατί την παραγωγή του Χόλυγουντ την ελέγχει απόλυτα το εβραϊκό γυφταριό. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε η επίσημη κρατική λογοκρισία, οι Εβραίοι θα αυτολογοκρίνονταν, εφόσον τα συμφέροντά τους υπηρετούνται απόλυτα από την επίσημη νεοταξική "αλήθεια".

Η γνώση και μόνον της εθνικής καταγωγής των παραγωγών του Χόλυγουντ αρκεί για κάποιον να καταλάβει πώς περίπου είναι το προπαγανδιστικό "σενάριο" της κάθε καινούργιας "υπερ­παρα­γωγής". Επειδή οι Εβραίοι τους χριστιανούς τους φοβούνται, τους "απαλλάσσουν" από τη συλ­λογική ευθύνη της τρομοκρατίας. Στους χριστιανούς καταλογίζεται μόνον η ατομική τρομοκρατία, είτε λόγω "άγνοιας" είτε λόγω "πλάνης". Η συλλογική ευθύνη καταλογίζεται μόνιμα σ' αυτούς που οι Εβραίοι δεν φοβούνται και είναι πάντα οι μουσουλμάνοι. Το μοτίβο δηλαδή είναι πάντα σταθερό. Πάντα υπάρχει σε εξέλιξη η μάχη μεταξύ "καλού" και "κακού". Πάντα στο γενικό επίπεδο οι χριστιανοί είναι οι "καλοί" και οι μουσουλμάνοι οι "κακοί". Αυτοί είναι οι δύο κύριοι "πόλοι" της σύγκρουσης. Από εκεί και πέρα το "παιχνίδι" της προπαγάνδας παίζεται στο ενδιάμεσο. Οι χριστιανοί είναι πάντα αυτοί οι οποίοι πέφτουν θύματα "άδικης" επίθεσης από τους "κακούς" μουσουλμάνους τρομοκράτες. Ακόμα και οι χριστιανοί οι οποίοι παρουσιάζονται σαν τρομοκράτες "θυματοποιούνται", εφόσον εμφανίζονται μόνιμα σαν "πλανεμένοι" των "πραγματικών" τρομο­κρατών και όχι ως αυτόβουλοι υποκινητές τρομοκρατικής δράσης.

Από εκεί και πέρα οι "καλοί" δεν είναι όλοι ίσοι μεταξύ τους. Αυτό είναι φυσικό. Το γεγονός ότι όλοι εμείς είμαστε χριστιανοί, δεν σημαίνει ότι είμαστε αυτόματα Χριστοί ή άγιοι. Αυτοί οι τελευταίοι είναι ο σημαντικός "πυρήνας" του χριστιανισμού, γιατί δεν είναι απλά αναμάρτητοι, αλλά έχουν τις δυνατότητες να πολεμήσουν την αμαρτία ως φαινόμενο. Το ανάλογο συμβαίνει και με το παρα­μύθι της αντιτρομοκρατικής προπαγάνδας. Πάντα υπάρχει ένας "πυρήνας", όπου οι "καλοί" είναι διαβαθμισμένοι μεταξύ τους και απόλυτα εξειδικευμένοι. Πάντα το "μυαλό" της υπόθεσης είναι κάποιος "καλός" Εβραίος. Ο "ειδικός" της τρομοκρατίας. Αυτός, που όχι απλά κοπιάζει, αλλά έχει κάνει έργο ζωής την εξεύρεση των "κρυπτοτρομοκρατών". Αυτός, που γνωρίζει τα πάντα και τους πάντες, επειδή θέλει να "σώσει" τον κόσμο. Ο "πληγωμένος" από τα "Άουσβιτς" ήρωας, που δεν θέλει να ξαναβιώσει η ανθρωπότητα το δράμα του ολοκληρωτισμού. Κοντά σ' αυτόν που έχει τη "γνώση" βρίσκεται ο Αμερικανός ήρωας, που έχει τα "μέσα". Πληροφορίες μέσω δορυφόρων, όπλα υψηλής τεχνολογίας και προπαντώς καλές προθέσεις. Γύρω από αυτόν τον "πυρήνα" περιφέρονται οι υπόλοιποι "καλοί". Αν η υπόθεση διαδραματίζεται στην Ελλάδα, γύρω τους υπάρχουν οι "καλοί" Έλληνες, αν διαδραματίζεται στην Τσεχοσλοβακία, γύρω τους υπάρχουν οι "καλοί" Τσεχο­σλοβάκοι κλπ.. Αυτοί είναι απλά "καλοί" και παρουσιάζονται σαν ασήμαντα ανθρωπάκια. Κουβαλάνε "νερό" για τους πρώτους των πρώτων.

Αυτοί λοιπόν οι ασήμαντοι άνθρωποι έχουν ανάγκη τους "σημαντικούς", γιατί είναι ανίκανοι να λύσουν μόνοι τους τα προβλήματά τους. Είναι βλάκες σε σχέση με τους Εβραίους και είναι αδύναμοι σε σχέση με τους Αμερικανούς. Είναι απλά "καλοί", που πρέπει να παραδειγματίζονται από τους "άριστους". Είναι απλά "πιστοί", που πρέπει να οδηγούνται από τους "αγίους". Όπως κάποτε στη σοβιετική προπαγάνδα το τεμπελόσκυλο ο Στάλιν έπαιρνε το "δρεπάνι", για να δείξει στους αγρότες πώς να δουλεύουν ή το "σφυρί", για να δείξει τα αντίστοιχα στους εργάτες, έτσι κάνουν και αυτοί σήμερα. Αμερικανοί και Εβραίοι μάς "δείχνουν" τον τρόπο με τον οποίο θα πολεμήσουμε την "τρομοκρατία". Μικροί "σταλινίσκοι" μάς μαθαίνουν πώς να σκεπτόμαστε. Μας μαθαίνουν να μην εμπιστευόμαστε αυτά τα οποία βλέπουμε. Να εμπιστευόμαστε μόνον τους "ειδικούς". Αυτούς, που έχουν "εξειδικευτεί" για να μας προστατεύουν από το "κακό".

Σήμερα και εξαιτίας όλων αυτών των μηχανισμών που επιτρέπουν στους Αμερικανούς να ελέγχουν τα πάντα στην οικονομία και εξαιτίας της μαζικής προπαγάνδας, που έχει πάρει τη μορφή πραγματικής "πλύσης" εγκεφάλου, ο Δυτικός κόσμος παρουσιάζει εικόνα ομοιογένειας. Μια εικόνα που δεν υπήρχε επί της εποχής του εθνικού σχεδιασμού, ο οποίος στηριζόταν στη διαφοροποίηση των εθνών μεταξύ τους. Επί της εποχής όπου η ανάλογη ομοιογένεια υπήρχε μόνον στο εσωτερικό των εθνικών κρατών. Επί της εποχής όπου η έννοια "Γάλλος" σήμαινε συγκεκριμένα πράγματα, που τον διαφοροποιούσαν από τον "Βρετανό" ή τον "Γερμανό". Επί της εποχής όπου οι "σταλινίσκοι" της εθνικής προπαγάνδας ήταν οι εθνικοί "ήρωες". Όταν ο κάθε λαός είχε τον δικό του "πατερούλη", που θα του έδειχνε πώς να δουλεύει με το "σφυρί" και το "δρεπάνι" και βέβαια πώς θα σκέπτεται και ποιους θα θεωρεί εχθρούς και ποιους φίλους.

Όλα αυτά σήμερα έχουν αλλάξει. Μιλάμε για πλήρη εξαμερικανισμό της δυτικής κοινωνίας, στον οποίο καταλυτικοί παράγοντες ήταν η κινηματογραφική παραγωγή και βέβαια η ανάπτυξη της τεχνολογίας της τηλεόρασης. Γι' αυτόν τον λόγο οι Εβραίοι έχουν την προπαγανδιστική "εξειδί­κευση" μέσα στον συνεταιρισμό με τους Αμερικανούς. Ελέγχουν την παραγωγή του Χόλυγουντ, αλλά ελέγχουν και σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ. Αφήνουν αυτήν την παραγωγή να κάνει την "αρπαχτή" της μερικούς μήνες στις κινηματογραφικές αίθουσες και μετά τη βάζουν μέσα στα σπίτια μας αναγκαστικά μέσω της τηλεόρασης. Η τηλεόραση γι' αυτούς είναι το απόλυτο μέσον. Μέσω της τηλεόρασης όχι απλά "πείθουν" τους υπάρχοντες πολίτες, αλλά προετοιμάζουν και τους μελλο­ντι­κούς πολίτες και αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Θέλουν να είναι οι πρώτοι που θα "καλημερίζουν" τα παιδιά μας όταν ξυπνάνε και οι τελευταίοι που θα τα "καληνυχτίζουν" πριν πέσουν για ύπνο. Αυτά όλα είχαν ως συνέπεια να ομογενοποιηθεί ο δυτικός κόσμος και στην πραγματικότητα να εξαμερικανιστεί. Οι κοινές οικονομικές και πολιτισμικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν είχαν ως αποτέλεσμα να μετατρέψουν την Νέα Τάξη σε μια αμερικανική αυτοκρατορία και τη θέση του προέδρου των ΗΠΑ σε θέση "πλανητάρχη". Το θέμα από εδώ και πέρα είναι κατά πόσο μπορούν οι ίδιες οι ΗΠΑ ως κράτος και οι Αμερικανοί ως πολίτες ν' αντέξουν το κόστος της λειτουργίας της αυτοκρατορίας. Το θέμα από εδώ και πέρα είναι κατά πόσο οι κοινοί Αμερικανοί πολίτες μπορούν ν' αντιληφθούν τη λειτουργία της αυτοκρατορίας. Το πρώτο πράγμα που πρέπει αναγκαστικά να γνωρίζουν είναι τα όρια στα οποία θα κινούνται οι απαιτήσεις τους και βέβαια να γνωρίζουν τις υποχρεώσεις τους. Αυτό προϋποθέτει όμως γνώση. Γνώση, που όμως δεν μπορεί να τους δοθεί μαζικά, γιατί θα γίνουν αντιληπτές οι προθέσεις των ηγετών τους. Το μόνο δηλαδή που απομένει είναι να υπακούν απόλυτα στην ηγεσία τους —πράγμα δύσκολο, όταν θίγονται τα συμφέροντά τους— και να προσπαθούν να αυτοενημερωθούν για τα όσα αφορούν τις αυτοκρα­το­ρίες —πράγμα ακόμα πιο δύσκολο, δεδομένου του μορφωτικού επιπέδου των πολιτών των ΗΠΑ—.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει ν' αντιληφθούν οι πολίτες των ΗΠΑ είναι ότι οι αυτοκρατορίες δια­κρίνονται από διοικητική οικονομική και πολιτισμική ομοιογένεια. Οι αυτοκρατορίες συντί­θεν­ται από εξαρτώ­­μενες επαρχίες και όχι από ανεξάρτητα κράτη. Οι αυτοκρατορίες έχουν υπηκόους πολίτες και όχι κράτη. Μπορούν να ευνοούν ή να αδικούν συγκεκριμένους πολίτες αλλά όχι κράτη. Μπο­ρούν να ευνοούν ή να αδικούν συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις αλλά όχι ολόκληρους λαούς. Γιατί; Γιατί τα κράτη, που συνθέτουν τις δομές τους ή οι λαοί, που συνθέτουν τις κοινωνίες τους, μπορούν να τις διασπάσουν. Οι αυτοκρατορίες δηλαδή μπορούν να ευνοούν ανά πάσα στιγμή τους "πατρικίους" τους και να αδικούν όσο θέλουν τους "πλειβίους" τους. Δεν κινδυνεύουν από τους δεύτερους, ακόμα κι αν ταΐζουν τα θηρία τους μ' αυτούς. Ο κίνδυνος πάντα προέρχεται, όταν επιχειρείται να ευνοηθεί ή να αδικηθεί ολόκληρος λαός εις βάρος άλλων λαών. Ο κίνδυνος προέρχεται, όταν σύστημα αδικεί σύστημα και μπορεί να χάσει τον έλεγχό του.

Η Ρώμη ποτέ δεν κινδύνευσε, επειδή εγκληματούσε εις βάρος πολιτών της. Ποτέ δεν κινδύ­νευσε, επειδή "ταΐζε" τα θηρία της με πλειβίους. Δεν μπορούσαν να την απειλήσουν, γιατί ήταν πολύ αδύναμοι να στραφούν εναντίον των πατρικίων της, στο όνομα των οποίων αδικούνταν. Πάντα ανάμεσα στη Ρώμη και στους πλειβίους θα υπήρχε ένα τεράστιο κεφάλαιο και ένας μεγά­λος πληθυσμός, ο οποίος θα θυσιαζόταν για να εξακολουθεί να υπάρχει ο ευεργέτης τους. Ένας πληθυσμός πανίσχυρος, που αποτελούνταν από την κεφαλαιοκρατία της αυτοκρατορίας και τους μορφωμένους της.

Η Ρώμη κινδύνευε μόνον όταν δεν σεβόταν το σύστημα των "αξόνων" της αυτοκρατορίας της. Όταν από τους ακίνδυνους οριζόντιους άξονες επιχειρούσε να "παίξει" με τους κάθετους άξονες. Όταν διαχώριζε τους λαούς κάθετα και προσπαθούσε ν' ασκήσει μεροληπτική πολιτική. Όταν επιχειρούσε να ευνοήσει ή να αδικήσει ολόκληρους λαούς. Κινδύνευε, όταν επιχειρούσε για παρά­δειγμα να ευνοήσει επιλεκτικά τους κατοίκους της ιταλικής χερσονήσου, εφόσον αυτό προ­κα­λούσε όλους τους άλλους λαούς. Κινδύνευε, όταν αδικούσε τους Φράγκους ή τους Βρετανούς, εφόσον ερχόταν αντιμέτωπη με τις αποσχιστικές τάσεις. Κινδύνευε δηλαδή μόνον όταν διαχώριζε κάθετα τους λαούς. Ποτέ δεν κινδύνευε όταν "έπαιζε" με τους οριζόντιους διαχωρισμούς. Μπο­ρούσε να ευνοεί μόνον τους πλούσιους της ιταλικής χερσονήσου υπό την προϋπόθεση ότι αυτήν την εύνοια θα την απολάμβαναν και οι πλούσιοι Φράγκοι ή οι πλούσιοι Βρετανοί.

Εδώ πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημε­ρινής αυτοκρατορικής Νέας Τάξης. Κίνδυνος γι' αυτήν δεν υπάρχει μόνον όταν ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός αδικεί για παράδειγμα έναν ισχυρό λαό, όπως οι Γερμανοί. Κίνδυνος υπάρχει και όταν ο αμερικανικός λαός απαιτεί να ευνοηθεί. Ο κίνδυνος μάλιστα αυτός είναι πολλαπλάσια πιο μεγάλος, όταν αυτός ο λαός καλείται να επιλέξει την ηγεσία του κράτους του, η οποία θα είναι ταυτόχρονα και η ηγεσία της αυτοκρατορίας. Υπάρχει δηλαδή πρόβλημα, όταν ο αρχηγός του εθνικού κράτους των ΗΠΑ είναι ταυτόχρονα και αυτοκράτορας της αμερικανικής Νέας Τάξης. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος, γιατί ο λαός με την ψήφο του μπορεί να "τιμωρήσει" τον αυτοκράτορα που δεν τον ευνοεί. Αυτό είναι και το πιο πιθανό ενδεχόμενο, γιατί άλλου είδους ανάγκες έχει ένας λαός και άρα άλλα είναι τα κριτήρια της επιλογής της ηγεσίας του και άλλου είδους ανάγκες έχει μια αυτοκρατορία. Υπάρχει πρόβλημα, όταν ένας λαός —και άρα με γνώμονα τα συμφέροντά του— καλείται να εκλέξει αυτοκράτορα. Αυτή είναι η μεγάλη ιδιομορφία της σημερινής περίεργης αμερικανικής αυτοκρατορίας. Οι αυτοκρατορίες δεν μπορούν να στηριχθούν στην έννοια της "δημοκρατίας". Οι ηγέτες των αυτοκρατοριών εκλέγονται πάντα από δικά τους ξεχωριστά όργανα, τα οποία υπάρχουν και λειτουργούν γι' αυτόν τον σκοπό. Οι αυτοκράτορες εκλέγονται από τις μειοψηφίες που ευνοούν και όχι από τις πλειοψηφίες που αδικούν.

Ποτέ και καμία αυτοκρατορία δεν λειτούργησε με δημοκρατικές διαδικασίες, γιατί απλούστατα αυτό απειλεί την ύπαρξή της. Οι λαοί τους μπορούν να λατρεύουν ή να μισούν τους αυτο­κράτορες, αλλά δεν μπορούν να τους εκλέγουν. Ποτέ και κανένα "ποίμνιο" δεν θα εκλέξει Πάπα, όπως ποτέ και καμία "πλέμπα" δεν εξέλεξε τον αυτοκράτορα της Ρώμης. Η εκλογή του αυτο­κράτορα γίνεται πάντα από τους "ειδικούς" της αυτοκρατορίας. Το αμερικανικό σύστημα έχει αυτήν τη "γενετική" ανωμαλία. Η δημοκρατία των ΗΠΑ, όσο αστεία κι να είναι, δεν παύει να είναι τέτοια. Διαθέτει Σύνταγμα, που κατοχυρώνει τη λαϊκή εντολή. Οι ηγέτες τους, όσο κι αν το θέλουν, δεν μπορούν να το ακυρώσουν, ώστε να προσαρμόσουν το αμερικανικό σύστημα στα δεδομένα των νέων αναγκών του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Πάντα θα είναι υποχρεωμένοι ν' αναζητούν την ψήφο του αμερικανικού λαού μέσω της παγίδευσης, εφόσον δεν έχουν άλλη δυνατότητα. Εκ των δεδομένων οι αμερικανικές ηγεσίες έχουν δυσκολίες και ταυτόχρονα είναι άμεσα εξαρτώμενες από τις επιλογές του λαού στο σύνολό του.

Ο αμερικανικός λαός, όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν το έχει αντιληφθεί αυτό. Δεν έχει τις δυνατότητες να το αντιληφθεί. Είχε συνηθίσει στην εύνοια της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων και κάθε φορά που δεν ευνοείται λειτουργεί με τρόπο που απειλεί τη λειτουργία της Νέας Τάξης. Η εύνοια, που απολάμβανε μέχρι τώρα, ήταν εύκολο να του δοθεί, γιατί εκείνο το σύστημα δεν ήταν αυτοκρατορικό. Ήταν ένας συνασπισμός ανεξάρτητων κρατών, ο οποίος λειτουργούσε αντι­αυτοκρατορικά και όχι αυτοκρατορικά. Το κόστος της αυτοκρατορικής λειτουργίας το "χρεωνόταν" η Σοβιετική αυτοκρατορία και απλά απέναντί της είχε ένα "μπλοκ" κρατών. Ένα "μπλοκ", όπου το κάθε κράτος ανάλογα με την αξία του ή τον ρόλο του συμμετείχε στη συμμαχία, χωρίς όμως να παραβλέπει τα εθνικά του συμφέροντα. Απλά οι "προεδρεύοντες" Αμερικανοί άρπαζαν τη μερίδα του "λέοντος" και ευνοούσαν τους ομοεθνείς τους. Δεν παρίσταναν τον αυτοκρατορικό "λέοντα", αλλά την πιο μεγαλόσωμη εθνική "ύαινα" μέσα σε μια αγέλη "υαινών", τις οποίες φρόντιζαν να τις καθηλώνουν στην "καχεξία".

Όλα αυτά άλλαξαν με την πτώση της Σοβιετικής αυτοκρατορίας. Οι Αμερικανοί αναγκάστηκαν να μετατρέψουν το δυτικό σύστημα σε αυτοκρατορικό, για να μην χάσουν την πρωτοκαθεδρία, εφόσον σε άλλη περίπτωση ο μεταπολεμικός αντικομμουνιστικός συνασπισμός δεν θα είχε νόημα να υφίσταται και άρα ο καθένας θα επέστρεφε στην εθνική "γωνιά" του. Στα πρώτα χρόνια αυτής της αλλαγής η αντίσταση ήταν ελάχιστη, γιατί υπήρχε το χρήμα να στηριχθεί μια τέτοια αλλαγή πολιτικής. Η αμερικανική κυβέρνηση είχε τα χρήματα για να ασκεί κατευναστική πολιτική σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους χώρους. Είχε τα χρήματα να διαφθείρει τις εθνικές ηγεσίες των δυτικών κρατών και να ευνοεί επιλεγμένες κοινωνικές τάξεις μέσα στα εθνικά κράτη και είχε τα χρήματα ώστε να "εξαγοράζει" την κοινωνική ειρήνη μέσα στις ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί μπορούσαν να "χτίσουν" την αυτοκρατορία τους, εφόσον μπορούσαν να δημιουργήσουν την τάξη των ευνοη­μένων "πατρικίων". Την πανίσχυρη τάξη, η οποία θα προστάτευε την αυτοκρατορική λειτουργία και θα περιόριζε τους "πλειβίους". Κανένας δεν αντιδρούσε στις μεθοδεύσεις τους, γιατί όλοι όσοι είχαν τις γνώσεις και τις δυνατότητες ν' αντιδράσουν επωφελούνταν από εκείνη την αλλαγή πολιτικής.

Το "Big Bang", που οδήγησε στη Νέα Τάξη πραγμάτων, έγινε κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όπου αποφασίστηκε να αρθεί το σύνολο των περιορισμών που μέχρι τότε χαρακτήριζαν τον τομέα της παραγωγής. Τι έγινε τότε; Αποφασίστηκε να διατηρηθούν οι Αμερικανοί κεφαλαιο­κράτες στην κορυφή της πυραμίδας της οικονομίας και να αδικηθούν οι Δυτικοί εργάτες στο σύνολό τους. Αυτοί οι οποίοι ευνοήθηκαν ήταν η αστοί παγκοσμίως. Αυτοί θα ήταν οι νέοι "πατρί­κιοι" της Νέας Εποχής. Τι έγινε τότε; Επέτρεψαν στους αστούς διαχειριστές των πολυ­εθνικών να διαλύσουν την παραγωγή στη Δύση και να βάλουν στο "παιχνίδι" της εύνοιας το σύνολο των αστών του κόσμου. Οι χειρισμοί φαίνονταν τότε ιδιαίτερα έξυπνοι, γιατί απλούστατα δεν υπήρχαν εχθροί να τους απειλήσουν. Οι κεφαλαιοκράτες αποσυνδέονταν από την παραγωγή και τα εργοστάσιά τους γίνονταν παλιοσίδερα προς πώληση. Τα κέρδη τους μεγάλωναν, γιατί δια­τη­ρούσαν τις θέσεις τους στην αγορά, με τα προϊόντα τους να κατασκευάζονται με πολύ χαμηλό κόστος στις τριτοκοσμικές "Μπανανίες" ...και τους έμενε ταυτόχρονα και το κέρδος από τη διάλυση και πώληση των εργοστασίων τους.

Τότε άρχισαν να εμφανίζονται οι βαθύπλουτοι αστοί. Μεγιστάνες με κεφάλαιο ένα κουστούμι και ένα πτυχιάκι. Οι διάσημοι αστοί διαχειριστές, που με μισθούς εκατομμυρίων δολαρίων και μπόνους από μερίσματα μετοχών εμφανίζονταν ως οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Ενός παιχνιδιού, που τοποθετούσε τους αστούς διαχειριστές στην κορυφή του μηχανισμού της παραγωγής. Τους Αμερικανούς αστούς, που φρόντισαν την "επιτυχία" τους να τη μοιραστούν με τους αστούς όλου του κόσμου. Πώς γινόταν αυτό; Απελευθερώνοντας το αμερικανικό κεφάλαιο, κατέστρεψαν το σύνολο του δυτικού κεφαλαίου, εφόσον κανένας δεν μπορούσε να το ανταγωνιστεί υπό τις νέες συνθήκες. Όσες δυτικές εταιρείες επιβίωναν μέχρι τότε απέναντι στον πανίσχυρο αμερικανικό αντα­γωνισμό, μόνον λόγω κόστους παραγωγής έχασαν την ανταγωνιστικότητά τους. Τα προϊόντα των πολυεθνικών από εκείνη τη στιγμή δεν ήταν μόνον τα καλύτερα, αλλά ήταν και τα φτηνότερα.

Σταδιακά τις θέσεις αυτών των περιφερειακών κεφαλαιοκρατών μέσα στα κράτη τις ανέλαβαν οι αστοί. Οι κατεστραμμένοι κεφαλαιοκράτες εγκατέλειψαν την κορυφή τής κάθε εθνικής οικονο­μίας και τις θέσεις τους τις παρέδωσαν στους "φουριόζους" αστούς. Κυρίαρχοι στις εθνικές οικονο­μίες της Νέας Τάξης έγιναν οι αστοί έμποροι, που αντιπροσώπευσαν τα προϊόντα των αμερικα­νικών πολυεθνικών. Κυρίαρχοι της οικονομικής λειτουργίας έγιναν τα ακριβοπληρωμένα στελέχη των εμπορικών αυτών εταιρειών, που μονοπωλούσαν τις αγορές.

Αυτό ήταν το "παιχνίδι". Οι Αμερικανοί αστοί έκαναν πλούσιους τους αστούς παγκοσμίως. Οι βαθύπλουτοι διαχειριστές των πολυεθνικών έκαναν πλούσιους τους αστούς διαχειριστές των εθνι­κών αντιπροσωπειών. Οι πλούσιοι Αμερικανοί προϊστάμενοι έκαναν πλούσιους τους αλλοεθνείς υφισταμένους τους. Αυτοί με τη σειρά τους, αναζητώντας συνενόχους, ενθάρρυναν τις φιλοαστικές πολιτικές μέσα στα κράτη τους. Αυτοί έγιναν η αιτία να αυξηθούν οι μισθοί των κρατικών υπαλ­λήλων σε όλα τα κράτη. Γιατί; Για να δημιουργήσουν συνθήκες συνενοχής με μεγάλη ανθρώπινη μάζα. Για να χρησιμοποιήσουν τη μεγάλη μάζα των αστών εργαζομένων εναντίον της εργατικής μάζας που τους απειλούσε, εφόσον αυτή καταστρεφόταν και μετατρεπόταν με γοργούς ρυθμούς σε τάξη άνεργων "πλειβίων", οι οποίοι συντηρούνταν από το έλεος του κράτους και των εκλεκτών του.

Αυτό ήταν το μεγάλο "Big Bang". Από τους Αμερικανούς μεγαλοαστούς μέχρι τον τελευταίο κρατικό υπάλληλο στα κράτη της Δύσης αναπτύχθηκε μια σχέση αλληλεξάρτησης. Ο ένας συντε­λούσε στην επιβίωση και την "επιτυχία" του άλλου. Από τα γραφεία των τελευταίων ορόφων των πολυ­εθνικών μέχρι τα γραφεία της τελευταίας κρατικής υπηρεσίας σε ένα δυτικό κράτος αναπτύχθηκε ένας κοινός "ιστός" συμφερόντων. Η τάξη των "πατρικίων" έλεγχε τα πάντα. Τότε φρόντισαν ν' αναπτύξουν την απόλυτη ομοιογένεια αυτής της τάξης. Τότε ήταν που έγιναν οι μεγάλες επεμβάσεις στον τομέα της εκπαίδευσης παγκοσμίως. Οι Αμερικανοί αστοί την "επιτυχία" τους στην οικονομική λειτουργία τη μετέφεραν και στο χώρο της εκπαίδευσης. Ό,τι έκαναν δηλα­δή στον τομέα της οικονομίας το έκαναν και στο χώρο της παιδείας. Προώθησαν τη δική τους "ιδιόκτητη" εκπαίδευση εις βάρος των εθνικών συστημάτων εκπαίδευσης. Δημιούργησαν μέσα σε κάθε χώρα παραρτήματα-αντιπροσωπείες των αμερικανικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Αυτό ήταν μια στρατηγική κίνηση, γιατί συνέδεε με τον πιο απόλυτο τρόπο τους αστούς μεταξύ τους. Από τον γιο τού όπου γης αστού μεγαλοκηφήνα, που σπούδαζε στο πανάκριβο Χάρβαρντ, μέχρι τον τελευταίο φουκαρά, που σπούδαζε στη χώρα του σε κάποιο φτηνό παράρτημα αμερικα­νι­κού πανεπιστημίου, όλοι απέκτησαν κοινά συμφέροντα και κοινή νοοτροπία. Όλοι έγιναν εξαρτώ­μενοι από τα ίδια κέντρα εξουσίας, τα οποία τους εξασφάλιζαν θέσεις εργασίας εις βάρος των "παραγωγών" των εθνικών πανεπιστημίων. Με τον τρόπο αυτόν οι αστοί των ΗΠΑ έγιναν "συγγενείς" με τους αστούς των άλλων κρατών και όχι με τους απλούς Αμερικανούς πολίτες. Γιατί είναι "συγγενείς"; Γιατί έχουν σπουδάσει στα ίδια σχολεία και μιλούν την ίδια γλώσσα. Έχουν τα ίδια γούστα. Καταναλώνουν τα ίδια προϊόντα, κατοικούν σε ίδια σπίτια και κάνουν διακοπές στους ίδιους προορισμούς. Ένας αστός του Μανχάταν είναι απόλυτα ίδιος με έναν αστό του Παρισιού ή της Αθήνας. Αυτός ο Αμερικανός δεν έχει καμία σχέση με έναν Αμερικανό εργάτη του Ντιτρόιτ ή έναν Αμερικανό αγρότη της Νεμπράσκα.

Τα κουτορνίθια του Χάρβαρντ είχαν "ανακαλύψει" το φεγγάρι. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί απλού­στατα το μόνο που έκαναν όλοι αυτοί ήταν να καταστρέψουν μια "κατασκευή" και απλά να συμμετάσχουν στη διαδικασία της εκποίησής της. Ναι μεν μεγάλωναν τα κέρδη των αφεντικών τους και έπαιρναν τη "μίζα" τους, αλλά κατέστρεφαν τις σχέσεις αλληλεξάρτησης μεταξύ των κρατών και των λαών τους. Δεν μερίμνησαν να κάνουν ούτε καν αυτό που ο αγράμματος Ταμερ­λάνος φρόντιζε να κάνει. Να επιτρέπει στο λαό του να επωφελείται από τη σύγκρουσή του με τους άλλους λαούς. Να του δίνει μερίδιο από τη λεία του πολέμου, για να τον ακολουθεί και να συνεχίσει να πολεμάει. Οι Αμερικανοί αστοί έβγαλαν από το "παιχνίδι" της μοιρασιάς τον απλό αμερικανικό λαό.

Δημιούργησαν μια αυτοκρατορική δομή, χωρίς όμως να γνωρίζουν αν και κατά πόσο μπορεί αυτή ν' αντέξει κάτω από συνθήκες πίεσης. Συνθήκες δύσκολες, που αργά ή γρήγορα θα έρχο­νταν, εφόσον η οικονομική κρίση ήταν θέμα χρόνου να εμφανιστεί. Ήταν θέμα χρόνου από την αντιπαραγωγική πολιτική τους ν' αδειάσουν τα ασφαλιστικά ταμεία —ελλείψει νέων εισφορών— και ήταν θέμα χρόνου οι εξαθλιωμένοι εργάτες ν' αρχίσουν ν' αντιδρούν. Το χειρότερο όμως ήταν άλλο. Τους "πλειβίους" των δυτικών κρατών εύκολα ή δύσκολα μπορούσαν να τους ελέγχουν, εφόσον οι αντιδράσεις τους δεν έφταναν μέχρι τις "πόρτες" των αυτοκρατόρων. Τους "πλειβίους" των ΗΠΑ όμως πώς θα τους έλεγχαν; Πώς θα έλεγχαν εκείνους τους "πλειβίους", που εκλέγουν τον αυτοκράτορα;

Αυτό είναι σήμερα το μεγάλο πρόβλημα της Pax Americana. Δημοκρατία και αυτοκρατορία δεν μπορούν να συνυπάρχουν. Όταν λοιπόν ένα συγκεκριμένο κράτος καλείται να επιλέξει τον "αυτοκράτορα", ευνόητο είναι ότι θα τον επιλέξει με λάθος κριτήρια. Το ενιαίο της νεοταξικής αυτοκρατορίας δεν επιτρέπει στους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές να ξεχωρίσουν ανάμεσα στους λαούς τον αμερικανικό λαό και να τον ευνοήσουν. Να τον ευνοήσουν, ώστε με την ψήφο του να διασφαλίσουν την επανεκλογή τους και άρα να διατηρήσουν το δικαίωμα της εφαρμογής της πολιτικής που έχουν επιλέξει. Η ίδια ανεργία που πλήττει τους Δυτικούς πλήττει και τους Αμερι­κανούς. Τα ίδια άδεια ασφαλιστικά ταμεία που απειλούν τους εργαζόμενους στη Δύση υπάρχουν και στις ΗΠΑ. Η ίδια ανεξέλεγκτη εισβολή κινεζικών προϊόντων, που καταστρέφει τις εθνικές παραγωγές, καταστρέφει και την αμερικανική παραγωγή.

Πέραν της παραγωγής στρατηγικής φύσεως προϊόντων, αυτήν τη στιγμή δεν παράγεται τίποτε μέσα στις ΗΠΑ. Τις ανάγκες της αμερικανικής αγοράς τις καλύπτουν με εισαγωγές. Οι κατεστραμ­μένοι Αμερικανοί παραγωγοί είναι πολύ αδύναμοι ν' αντιδράσουν μπροστά στα συμφέροντα των αμερικανικών πολυεθνικών και οι άνεργοι Αμερικανοί ψευτοβολεύονται από τα επιδόματα της ανεργίας. Επιδόματα όμως που διαρκώς φθίνουν και τους οδηγούν στα όρια της φτώχειας. Επιδόματα, που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής τους. Που δεν τους εξασφαλίζουν ούτε καλής ποιότητας παιδεία ούτε καλής ποιότητας ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η "ψαλίδα" μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχώς μεγαλώνει και αυτό αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε κοινωνικές συγκρούσεις. Συγκρούσεις όμως τις οποίες δεν μπορεί ν' αντέξει ένα αυτοκρατορικό σύστημα. Γιατί; Γιατί απλούστατα οι πολλοί, που μένουν απ' "έξω", θα κληθούν να επιλέξουν την ηγεσία τους και αυτό θα το κάνουν με κριτήρια που δεν συνάδουν με τα αυτοκρατο­ρικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Αυτό είναι σήμερα το μεγάλο πρόβλημα των ΗΠΑ και γι' αυτόν τον λόγο κάναμε ιδιαίτερη αναφορά στον αυτοκρατορικό τρόπο λειτουργίας ενός συστήματος.

Ταυτό­χρονα υπάρχουν και άλλα ιδιόμορφα προβλήματα, που επιβαρύνουν οριακά τον τρόπο λειτουρ­γίας της αμερικανικής Νέας Τάξης. Προβλήματα, που προκύπτουν από τις ιδιομορφίες του σχεδιασμού και τα οποία φέρνουν το αμερικανικό κεφάλαιο σε εσωτερική σύγκρουση. Αυτό είναι και το πιο επικίνδυνο, γιατί με τον τρόπο αυτόν οι φτωχοί Αμερικανοί εργάτες εξασφαλίζουν μια ανέλπιστη συμμαχία.

Από πού προκύπτει αυτή η ιδιομορφία; Από τον σχεδιασμό της προηγούμενης εποχής και από την αδυναμία να περάσουν άμεσα οι ΗΠΑ στην τελική μορφή της Pax Americana με κύριο αντίπαλο την Κίνα. Από το γεγονός ότι η προηγούμενη τάξη πραγμάτων ήταν ένας συνασπισμός ελευθέρων κρατών και άρα μια "αντιαυτοκρατορία" και όχι μια αυθεντική αυτοκρατορία. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Το σύνολο της πανίσχυρης στρατιωτικής βιομηχανίας των ΗΠΑ έχει "χτιστεί" με τα δεδομένα της μεταπολεμικής εποχής. Πήρε τον χαρακτηρισμό της στρατηγικής βιομηχανίας και αναπτύχθηκε αποκλειστικά μέσα στα όρια του κράτους των ΗΠΑ. Οι ιδιομορφίες εκείνου του σχεδιασμού δεν επέτρεψαν σ' αυτόν τον βιομηχανικό κλάδο ν' ακολουθήσει την πάγια πολιτική των αμερικανικών πολυεθνικών και να μετακινήσει την παραγωγή του σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη. Δεν υπήρχε η δυνατότητα για παράδειγμα η Mac Donell Douglas ή η Boeing ν' αποκτήσουν παραρτήματα παραγωγής μέσα στα εθνικά κράτη κατά το παράδειγμα της Nike ή της Coca-Cola. Αυτό όμως σημαίνει ότι ως εταιρείες παρέμειναν στο επίπεδο των εθνικών βιομη­χανιών. Μειώνονται τα κέρδη τους από την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ. Αυξάνεται διαρκώς το κόστος παραγωγής τους. Αυξάνεται διαρκώς η φορολόγησή τους, εφόσον αναζητούνται πόροι από το αμερικανικό κράτος για την εξασφάλιση της κοινωνικής του πολιτικής.

Όπως οι Αμερικανοί εργάτες "διψούν" για εθνική πολιτική, έτσι "διψούν" κι αυτές οι εταιρείες για μια τέτοιου είδους πολιτική. Απλά "διψούν" για άλλους λόγους. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αυτές οι εταιρείες, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, είδαν τα κέρδη τους να μειώνονται. Τα μεγάλα εθνικά κράτη μείωσαν την υποχρεωτική κατανάλωση των προϊόντων τους, εφόσον εξαλεί­φθη­κε ο μεγάλος εχθρός. Ταυτόχρονα η κατάρρευση αυτή τους δημιούργησε πρόσθετα προβλή­ματα, εφόσον για πρώτη φορά είχαν ανταγωνισμό μέσα σε μια αγορά, την οποία είχαν συνηθίσει να την αντιλαμβάνονται σαν ιδιοκτησία τους και άρα σαν δεδομένη. Ρωσικές εταιρείες εξειδι­κευμένες σε ανάλογα προϊόντα, που μέχρι τώρα θεωρούνταν στρατηγικά και άρα μη εμπορεύσιμα, μπήκαν στην αγορά και μάλιστα κάνοντας "εκπτώσεις".

Τι τους απομένει λοιπόν, για να εξασφαλίσουν τη ροή κερδών; Η εθνικιστικού τύπου πολιτική των ΗΠΑ. Η πολιτική που δεν σέβεται τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς. Η πολιτική που θ' αναγκάσει τα κράτη να καταναλώνουν τα αμερικανικά προϊόντα κάτω από την πίεση των ΗΠΑ, οι οποίες θα προστατεύουν με κάθε μέσο τα εθνικά τους συμφέροντα. Η πολιτική που θ' αναγκάσει τις ίδιες τις ΗΠΑ να γίνουν οι μεγαλύτεροι πελάτες της βιομηχανίας τους. Πώς όμως θα γίνουν καλοί πελάτες, αν δεν καταναλώνουν τα προϊόντα και άρα αν δεν διαδέχεται η μία παραγγελία την άλλη; Άρα εκ των δεδομένων θα πρέπει η εθνικιστικού τύπου πολιτική όχι μόνον ν' απειλεί τη νομολογία της ελεύθερης αγοράς της Νέας Τάξης, αλλά ταυτόχρονα ν' αναγκάζει τις ΗΠΑ να ακολουθούν και μια εξωτερική πολιτική αποκαλυπτική του ρόλου τους.

Σε έναν κόσμο, όπου ο διεθνισμός τείνει να γίνει η "θρησκεία" του, οι ΗΠΑ αναγκάζονται να φέρονται εθνικιστικά. Σε έναν κόσμο, όπου υπάρχει η αναγκαστική νεοταξική "νηστεία", ο "αρχιερέας" αναγκάζεται να μην "νηστεύει". Το στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο των ΗΠΑ αναγκάζει το αμερικανικό κράτος να μην σέβεται τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς. Το ανα­γκάζει να μην σέβεται τους κανόνες περί ανταγωνισμού. Το αναγκάζει να λειτουργεί παρεμβατικά εις βάρος των αντιπάλων του, πράγμα που απειλεί την ελεύθερη αγορά. Αυτό είναι επικίνδυνο, γιατί διχάζει τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών των ΗΠΑ. Οι νόμοι, που δίνουν την παγκόσμια ισχύ στη Microsoft, στην Coca-Cola, στη Nike ή στη Mac Donald's, δεν συμφέρουν τη βαριά βιομηχανία των ΗΠΑ. Οι νόμοι, που εξασφαλίζουν τα κέρδη των αμερικανικών πολυεθνικών, απειλούνται από "αδερφές" αμερικανικές εταιρείες.

Το ίδιο απειλητικές γίνονται για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και οι απαιτήσεις αυτών των εταιρειών στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής. Αναζητώντας αυτές οι εταιρείες τα εύκολα και μεγάλα κέρδη, "σπρώχνουν" τις ΗΠΑ στην εφαρμογή της ανεξάρτητης εθνικής πολιτικής, η οποία εκνευρίζει όλα τα υπόλοιπα εθνικά κράτη. Ο πατερναλιστικός ρόλος των ΗΠΑ υπηρετείται τέλεια μόνον όταν εμφανίζεται η διεθνής κοινότητα ως πρωταγωνιστής των εξελίξεων και όχι οι ίδιες οι ΗΠΑ. Υπηρετείται τέλεια όταν κυρίαρχα εμφανίζονται τα συλλογικά συμφέροντα της "οικογένειας" και όχι τα ατομικά συμφέροντα κάποιου μέλους της. Όταν δεν συμβαίνει αυτό, υπάρχει απειλή. Γιατί υπάρχει πρόβλημα από αυτού του είδους την πολιτική για τις αμερικανικές πολεμικές βιομη­χανίες; Γιατί τα συμφέροντα της διεθνούς κοινότητας είναι μεν μεγάλα, αλλά επιτυγχάνονται με πιο ήπιες πολιτικές. Δεν υπάρχει με λίγα λόγια "κατανάλωση" των προϊόντων τους και όταν υπάρχει δημιουργείται χώρος και για τους ανταγωνιστές τους, που είναι οι εθνικές πολεμικές βιομηχανίες.

Σε μια στρατιωτική επέμβαση της διεθνούς κοινότητας θα "καταναλωθούν" ισπανικές σφαίρες, γερμανικά άρματα, γαλλικά αεροσκάφη, ιταλικά πυροβόλα κλπ.. Αυτό δεν συμφέρει τις αμερικα­νικές πολεμικές βιομηχανίες. Γιατί; Γιατί όχι μόνον χάνουν μεγάλα κέρδη, αλλά ταυτόχρονα αυτά τα διαφυγόντα κέρδη πηγαίνουν εκεί όπου δεν τους συμφέρει και είναι οι ανταγωνιστές τους. Τι τους συμφέρει; Να ενεργούν μονομερώς οι ΗΠΑ. Να ενεργούν ως εθνικό κράτος, για να έχουν οι ίδιες την αποκλειστικότητα των προμηθειών της στρατιωτικής μηχανής που πολεμά. Από τη στιγμή που βλέπουν ότι υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ των κερδών που προκύπτουν από επεμβάσεις τύπου Γιουγκοσλαβίας σε σχέση με την επέμβαση στο Ιράκ, λογικό είναι να ενθαρρύνουν την πολιτική που οδηγεί σε επεμβάσεις αυτού του τύπου και άρα να χρηματοδοτούν τους πολιτικούς που υπόσχονται τέτοιου είδους πολιτική.

Στις ΗΠΑ αυτήν τη στιγμή υπάρχουν δύο διαφορετικές και συγκρουόμενες αντιλήψεις περί του τρόπου λειτουργίας του συστήματος. Αντιλήψεις, οι οποίες διχάζουν τον αμερικανικό λαό με βάση τα ειδικά συμφέροντα της κάθε μερίδας του και τις οποίες ναι μεν κατάφεραν να τις "εκφράσουν" τα δύο μεγάλα κόμματά τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έλυσαν τα προβλήματα του ιμπεριαλισμού. Το γεγονός δηλαδή ότι τα δύο μεγάλα κόμματα των ΗΠΑ απέτρεψαν το ενδεχό­μενο να δημιουργηθεί ένας νέος εσωτερικός πολιτικός αντίπαλος, ο οποίος θα έσπαζε το μονο­πώλιό τους, δεν σημαίνει ότι βρήκαν τη λύση του προβλήματος. Το μόνο πραγματικά σημαντικό που προ­έκυψε από αυτήν την κατάσταση ήταν το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της αμερικανικής "Μπανανίας" τα δύο κόμματα απέκτησαν διαφορές "βαθιάς" στρατηγικής σημασίας και όχι επιφανειακές, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα. Τα δύο αυτά κόμματα μπόρεσαν και διατήρησαν τις "εμπορικές" επωνυμίες τους, αλλά δεν εμπορεύονται πλέον ομοειδή προϊόντα. Δεν είναι ένα δίδυμο τύπου Coca-Cola και Pepsi-Cola, όπως σχεδιάστηκαν εξ' αρχής να είναι. Είναι ένα δίδυμο, που κάτω από την ίδια επωνυμία άλλαξε παραγωγή με τελείως διαφορετικές ανάγκες.

Αυτό είναι τρομακτικό για τη λειτουργία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, γιατί ο νικητής των εκλογών θα επιβάλει την επίσημη πολιτική του κράτους. Θα επιβάλει την πολιτική που του επιβά­λουν κατά πρώτον οι χρηματοδότες του και κατά δεύτερον οι ψηφοφόροι του. Οι ΗΠΑ δηλαδή διχάζονται και αυτό είναι επικίνδυνο για την επιβίωση του ιμπεριαλισμού τους. Οι διαφορετικές ανάγκες του κεφαλαίου τους διχάζουν τους ισχυρούς τους και αυτοί παρασέρνουν τους ψηφο­φόρους. Δημιουργείται δηλαδή ένα "έσω"-αμερικανικό κράτος και ένα "έξω"-αμερικανικό κράτος. Ένα αμερικανικό κράτος που συνδέει την "επιτυχία" του με βάση τα εσωτερικά του συμφέροντα και ένα αμερικανικό κράτος που κάνει το ανάλογο με βάση τα εξωτερικά του συμφέροντα. Ένα κράτος, που για μερικές χιλιάδες ψήφων, θ' ακολουθεί τελείως διαφορετική πολιτική.

Αυτό, για κάποιον που έχει γνώσεις, είναι ήδη ορατό. Αρκεί κάποιος να δει τον χάρτη των ΗΠΑ, όπου αποτυπώνονται τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών και θα το καταλάβει αμέ­σως. Ο Μπους και ο Κέρρυ ήταν δύο διαφορετικοί υποψήφιοι πρόεδροι, που έλεγαν διαφορετικά πράγματα και απευθύνονταν σε "διαφορετικούς" λαούς. Ο Μπους ήταν ο "εκλεκτός" του στρατιω­τικο­­βιομηχα­νικού κατεστημένου και εκφραστής της εθνικιστικής πολιτικής, που απευθυνόταν στην "έσω" Αμερική. Ήταν ο εκφραστής μιας πολιτικής, που ήθελε εθνικιστικού τύπου πολεμικές επεμ­βά­σεις, οι οποίες θα έδιναν παραγγελίες και συμβόλαια μόνον σε αμερικανικές εταιρείες. Ήταν ο εκφρα­στής μιας πολιτικής, που θα έφερνε τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα σε απευθείας σύγκρουση με τα εθνικά συμφέροντα των υπολοίπων κρατών. Ήταν ο εκφραστής μιας πολιτικής, που θα έφερνε τις ΗΠΑ σε σύγκρουση με την Pax Americana. Τα ακριβώς αντίθετα συνέβαιναν με τον Κέρρυ. Ο Κέρρυ ήταν ο εκφραστής μιας πολιτικής, που θα υπέτασσε και τις ίδιες τις ΗΠΑ στις ανάγκες της Pax Americana.

Βλέποντας λοιπόν κάποιος τον χάρτη των αποτελεσμάτων των πρόσφατων εκλογών, αυτό το καταλαβαίνει. Ο κάθε ένας από αυτούς τους δύο υποψήφιους πήρε καθαρά τις ψήφους του "λαού" του και η νίκη κρίθηκε στα σημεία. Όσο πιθανό ήταν να βγει νικητής των εκλογών ο Μπους, άλλο τόσο πιθανό ήταν να βγει ο Κέρρυ. Όμως, αυτό είναι τραγικό για μια αυτοκρατορία, της οποίας τα μόνιμα συμφέροντα επιβάλουν τη διατήρηση μιας επίσης μόνιμης πολιτικής. Είναι τραγικό αυτή η πολιτική να εξαρτάται από τις ψήφους κάποιων λίγων πολιτών. Είναι τραγικό μια αυτοκρατορία με μόνιμο προσανατολισμό να έχει ανάγκη τους πολίτες για να εφαρμόσει την πολιτική της. Όμως, το σημα­ντικό ήταν ότι οι ΗΠΑ διχάστηκαν πλέον και επίσημα. Φάνηκε πού βρίσκονται γεωγρα­φικά οι διαφορετικοί αμερικανικοί "λαοί". Φάνηκε ποια είναι τα μέσα του κάθε "λαού". Φάνηκε ποιοι είναι οι στόχοι τους.

Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε "αποκαλυπτικό" τον χάρτη των τελικών εκλογικών αποτελε­σμάτων. Τι αποκαλύπτει; Το εξής τρομερό. Τους νεοταξικούς και αυτοκρατορικούς Δημοκρατικούς τους ψήφισαν οι "ακτές". Εκεί βρίσκεται ο "λαός" τους. Γιατί; Γιατί αυτός ο λαός έχει συμφέρον από την αυτοκρατορική λειτουργία των ΗΠΑ. Τα συμφέροντά τους μεγιστοποιούνται από την παγκόσμια αγορά, μέσω μιας διεθνιστικού τύπου πολιτικής. Η δυτική ακτή έχει συμφέροντα από αυτήν την πολιτική. Εκεί βρίσκεται το Χόλυγουντ. Εκεί βρίσκεται η κολοσσιαία πορνοβιομηχανία των ΗΠΑ. Εκεί βρίσκεται η Silicon Valley. Εκατομμύρια άνθρωποι τρώνε γλυκό "παντεσπάνι" από τις διεθνιστικού τύπου δραστηριότητες του αμερικανικού κεφαλαίου της δυτικής ακτής. Από τον πιο πλούσιο παραγωγό μέχρι τον τελευταίο καφετζή των πλούσιων εργαζομένων όλοι επωφε­λούνται από την αυτοκρατορική λειτουργία των ΗΠΑ. Από την τρομερή κινηματογραφική βιομη­χανία μέχρι τα "τέρατα" της παραγωγής software οι πάντες έχουν τεράστια κέρδη.

Τα ανάλογα γίνονται και στην άλλη "ακτή". Στην ανατολική "ακτή" βρίσκονται οι υπόλοιπες δραστηριότητες των αυτοκρατορικών ΗΠΑ. Μόδα, εκπαίδευση, φαρμακοβιομηχανία, βιοτεχνο­λογία, διεθνές χρηματιστήριο, διεθνές εμπόριο, διεθνείς οργανισμοί κλπ.. Και σ' αυτές τις περιο­χές εκατομμύρια Αμερικανών τρώνε γλυκό "παντεσπάνι". Εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια μοιράζονται κάθε χρόνο μεταξύ τους οι ισχυροί του "άξονα" μεταξύ Βοστόνης και Νέας Υόρκης. Ιδιοκτήτες, στελέχη επιχειρήσεων μέχρι και καφετζήδες, οι πάντες γίνονται πλούσιοι εξαιτίας της αυτοκρατορικής πολιτικής των ΗΠΑ. Κοντά σ' αυτούς οι χιλιάδες "νεομετανάστες" της εκπαί­δευ­σης, που, χωρίς καν να διαθέτουν "πράσινη" κάρτα, μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν το αμερικα­νι­κό τους "όνειρο". Άλλος ως ιδιοκτήτης κάποιας νεοταξικού τύπου διεθνούς "παράγκας" και άλλος ως υψηλόμισθο στέλεχος πολυεθνικής, όλοι έχουν βρει τον "τρόπο" τους να τα κονο­μήσουν. Σχεδιαστές, μόδιστροι, ιδιοκτήτες virtual ιντερνετικών εταιρειών, ερευνητές, καλλιτέχνες, χρηματιστές κλπ.. Ένας πολυεθνικός συρφετός ανθρώπων, οι οποίοι "πέτυχαν" εξαιτίας της αυτοκρατορικής λειτουργίας των ΗΠΑ μέσα στις ΗΠΑ. Όλοι αυτοί οι κάτοικοι των "ακτών" είναι ο "λαός" των Δημοκρατικών.

Απέναντι από αυτόν τον "λαό" στέκεται με συγκρουόμενα συμφέροντα ο άλλος αμερικανικός "λαός". Ποιοι είναι αυτοί; Οι κάτοικοι των "έσω" ΗΠΑ. Η αγροτιά των ΗΠΑ. Η "πνιγμένη" στα χρέη αγροτιά, η οποία δεν μπορεί ν' ανταγωνιστεί τα εισαγόμενα προϊόντα που κατακλύζουν την εθνική τους αγορά. Που δεν μπορεί ν' ανταγωνιστεί την τεράστια "μεταλλαγμένη" και ως εκ τούτου φτηνή παραγωγή των πολυεθνικών, οι οποίες στη συνέχεια εξαγοράζουν δωρεάν τα χωράφια τους μέσω των τραπεζών. Δίπλα τους —και με τα ίδια χαρακτηριστικά— στέκεται το πάλαι ποτέ πανί­σχυρο Ντιτρόιτ, που βλέπει το μερίδιό του στην εθνική αγορά να μειώνεται συνεχώς. Που βλέπει την παραγωγή του να μένει αδιάθετη και να σαπίζει στα πάρκιγκ των εργοστασίων. Που βλέπει την παραγωγή του ακόμα και όταν διατίθεται να μην αποδίδει μεγάλα κέρδη, εφόσον ελλείψει πόρων κατάντησε να απευθύνεται στους "Αλ Μπάντι" και τους "Μεξικάνους" των ΗΠΑ και όχι στους πλούσιους καταναλωτές.

Εκατομμύρια Αμερικανών βλέπουν τη ζωή τους καθημερινά να γίνεται όλο και πιο δύσκολη, εξαιτίας της αυτοκρατορικής λειτουργίας των ΗΠΑ. Άνεργοι εργάτες, κατεστραμμένοι αγρότες, φτωχοί επαγγελματίες που εξυπηρετούν φτωχούς πελάτες είναι ο "λαός" των "έσω" ΗΠΑ. Κοντά σ' αυτούς και οι εργάτες των μεγάλων πολεμικών βιομηχανιών, που τρέμουν στη σκέψη ότι μπορεί να καταντήσουν σαν κι αυτούς. Κοντά σ' αυτούς οι εργάτες της βαριάς βιομηχανίας, που "σώθη­καν" πρόσκαιρα με την επιβολή προστατευτικών δεσμών στον ευρωπαϊκό χάλυβα. Κοντά σ' αυτούς τα εκατομμύρια των αγράμματων μεταναστών, που βλέπουν το αμερικανικό "όνειρό" τους να μην μεταφράζεται σε μια θέση εργασίας στην παραγωγή.

Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτός ο διχασμός των από τη φύση τους διεθνιστικών ΗΠΑ δεν θα άφηνε απ' έξω τις εθνικές κοινότητές τους. Τις κοινότητες, που έχουν "εξειδικευτεί" μέσα στο σύστημά τους και ως εκ τούτου έχουν αναπτύξει "ειδικά" συμφέροντα μέσα σ' αυτές. Αυτό δεν είναι και τόσο απλό, γιατί μπορεί να γίνει επικίνδυνο για τις ΗΠΑ. Γιατί; Γιατί απλούστατα οι ΗΠΑ κυβερνούνται μονοπωλιακά από δύο εθνικές κοινότητες. Τους Αγγλοσάξονες και τους Εβραίους. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο αυτές οι δύο κοινότητες αποκτήσουν διαφορετικά ειδικά συμφέ­ροντα, υπάρχει κίνδυνος να συγκρουστούν μεταξύ τους και αυτό θα είναι τραγικό για τον αυτοκρα­τορισμό των ΗΠΑ, αλλά ακόμα πιο τραγικό θα είναι για τον "χαμένο" της σύγκρουσης, ο οποίος θα είναι σίγουρα οι Εβραίοι. Γιατί θα είναι τραγικό; Γιατί, αν ο εβραϊσμός χάσει την εύνοια που απολαμβάνει στις ΗΠΑ, απειλείται στο σύνολο του Πλανήτη. Αν βρεθούν οι Αμερικανοεβραίοι υπό "διωγμό" στις ΗΠΑ, σίγουρα θα βρεθούν υπό "διωγμό" όλα τα παρασιτικά αδέρφια τους ανά τον Πλανήτη. Όμως, μαζί μ' αυτούς θα χάσει την "ομπρέλα" της αμερικανικής προστασίας και το Ισραήλ. Αν δηλαδή τα "σπάσουν" οι Αγγλοσάξονες με τους Εβραίους, οι δεύτεροι θα βρεθούν σε μια κατάσταση καταδίωξης στην αφιλόξενη παγκόσμια "έρημο".

Γι' αυτόν τον λόγο κάναμε ειδική αναφορά στη γνώση που απαιτείται για να "διαβάζει" κάποιος τα φαινόμενα. Δεν χρειαζόταν καν ν' αποκαλυφθεί ότι ο προικοθήρας Κέρρυ είναι ένα εβραϊκής καταγωγής σκουπίδι, για να καταλάβει κάποιος τι συμφέρει και ποιον υποστηρίζουν οι Εβραίοι. Από τη στιγμή που το Χόλυγουντ, η Ουάσιγκτον Πόστ και οι Νιου Γιορκ Τάιμς στηρίζουν τον Κέρρυ, αυτόματα καταλαβαίνει κάποιος ότι οι Εβραίοι ανήκουν —όπως ήταν βέβαια και το φυσικό— στον "λαό" των "ακτών". Εβραίοι εισπράττουν τη μερίδα του λέοντος από τις δραστηριό­τητες των "ακτών". Είτε μιλάμε για Χόλυγουντ είτε για πορνό είτε για μόδα είτε για εμπόριο, χρηματιστήρια, εκπαίδευση κλπ., μιλάμε για απόλυτη εβραϊκή κυριαρχία. Το σύνολο δηλαδή των δραστηριοτήτων, που καταστρέφει την "έσω" Αμερική και άρα τη συντριπτική πλειοψηφία του αμιγώς αμερικανικού λαού, αναπτύσσεται από τους Εβραίους. Το σύνολο των δραστηριοτήτων, που ενισχύει την πολυεθνική "έξω" Αμερική, αναπτύσσεται από τους Εβραίους.

Αυτή η "έξω" Αμερική εκτελεί τον σχεδιασμό που περιγράψαμε πιο πάνω και έχει ως στόχο να στήσει ένα "δίπολο" με την Κίνα. Ένα "δίπολο", το οποίο προετοιμάζεται με μεγάλη προσοχή από τους "ειδικούς". Στρατιές Εβραίων έχουν κάνει "απόβαση" στην Κίνα. Στην Κίνα, που σημειώτεον δεν τους γνωρίζει. Δεν τους έχει ξανασυναντήσει στην ιστορία της και ως εκ τούτου δεν έχει στοιχειώδεις άμυνες απέναντι στα κορυφαία "παράσιτα" του κόσμου.

Απλά εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι μέσα στα πλαίσια του ελέγχου της Νέας Τάξης "κινούνται" και όλα τα περιφερειακά θέματα. Θέματα όπως το "Κυπριακό", το "Μεσανατολικό" κλπ., τα οποία είναι απαραίτητα στοιχεία για να ελεγχθεί η κατάσταση. Ο Εβραίος Κίσιγκερ είναι αυτός ο οποίος "έχτισε" το σημερινό κυπριακό πρόβλημα και Εβραίοι είναι αυτοί οι οποίοι ρίχνουν "καύσιμο" στο μεσανατολικό. Όλα αυτά όμως, που υπηρετούν τα εβραϊκά συμφέροντα, απαιτούν χρήμα για να έρθουν εις πέρας και το χρήμα αυτό το διαθέτουν μόνον οι Αμερικανοί. Το θέμα είναι ποιος από τους Αμερικανούς τα διαθέτει στους Εβραίους για να "παίζουν". Το θέμα είναι πιο κόμμα μπορεί να επιβάλει την πολιτική που συμφέρει τους Εβραίους και βέβαια την αμερικανική Τάξη Πραγμάτων. Αυτό το κόμμα είναι το Δημοκρατικό.

Εξαιτίας της σκληρής αυτής εσωτερικής σύγκρουσης, η οποία σήμερα μαίνεται μέσα στις ΗΠΑ, μπορεί να καταλάβει βέβαια κάποιος και το αναλλοίωτο μέσα στους αιώνες ποιόν των Εβραίων. Οι Εβραίοι παραμένουν αναλλοίωτοι μέσα στους αιώνες. Αποτελούν μονίμως τα παράσιτα της κάθε κοινωνίας που τους φιλοξενεί. Βδέλλες, οι οποίες προσκολλώνται στους λαούς και τους πίνουν το αίμα. Που γίνονται πλούσιοι χάρη στο κεφάλαιο και την εργασία ξένων. Η δραστηριότητά τους φαίνεται πάντα όταν γίνεται "ταμείο". Όταν δηλαδή κλείνει ένας "κύκλος" ακμής και η οικονομική κρίση που ακολουθεί οδηγεί στην καταμέτρηση των πεπραγμένων. Οι Εβραίοι αποκαλύπτονται, καταμετρώντας τα κέρδη που εισπράχθηκαν, εξαιτίας μιας δραστηριό­τητας που έχει περατωθεί. Σήμερα, αν κάνει "ταμείο" ο αμερικανικός λαός, θα δει ότι η ισχύς του έκανε πλούσιους τους Εβραίους και κανέναν άλλον. Η ισχύς του αμερικανικού λαού ήταν αυτή η οποία επέβαλε το Χόλυγουντ ή τα αμερικανικά προϊόντα σε όλο τον κόσμο, αλλά τα κέρδη πήγαν αποκλειστικά σε εβραϊκές "τσέπες". Μισός αιώνας αμερικανικής παντοκρατορίας έκανε πλούσιους μόνον τους Εβραίους.

Το φίδι όμως είναι φίδι και δεν αλλάζει τη φύση του. Ακόμα κι αν το ταΐζεις, όταν έρθει η ώρα θα σε δαγκώσει. Οι Εβραίοι, που πέτυχαν χάρη στην ιδιοκτησία και τον κόπο του αμερικανικού λαού, σήμερα τον προδίδουν. Αυτοί οι οποίοι πρόδωσαν τους λαούς που τους φιλοξενούσαν, για να υπηρετήσουν τους Αμερικανούς —που κάποτε τους συνέφεραν—, σήμερα τους προδίδουν κι αυτούς. Βλέποντας οι Εβραίοι ότι συμφέρει η ταύτισή τους με την παγκόσμια αστική τάξη και όχι με τον αμερικανικό λαό, τον εγκατέλειψαν. Τον πρόδωσαν. Τον κατέστρεψαν. Τον οδήγησαν στην ανεργία. Προτίμησαν να συνεταιριστούν με τη παγκόσμια τάξη των αστών, οι οποίοι ελέγ­χουν την Νέα Τάξη Πραγμάτων. Μιλάμε για πραγματικά "σκουπίδια" της ανθρώπινης κοινωνίας. Τώρα μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης γιατί μετά από περιόδους ακμής βρίσκονταν πάντα υπό διωγμόν. Μπορεί να καταλάβει γιατί τους μίσησαν οι Βαβυλώνιοι, οι Αιγύπτιοι, οι Ρωμαίοι, οι Γερμανοί κλπ.. Μπορεί να καταλάβει γιατί πάντα καταλήγουν στην έρημο, αναζητώντας την ελπίδα επιβίωσης μόνον στη βοήθεια του Θεού.

Είναι τόσο θρασείς και τόσο αδίστακτοι, που, για κάποιον που έχει γνώσεις, αρχίζει και σχηματίζεται μέσα στο μυαλό του η άποψη ότι το Άουσβιτς ή το Νταχάου ήταν για τους Εβραίους ασφαλείς "κατασκηνώσεις" μέσα σε έναν επικίνδυνο κόσμο, ο οποίος αιμορραγούσε ασύστολα. Γιατί το λέμε αυτό, που φαινομενικά φαντάζει απάνθρωπο; Για τον εξής απλό λόγο. Οι Εβραίοι, που χρωστάνε τα πάντα στο αμερικανικό λαό, σήμερα —και λόγω συμφερόντων— τον βρίζουν στην κυριολεξία. Αυτοί, που όχι απλά επιβίωσαν χάρη στην αφέλεια των Αμερικανών, αλλά πλού­τισαν, σήμερα τον βρίζουν, για να μην μειωθούν τα κέρδη τους. Εβραϊκά νεόπλουτα σκουπίδια είναι οι "φιλόσοφοι" τύπου Τσόμσκι, που φιλτράρουν και "κρίνουν" την αμερικανική πολιτική με βάση τα εβραϊκά συμφέροντα. Με βάση τα συμφέροντα της "ειρηνόφιλης", αλλά βαθύπλουτης παγκόσμιας αστικής τάξης. Εβραϊκά νεόπλουτα σκουπίδια είναι αυτοί οι οποίοι σήμερα ζητάνε "συγνώμη" από τον κόσμο για το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών στις ΗΠΑ. Εβραίοι είναι αυτοί που βρίσκονται πίσω από την προπαγάνδα, η οποία ταυτίζει τους Αμερικανούς, που ψήφισαν τους Ρεπουμπλικανούς, με σκύλους.

Όλα αυτά γίνονται, γιατί έχουν πλέον διαχωριστεί απόλυτα τα συμφέροντα μεταξύ των κυρί­αρχων κοινοτήτων, που κυβερνάνε τις ΗΠΑ. Η μεγάλη επένδυση των Εβραίων σήμερα είναι το Δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ. Ένα κόμμα, του οποίου ο προσανατολισμός είναι η υπηρεσία των συμφερόντων της "έξω" Αμερικής. Στο κόμμα αυτό τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον έχουν οι Εβραί­οι. Αυτοί καθορίζουν την πολιτική "γραμμή" που θ' ακολουθήσει και αυτοί ασχολούνται με την παγκόσμια νεοταξική προπαγάνδα. Αυτοί βρίσκονται πίσω από τις προσπάθειες "μετάλλαξης" του παγκόσμιου συστήματος εις βάρος των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ. Αυτοί βρίσκονται πίσω από όλες τις στρατηγικές κινήσεις της Νέας Εποχής. Δεν είναι τυχαίο δηλαδή το γεγονός ότι οι πιο διαφημισμένοι "φιλόσοφοι" της Νέας Εποχής είναι Εβραίοι. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο "ευαί­σθητοι" ιδρυτές μη κυβερνητικών οργανώσεων είναι Εβραίοι. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο μεγάλοι "ανθρωπιστές", που ενδιαφέρονται για τα μειονοτικά προβλήματα, είναι Εβραίοι.

Αυτά όλα όμως, για να έχουν αποτελεσματικότητα και να "μεταφερθούν" μέσα στα κράτη, θα πρέπει να τύχουν της ανάλογης υποδοχής. Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα στα κράτη οι πρώτοι οι οποίοι "υιοθετούν" αυτές τις "ευαισθησίες" είναι οι τοπικοί Εβραίοι. Γύρω από την τοπική εβραϊκή κοινό­τητα "χτίζεται" μέσα σε κάθε κράτος η νέα αστική του τάξη. Η νέα αστική τάξη της οποίας οι "γκουρού" είναι οι "υπότροφοι" των αμερικανικών πανεπιστημίων. Έχει στηθεί ολόκληρη "βιομη­χανία" υποτροφιών, η οποία ελέγχεται από τους Εβραίους. Μια "βιομηχανία", που με συγκεκρι­μένα κριτήρια ξεχωρίζει αυτούς οι οποίοι θα γίνουν "υπότροφοι". Από τα παιδιά των επιφανών μεγαλοαστών της κάθε χώρας μέχρι τον κάθε φουκαρά γιο λαθρομετάστη τύπου Τσενάι. Γιατί; Για να δημιουργήσουν τους "γενίτσαρους" του νεοταξισμού. Για να μεταφυτεύσουν μέσα στις εθνικές κοινωνίες ατόφιες τις ιδέες των κυρίαρχων της διεθνιστικής Νέας Τάξης. Απόψεις όμοιες μ' αυτές του Τσενάι. Του Τσενάι, που, όπως διαβάσαμε προσφάτως, είναι υπερήφανος που είναι Αλβανός, αλλά θέλει να επιστρέψει από τις ΗΠΑ, για να ζήσει όχι στην "αγαπημένη" Αλβανία, αλλά στην ελληνική Θεσσαλονίκη.

Αυτά όλα δεν είναι τυχαία. Δεν είναι τυχαίο ότι από τα εκατομμύρια των απόψεων πάνω σ' αυτό το θέμα προβάλλονται μόνον οι απόψεις που "συνάδουν" με την κυρίαρχη εβραϊκή άποψη. Με την άποψη αυτών, που είναι "περήφανοι" με την καταγωγή τους, αλλά θεωρούν περίπου κεκτημένο δικαίωμά τους να κατοικούν όπου επιθυμούν και βέβαια υπό τους καλύτερους όρους. Την άποψη των διαφόρων "Τσενάι", που θεωρητικά θέλουν να προοδέψουν με βάση την αξιο­κρατία, αλλά επιμελώς κρύβουν το γεγονός ότι η πρόοδός τους αυτή αφορά "σπίτια" ξένων. Γύρω από τέτοιου τύπου εβραϊκές απόψεις "χτίζεται" η άποψη της κάθε εθνικής αστικής τάξης. Όπως συμβαίνει με τα στρείδια. Γύρω από το μικρό σκουπίδι "χτίζεται" το "μαργαριτάρι".

Ποιος είναι ο σχεδιασμός τον οποίο ακολουθούν, για να εξασφαλίσουν την "υποδοχή" των απόψεών τους μέσα στις εθνικές κοινωνίες; Προσπαθούν να συνδέσουν την παγκόσμια αστική τάξη με δεσμούς οι οποίοι ξεφεύγουν από τους εθνικούς δεσμούς. Προσπαθούν να δημιουργήσουν συνθήκες ομοιογένειας σ' ό,τι τους αφορά. Την πολυεθνική μεγαλοαστική τάξη των ΗΠΑ —την οποία η εβραϊκή κοινότητα ελέγχει απόλυτα μέσω μιας τεράστιας στρατιάς δικηγόρων— προσπαθούν να την συνδέσουν με τις υπόλοιπες εθνικές αστικές τάξεις. Ποιο το δέλεαρ που της προσφέρουν, για να την παρασύρουν μακριά από τα εθνικά της συμφέροντα; Της υπόσχονται την απόλυτη υπεροχή ανάμεσα σε θεωρητικά ίσους. Της υπόσχονται τη μεταφορά "τεχνογνωσίας". Την υπεροχή των αστών Εβραίων απέναντι στην αστική τάξη των ΗΠΑ την υπόσχονται σ' αυτήν την τάξη απέναντι στην παγκόσμια αστική τάξη. Αυτό είναι το "δέλεαρ". Ό,τι είναι οι Εβραίοι μέσα στις ΗΠΑ, να γίνουν οι Αμερικανοί αστοί μέσα στο παγκόσμιο σύστημα. Να "καταδικάζονται" στην εκ του ασφαλούς επιτυχία. Οι Αμερικανοί αστοί να υπερέχουν των υπο­λοίπων αστών επειδή γεννήθηκαν Αμερικανοί και οι υπόλοιποι αστοί να υπερέχουν των λαών τους, επειδή γεννήθηκαν αστοί.

Όλα αυτά τα φιλόδοξα σχέδια οι Εβραίοι τα θέτουν σε εφαρμογή και πάλι —όπως το συνη­θίζουν— τζάμπα. Στις πλάτες των θυμάτων τους. Αυτήν τη στιγμή που διαβάζει ο αναγνώστης το κείμενό μας, χιλιάδες Εβραίοι κάνουν "μεγάλη" κοσμοπολίτικη ζωή με τα δικά μας χρήματα. Ταξιδεύουν με αεροπλάνα σε όλο τον κόσμο, μετατρέποντάς τον σε δικό τους "χωριό". Κάνουν ακόμα και τα φιλοσοφικά "χασμου­ρητά" τους "μπεστ-σέλλερ", εξασφαλίζοντας τη "γκρίζα" διαφήμιση των δικών μας καναλιών. Κατα­λύουν σε πολυτελή ξενοδοχεία, προκειμένου να προωθήσουν τα "οράματά" τους. Μέχρι και τις πόρνες που τους διασκεδάζουν εμείς τους τις πληρώνουμε. Πώς; Χάρη στις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Στις οργανώσεις, οι οποίες από τα μέλη τους "εισπράττουν" μόνον "ευαισθησία", αλλά τα χρήματα που ξοδεύουν τα εισπράττουν από τους κρατικούς προϋπολογισμούς όλων των κρατών.

Όμως, το κύριο βάρος των εξόδων αυτής της πολιτικής οι Εβραίοι το έχουν "φορτώσει" στις πλάτες των Αμερικανών φορολογούμενων. Στις πλάτες αυτών, τους οποίους σήμερα εμφανίζουν σαν βλάκες και τους ταυτίζουν με σκύλους. Χάρη στην πολιτική του αμερικανικού Δημοκρατικού κόμματος, που υπηρετεί τα εβραϊκά συμφέροντα, το σύνολο της νεοταξικής μετάλλαξης το έχει "φορτωθεί" το κράτος των ΗΠΑ. Του κόμματος, του οποίου τη "γραμμή" και την προπαγάνδα την καθορίζουν ανθρωποειδή τύπου Κίσιγκερ, Ολντμπράιτ, Γκρίνσπαν, Σπέλιγκ κλπ.. Η πολιτική αυτού του κόμματος, χάρη στην εμπειρία των αθλίων Εβραίων, ήταν διεθνιστική με στόχο τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό των πατερναλιστικών ΗΠΑ.

Οι Δημοκρατικοί είχαν επιλέξει τους συνεταίρους τους ανάμεσα στους πολίτες όλου του κόσμου και τους υπόλοιπους τους έβγαλαν έξω από το "παιχνίδι". Αδικούσαν όλους τους λαούς, συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των ΗΠΑ. Αυτό το κόμμα δρομολόγησε το μεγάλο "Big Bang", το οποίο κατάστρεψε οριστικά και αμετάκλητα την παραγωγή της Δύσης. Οι Εβραίοι, μέσω του Δημοκρατικού κόμματος, "χρέωναν" το κράτος των ΗΠΑ, προκειμένου να λειτουργήσουν τα διεθνή όργανα του ιμπεριαλισμού. Τα χρέη του αμερικανικού λαού είχαν πιάσει τα "κόκκινα" επί διακυβέρνησης του "ανάρμοστου" Κλίντον. Όταν ο "ανάρμοστος" λέρωνε εβραϊκά φορέματα, η αμερικανική παραγωγή διαλυόταν και ο αμερικανικός λαός ήρθε αντιμέτωπος με το φαινόμενο της ανεργίας. Ό,τι κόστος πλήρωναν τα κράτη-θύματα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού το πλήρω­νε πλέον και το κράτος των ΗΠΑ.

Σταδιακά, δηλαδή, μέσα στην αμερικανική αυτοκρατορία άρχισαν να διαχωρίζονται οι ρόλοι των δυνάμεων που την συνέθεταν. Κράτη, λαοί και συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις τέθηκαν στο περιθώριο. Δεν μπήκαν στην "αυλή" της, εφόσον δημιουρ­γή­θη­καν συγκρουόμενα συμφέροντα ανάμεσα σ' αυτούς που θα έμπαιναν ως ευνοούμενοι και σε όλους τους υπόλοιπους, οι οποίοι θα αδικούνταν, είτε αυτοί ήταν ολόκληροι λαοί είτε ξεχωριστές κοινωνικές τάξεις. Διαχωρίστηκαν οι ρόλοι των κρατών —συμπεριλαμβανομένων και των ιδίων των ΗΠΑ— από την αυτοκρατορική λειτουργία. Διαχω­ρίστηκαν οι εθνικές κοινότητες που συνέθεταν τις ΗΠΑ, εφόσον δημιουργή­θηκαν συγκρουόμενα συμφέροντα μεταξύ των. Διαχωρίστηκαν οι κοινωνικές τάξεις μεταξύ τους, με την αστική τάξη να υπερέχει σε όλα τα επίπεδα και σε όλα τα κράτη. Οι Αμερικανοί νεοταξίτες κεφαλαιοκράτες ήταν οι "φεουδάρχες" της και οι αστοί παγκοσμίως ήταν οι "επιστάτες" τους. Η Νέα Τάξη λειτουργούσε πλέον ως αυτοκρατορία.

Ευνοούσε όποιους ήθελε και αδικούσε επίσης όποιους ήθελε. Απομόνωσε τα κράτη και τους λαούς από τον γενικό σχεδιασμό και ευνοούσε κοινωνικές τάξεις και κοινότητες. Το σύνολο της αμερικανικής πολιτικής είχε ως στόχο να ευνοήσει αυτήν την ταξική συνομωσία. Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχουν τα παράδοξα της εποχής. Ποια είναι αυτά; Η αμερικανική πολιτική, για παρά­δειγμα, ήταν αυτή που βιαζόταν να ολοκληρωθεί πλήρως το ευρωπαϊκό "όραμα" της ενοποίησης. Γιατί; Γιατί την συνέφερε. Από τη στιγμή που κυρίαρχοι αυτής της ενοποίησης δεν θα ήταν οι κεφαλαιοκράτες της Ευρώπης, παρά οι Ευρωπαίοι εμπορικοί αντιπρόσωποι των Αμερικανών, ήταν ακίνδυνο να την δρομολογήσει. Επικίνδυνο θα ήταν μόνον στην περίπτωση που το ευρωπαϊκό κεφάλαιο ανταγωνιζόταν το αμερικανικό και άρα εάν η ενοποίηση γινόταν το αίτιο να γεννηθεί ένας και­νούρ­γιος γίγαντας στην αγορά. Επικίνδυνο θα ήταν εάν το ευρωπαϊκό κεφάλαιο ήταν ενεργό και οι λαοί της Ευρώπης ταυτίζονταν μ' αυτό. Αυτό όμως δεν συνέβαινε. Η ευρωπαϊκή αγορά ανήκε πλήρως στις αμερικανικές πολυεθνικές και η ευρωπαϊκή παραγωγή ήταν κατεστραμμένη.

Με την ενοποίηση της Ευρώπης οι Εβραίοι χειριστές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού έλυναν όλα τους τα προβλήματα. Γιατί; Γιατί από τη μια "έκρυβαν" την απόλυτη αμερικανική υπεροχή, που θα τους απομόνωνε επικίνδυνα από τον υπόλοιπο κόσμο και από την άλλη "χρέωναν" στους Ευρωπαίους ένα μεγάλο μέρος του κόστους του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Εμφάνιζαν και την Ευρώπη σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, τη στιγμή που στην πραγματικότητα ήταν "ξεδοντιασμένη". Πώς δέχθηκαν οι Ευρωπαίοι αυτήν την κατάσταση; Εύκολα. Γιατί; Γιατί αυτοί οι οποίοι είχαν λόγους ν' αντιδράσουν —και ήταν οι κεφαλαιοκράτες— δεν είχαν την εξουσία και αυτοί οι οποίοι την είχαν —και άρα οι αστοί— είχαν συμφέρον από αυτήν την αλλαγή.

Αυτοί οι οποίοι είχαν την εξουσία στην Ευρώπη ήταν όλοι αστοί —στην πλειοψηφία τους υπάλληλοι των πολυεθνικών—. Σκουπίδια σαν τον Σολάνα, τον Φερχόικεν, τον Πρόντι, τον Μπαρόζο, τον Αθνάρ, τον Μπλερ, τον Μπερλουσκόνι, τον Παπανδρέου, τον Μητσοτάκη κλπ., είχαν συμφέρον να βάλουν την Ευρώπη να κουβαλάει "νερό" για τον "μύλο" των ΗΠΑ. Το σύνολο της φιλοαστικής ευρωπαϊκής πολιτικής, που τους έκανε όλους αυτούς βαθύπλουτους μισθωτούς, οφειλόταν στη μισθολογική πολιτική που επέβαλαν οι αμερικανικές πολυεθνικές. Δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να τις εξυπηρετήσουν και να συνεχιστεί η εύνοια της κοινωνικής τάξης στην οποία ανήκαν και βέβαια η προσωπική εύνοια που απολάμβαναν.

Ποια ήταν η εξυπηρέτηση; Να παραδώσουν στην αμερικανική πολιτική τις ιμπεριαλιστικές υποδομές της Ευρώπης. Η αμερικανική ηγεσία, βάζοντας την Ευρώπη να υπογράψει όλες τις συνθήκες που έδιναν την υπεροχή στα αμερικανικά προϊόντα, την έκανε ψευδοσυνέταιρό της. Από τη στιγμή που το κατάφερε αυτό, ήταν εύκολο να την αφήσει να ασκήσει ιμπεριαλισμό "επί χάρτου". Να την αφήσει να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητές της και να συνάψει διμερείς συμφωνίες με όλα τα κράτη που ενδιέφεραν και τους Αμερικανούς. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Η Ευρώπη έχει συνάψει εμπορικές σχέσεις με όλες τις "ζώνες" του πλανήτη. Σχέσεις στην πραγματι­κό­τητα ιμπεριαλιστικές. Όμως, από τη στιγμή που δεν διαθέτει το ανάλογο κεφάλαιο, αυτό σημαίνει ότι μέσα από αυτές τις συμφωνίες-"πόρτες" περνάνε τα προϊόντα των πολυεθνικών και άρα τα αμερικανικά προϊόντα. Με τον τρόπο αυτόν η Ευρώπη εμφανίζεται σαν ιμπεριαλιστική δύναμη ενώ στην πραγματικότητα είναι θύμα ιμπεριαλισμού. Με τον τρόπο αυτόν οι ευρωπαϊκοί λαοί μπερδεύονται και δεν ταυτίζονται με τα θύματα του ιμπεριαλισμού, αλλά με τους ιμπερια­λιστές.

Για όσο διάστημα οι λαοί δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, θα βλέπουμε αυτά τα οποία βλέ­πουμε σήμερα. Θα βλέπουμε μια αποθρασυσμένη αστική τάξη να φέρεται σαν κοπάδι ακρίδων. Να λεηλατεί τα πάντα και να παραδίδει τα πάντα στα αφεντικά της. Να ιδιωτικοποιεί εθνικά κεφάλαια, τα οποία έχουν στρατηγική σημασία για τους λαούς και τα κράτη στα οποία ανήκουν. Να αντιλαμβάνεται τους κρατικούς μηχανισμούς σαν ταξική της ιδιοκτησία και να διαφθείρεται χωρίς το ρίσκο της τιμωρίας. Να μην περιμένει δώρα, αλλά να τα παίρνει πλέον μόνη της. Η περίφημη "διαπλοκή", που χαρακτηρίζει το σύνολο σχεδόν των εθνικών οικονομιών, έχει σχέση με τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Αυτή η τάξη, μη έχοντας πραγματικό κεφάλαιο, προσπαθεί ν' αρπάξει μερίδιο από το δημόσιο κεφάλαιο. Αστοί έμποροι κλέβουν κεφάλαιο για λογαριασμό των Αμερικανών και αστοί είναι οι διεφθαρμένοι υπάλληλοι που τους το επιτρέπουν.

Αυτά όλα δεν έγιναν τυχαία. Οι αστοί των "τριών κι εξήντα" δεν έγιναν ξαφνικά οι κυρίαρχοι της οικονομίας εξαιτίας της ισχύος τους. Οι αστοί ό,τι έκαναν το έκαναν με τις "πλάτες" της νεοτα­ξικής πολιτικής. Αυτή ήταν η "γραμμή" που τους δόθηκε από τους κυρίαρχους της πολιτικής αυτής. Εδώ μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης και τη βασική "ουσία" της πολιτικής αυτής. Οι Εβραίοι είναι έμποροι, των οποίων το κέρδος προκύπτει από τις παραγωγές και τις αγορές των ξένων. Για να επιτύχουν όμως αυτά τα εξόχως αντιλαϊκά επιτεύγματα, είναι αναγκασμένοι να διαφθείρουν αυτούς που φυλάγουν "πύλες". Εξ αντικειμένου δηλαδή είναι "επιστήμονες" στη διαφθορά. Στην διαφθορά, που από τη μία τους επιτρέπει να κάνουν τη δουλειά τους και από την άλλη τους εξασφαλίζει συνενόχους.

Από τη στιγμή λοιπόν που Εβραίοι είναι αυτοί οι οποίοι καθορίζουν τις σταθερές της παγκό­σμιας πολιτικής, ευνόητο είναι ότι η διαφθορά θα είναι ο ακρογωνιαίος "λίθος" της Νέας Τάξης. Φυσικό είναι λοιπόν να θεωρούμε ως δεδομένο ότι από τον πιο ισχυρό πολιτικό παράγοντα αυτής της τάξης αυτής μέχρι και τον πιο αδύναμο όλοι είναι διεφθαρμένοι. Από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ μέχρι τον τελευταίο παραγοντίσκο, που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Είναι δεδομένο ότι είναι διεφθαρμένοι, γιατί σε άλλη περίπτωση δεν θα προωθούνταν σε κρίσιμες θέσεις. Είχαν ανάγκη οι Εβραίοι να προωθήσουν ανθρώπους τους οποίους θα μπορούσαν να τους εκβιάζουν.

Όλα αυτά όμως, για να λειτουργήσουν χωρίς αντιδράσεις, θα έπρεπε η αυτοκρατορία να δείξει ότι μπορεί να τα προστατεύει. Θα έπρεπε δηλαδή να δείξει τα "δόντια" της απέναντι σε όποιους την αμφισβητούσαν. Θα έπρεπε ν' αποδείξει ότι ως σύστημα έχει τις δυνατότητες να τιμωρεί όποιο κράτος και όποιον λαό δεν σέβεται τις υποδείξεις της. Ήταν θέμα χρόνου δηλαδή να επιλεγεί κάποιος, ο οποίος θα "πλήρωνε" το κόστος της "εκπαίδευσης" των Δυτικών. Το κόστος της "εκπαίδευσης" τόσο των "επιστατών" όσο και των "δουλοπάροικών" της. Ποιος ήταν αυτός ο οποίος επιλέχθηκε ως "εκπαιδευτικό" παράδειγμα; Το κράτος της Σερβίας και ο σερβικός λαός.

Η νεοταξική αυτοκρατορία χτύπησε με το "ραβδί" της ένα ολόκληρο κράτος, για να τρομάξει τους υπόλοιπους λαούς. Το "χτύπησε" για τους λόγους που εξυπηρετούν το δόγμα που προπα­γαν­δίζει και ολοκλήρωσε το "χτύπημά" της με την τιμωρία που έπρεπε. Τι σημαίνει αυτό; Ότι "χτύπη­σε" τους Σέρβους για θέματα που άπτονται του ζητήματος των δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Γιατί; Για να μάθουν όλοι οι λαοί ότι κινδυνεύουν όταν ενοχλούν μειονότητες. Ότι κινδυνεύουν ακόμα και στο επίπεδο του κράτους. Γιατί; Για να αισθάνονται ασφαλείς οι όπου γης Εβραίοι. Μετά το "χτύπημα" —και για ν' αποδείξει ότι δεν στρέφεται εναντίον των λαών, αλλά εναντίον των ηγεσιών που την αγνοούν— συνέλαβε και παρέδωσε τους ηγέτες της Σερβίας στα διεθνή όργανα, τα οποία ίδρυσε και χρηματοδοτεί η ίδια. Ο πόλεμος της Σερβίας ήταν το απόγειο της αμερικανικής νεοτα­ξικής αυτο­κρατο­ρικής πολιτικής. Οι ιμπεριαλιστές φαινομενικά νόμιμα υπερασπίστηκαν όλα τα παράνομα συμφέροντά τους. Οι ιμπεριαλιστές στο όνομα της νομιμότητας πραγματοποίησαν εγκλήματα.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται το σύνολο του σχεδιασμού. Η αμερικανική πολιτική επιβλήθηκε σε όλο τον κόσμο και τα εθνικά κράτη "ξεδοντιάστηκαν". Οι αγορές τους παραδόθηκαν στις αμερι­κα­νικές πολυεθνικές. Τα εθνικά κεφάλαιά τους "χάθηκαν" στις "αρένες" των διεθνών χρηματι­στηρίων. Οι ηγεσίες τους έχασαν αρμοδιότητες μέσα στα πλαίσια νέων υπερεθνικών συστημάτων, που έλεγχαν οι Αμερικανοί. Οι κεφαλαιοκράτες τους καταστράφηκαν. Οι εργάτες τους καταδι­κάστηκαν στη μόνιμη ανεργία. Οι αστοί "καταδικάστηκαν" στο εύκολο βόλεμα και τον πλουτισμό.

Οι σχεδιαστές της ήταν ικανοποιημένοι. Οι κεφαλαιοκράτες των ΗΠΑ, έστω και χωρίς εργο­στάσια, έγιναν οι πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου. Οι διαχειριστές τους έγιναν πλούσιοι επίσης, αλλά ο αμερικανικός λαός καθηλώθηκε στην ίδια κατάσταση που αφορούσε και τους υπό­λοιπους λαούς του δυτικού κόσμου. Ποιοι όμως ήταν αυτοί οι πλούσιοι; Οι νέοι πλούσιοι της νέας εποχής. Οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με την νέα τεχνολογία και τα "μίντια". Πλούσιοι της μιας νύχτας. Κουτορνίθια σαν τον Γκέιτς και τον Φόρμπς, των οποίων το κεφάλαιο χωράει μέσα σ' ένα πορτοφόλι.

Αυτοί ήταν ο νέος πόλος του πλούτου, που προσπαθούσε ν' αναβαθμίσει τον ρόλο του απέναντι στις παραδοσιακές δυνάμεις της οικονομίας των ΗΠΑ. Των δυνάμεων της βιομηχανίας. Των δυνάμεων των προηγούμενων κυρίαρχων του συστήματος, που ήταν οι Αγγλοσάξονες. Τότε άρχισε η "τριβή" μεταξύ αυτών των δυνάμεων. Γιατί; Γιατί μέχρι τότε όλοι οι σημερινοί νεοταξίτες "μεγιστάνες" υπηρετούσαν τα συμφέροντά των Αγγλοσαξόνων ως υπάλληλοί τους. Είχαν τους "πάγκους" τους μέσα στα αγγλοσαξονικά εργοστάσια και ξαφνικά αυτούς τους "πάγκους" —λόγω των συγκυριών— τους μετέτρεψαν σε ανεξάρτητα "μαγαζιά". Όλοι αυτοί μέχρι τότε διαμόρφωναν την αμερικανική πολιτική με βάση τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Ξαφνικά κι εξαιτίας των συγκυριών βρέθηκαν κυρίαρχοι της κατάστασης και απαίτησαν να διαμορφώνουν την αμερικανική πολιτική με βάση και τα δικά τους συμφέροντα. Αυτή η απαίτηση, σε συνδυασμό με τις δυσκολίες που όπως ήταν φυσικό αντιμετώπιζε η αμερικανική οικονομία στο επίπεδο της παραγωγής, δημιούργησε συνθήκες αντισυσπείρωσης.

Απέναντι από αυτούς στάθηκε το κόμμα των Ρεπουμπλικανών. Το κόμμα που ανέλαβε να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των Αγγλοσαξόνων. Τα συμφέροντα αυτών που από ιδρύσεως του αμερικανικού κράτους το αντιλαμβάνονται σαν ιδιοκτησία τους. Τα συμφέροντα των ιδιοκτητών της βαριάς βιομηχανίας. Τα συμφέροντα όλων αυτών που ανατριχιάζουν με το θράσος των νεό­πλουτων αστών. Τα συμφέροντα όλων αυτών που βλέπουν το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους. Που βλέπουν εμπόρους στο όνομα της ελεύθερης νεοταξικής οικονομίας να παρα­βιάζουν τα "ιερά και όσιά" τους. Που βλέπουν θρασύτατους εμπόρους να πλησιάζουν μέχρι και το αμερικανικό Πεντάγωνο, για να πουλήσουν στον αμερικανικό στρατό εισαγόμενο εξοπλισμό. Που βλέπουν εμπόρους να πλησιάζουν τις αμερικανικές βιομηχανίες όπλων, για να τους πουλήσουν ξένο χάλυβα. Που βλέπουν αστούς διαφόρων εθνικοτήτων και χρωμάτων να κυριαρχούν σε ένα οικονομικό περιβάλλον το οποίο το θεωρούν δικό τους. Που βλέπουν κάτι Πακιστανούς και κάτι Ινδούς νεοαστούς χριστιανικού τύπου να τους δουλεύουν και απειλούνται με πολλαπλά εγκεφα­λικά επει­σόδια. Που βλέπουν τους πολυεθνικούς αστούς όπως τον Πήτερ Σέλλερς στο περίφημο "Πάρτυ".

Όταν μιλάμε όμως για Αγγλοσάξονες, θα πρέπει να γνωρίζουμε για τι ακριβώς μιλάμε. Μιλάμε για τον πιο σκληρό και ανηλεή λαό του σύγχρονου κόσμου. Μιλάμε για τον λαό που μετέφερε τη μισή Αφρική στον νέο κόσμο, προκειμένου να εξασφαλίσει τζάμπα σκλάβους. Μιλάμε για τον λαό που τεμάχισε τον Παρθενώνα, για να "διακοσμήσει" την "αυλή" του. Μιλάμε για τον λαό που έκανε επιστήμη τον ρατσισμό. Μιλάμε για τον λαό που εφεύρε τα στρατόπεδα συγκέντρω­σης. Μιλάμε για έναν λαό που ποτέ δεν σεβάστηκε τον άνθρωπο και ποτέ δεν έκανε οικονομία στο ανθρώπινο αίμα. Μιλάμε για έναν λαό που, όταν έπρεπε να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του, δεν δίστασε να βάλει στη μηχανή του "κιμά" ακόμα και τα ίδια του τα παιδιά. Αυτόν τον λαό επιχείρησαν να "δουλέψουν" οι Εβραίοι και αυτό μάλλον θα είναι το τελευταίο τους σφάλμα στο ελεεινό και ανυπόληπτο πέρασμά τους από την ανθρώπινη ιστορία.

Το ακόμα χειρότερο όμως για το εβραϊκό γυφταριό ήταν ότι οι Αγγλοσάξονες δεν ήταν οι μόνοι εχθροί τους. Αυτός ο σκληρός λαός του κεφαλαίου δεν ήταν ο μόνος που θίγονταν από τον εμπορικό ιμπερια­λισμό των γύφτων της ερήμου. Αυτός ο κεφαλαιοκρατικός λαός δεν ήταν ο μόνος που ήταν εξοργισμένος από τις κλοπές των αστών. Μαζί μ' αυτόν τον λαό ήταν εξίσου εξοργισμένοι και άλλοι άνθρωποι. Άνθρωποι επικίνδυνοι στο σύνολό τους. Ποιοι ήταν αυτοί; Οι υπόλοιποι ισχυροί κεφαλαιοκράτες της χριστιανικής αυτοκρατορίας. Τα τέρατα, που ήταν τα φυσικά παιδιά των τεράτων του Μεσαίωνα και της αποικιοκρατίας. Όλοι αυτοί οι οποίοι μεταπολεμικά "υπνωτίστηκαν" από την εβραϊκή αθλιότητα και ξαφνικά "ξύπνησαν". "Ξύπνησαν" και είδαν τα πάντα να είναι διαλυμένα γύρω τους. Είδαν τη χριστιανική αυτοκρατορία να απειλείται με γενική κατάρρευση, για να υπηρετηθούν οι κερδοσκοπικές τάσεις των γύφτων Εβραίων και των αστών υπαλλήλων τους. Είδαν τη χριστιανική αυτοκρατορία να είναι "ξεδοντιασμένη" παραγωγικά και να μην υπάρχει σύμπνοια μεταξύ των λαών και των κρατών της. Το χειρότερο είναι όμως ότι είδαν τους εαυτούς τους. Τι είδαν; Τον εφιάλτη τους.

Εκείνοι, που κάποτε έλεγχαν δεκάδες βιομηχανικών εγκαταστάσεων, οι οποίες έμοιαζαν με στρατιωτικές βάσεις, κατάντησαν ιδιοκτήτες "χαρτιών", των οποίων η αξία εξαρτιόταν από τις ορέ­ξεις Εβραίων γύφτων τύπου Σόρος και Γκρίνσπαν. Εκείνοι, που κάποτε —ως πραγματικοί θεοί— έλεγχαν εκατομμύρια εργατών και κατοικούσαν σε παλάτια, είδαν ξαφνικά ότι δεν έλεγχαν τίποτε και οι περισσότεροι από αυτούς είχαν καταντήσει ξεναγοί στα παλάτια τους. Για να φάνε ένα κομμάτι ψωμί, ξεναγούσαν τουρίστες με χαβανέζικα πουκάμισα στα πάλαι ποτέ άδυτα των αδύτων του βιομηχανικού κατεστημένου. Του κατεστημένου που κάποτε συνέθετε καρτέλ και αποφάσιζε μόνο του για το πώς θα λειτουργούσε η αυτοκρατορία τους. Όλοι αυτοί σήμερα, για να φάνε ένα κομμάτι ψωμί, επιτρέπουν σε τουριστικά σανδάλια να πατούν τα μάρμαρα που είχαν μεταφέρει οι πατέρες τους από τα πέρατα του πλανήτη. Επιτρέπουν —για λίγα δολάρια— να μπουν τουρίστες σε παλάτια, που ποτέ κανένας κοινός θνητός μέχρι τότε δεν είχε δει. Έφτασαν στο σημείο να πουλάνε ποπ-κορν στους κήπους των ερώτων τους. Σαν τον φουκαρά τον αδερφό της Λαίδης Νταϊάνα, που έστησε τον τάφο της αδερφής του στον οικογενειακό τους κήπο, μετατρέποντάς τον σε φτηνή διασκέδαση των τουριστών.

Αυτή η πανίσχυρη δύναμη στην οποία αναφερόμαστε και η οποία είναι εξοργισμένη με τους Εβραίους είναι η κεφαλαιοκρατία του χριστιανισμού, που εδρεύει στον δυτικό κόσμο. Στην Ευρώπη και στην Αμερική. Αυτή λοιπόν η κεφαλαιοκρατία είδε τους "ανάρμοστους" Δημο­κρα­τικούς Πλανητάρχες να απειλούν τα πάντα. Είδε τους γύφτους Εβραίους να χρησιμοποιούν τη δική τους χριστιανική αυτοκρατορία για να γίνουν πλούσιοι. Τους είδε όλους αυτούς να απειλούν τη "μητέρα" αυτοκρατορία. Να απειλούν την πιο ισχυρή αυτοκρατορία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Να απειλούν τον χριστιανισμό.

Όμως, αυτή η αυτοκρατορία δεν έχει μόνον αυθεντικούς "πραιτοριανούς". Έχει και αυθεντικό αυτοκράτορα. Το τρομερό θηρίο της Ρώμης. Τον σκληρό και ανηλεή Πάπα. Τι έκαναν λοιπόν όλοι αυτοί οι "πραιτοριανοί" —προφανώς υπό την "σκέπη" του—; Την έστησαν στους Αμερι­κανούς των "έξω" ΗΠΑ. Γιατί είχαν ανάγκη να τους τη "στήσουν"; Γιατί αυτοί έχουν μάθει να κυβερνούν μόνοι τους την αυτοκρατορία και χωρίς συνεταίρους. Οι κατ' όνομα "πλανητάρχες", που κατά καιρούς φαίνονται ότι κυβερνούν τη χριστιανική αυτοκρατορία, έρχονται και παρέρχονται. Τα πραγματικά "αφεντικά" της όμως είναι μόνιμα και δεν μοιράζονται τα μυστικά τους με τους "υπαλλήλους" τους. Γι' αυτόν τον λόγο τους την "έστησαν" και δεν ήρθαν σε απευθείας συνεργα­σία μ' αυτούς. Τους την "έστησαν", γιατί  έπρεπε να μεθοδεύσουν μόνοι τους τα πράγματα προς την κατεύθυνση που τους συνέφερε. Τους την "έστησαν", για να τους παρασύρουν στην πολιτική που τους συμφέρει. Γιατί έπρεπε στα "ερεθίσματά" τους τόσο η ηγεσία των ΗΠΑ όσο και ο αμερικανικός λαός να αντιδρούν με τον τρόπο που τους συνέφερε.

Τι έκαναν; Περίμεναν να δημιουργηθούν οι συνθήκες που τους ευνοούσαν. Περίμεναν να πάρουν την εξουσία οι Ρεπουμπλικάνοι. "Περίμεναν" βέβαια τρόπος του λέγειν. "Περίμεναν" όπως συνήθως περιμένουν τα αφεντικά. Παρεμβατικά και ανυπόμονα. Τι έκαναν; Μεθόδευσαν τις συνθήκες που τους ευνοούσαν εις βάρος αυτών που εχθρεύονταν και ήταν το εβραϊκό γυφταριό, το οποίο έλεγχε το Δημοκρατικό κόμμα. Πήραν έναν πραγματικό βλάκα και τον έκαναν πρόεδρο των ΗΠΑ. Νόθευσαν το εκλογικό αποτέλεσμα και τον προσφάτως ανανήψαντα αλκοολικό τον έκαναν με το στανιό "πλανητάρχη". Τι σημαίνει με το στανιό; Να τον επιβάλουν με τη βοήθεια των οργάνων του αμερικανικού κράτους, που ελέγχουν καθαρά οι Αγγλοσάξονες. Να τον επιβάλουν με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ελάχιστων ισοβίων μελών. Να πατάξουν κάθε περί­πτωση αντίδρασης, ακόμα και από τους ίδιους τους Δημοκρατικούς, οι οποίοι θίγονταν και είχαν τις αποδείξεις περί νοθείας.

Σε ολόκληρη την αμερικανική Γερουσία δεν βρέθηκε ούτε ένας Γερουσιαστής για να προσυπογράψει τις διαμαρτυρίες των πολιτών που αμφισβητούσαν το εκλογικό αποτέλεσμα και θα έθεταν σε εφαρμογή τις διατάξεις περί επανεξέτασης του εκλογικού αποτελέσματος. Ούτε ένας Γερουσιαστής από τους εκατοντάδες που ανήκαν στο Δημοκρατικό κόμμα δεν τόλμησε να τους αμφισβητήσει. Ούτε ο ίδιος ο Γκορ, ο οποίος προέδρευε αυτοπροσώπως στις εν λόγω συνεδριά­σεις, δεν τόλμησε να δρομολογήσει εξελίξεις με βάση τους νόμους που προβλέπονται γι' αυτού του είδους τις περιπτώσεις.

Οι Αγγλοσάξονες με τον τρόπο αυτόν έδειξαν σε όλους ποιοι είναι τα πραγματικά αφεντικά των ΗΠΑ. Τα αφεντικά, που μπορούν, αν το θέλουν, να κάνουν ακόμα και έναν σκύλο πρόεδρο του κράτους τους. Τότε και μόνον οι ισχυροί αυτού του κόσμου αποφάσισαν να "χτυπήσουν". Τι έκαναν; Το πιο τρομερό και θεαματικό τρομοκρατικό "χτύπημα" της παγκόσμιας ιστορίας. Το "χτύπημα" της 11ης Σεπτεμβρίου. Ένα "χτύπημα" πραγματικό βομβαρδισμό των "παράκτιων" ΗΠΑ. Ένα "χτύπημα" χολιγουντιανής εμπνεύσεως. Ένα "χτύπημα" κατευθείαν στην "καρδιά" των "έξω" ΗΠΑ. Ένα "χτύπημα", που στην κυριολεξία "εξάτμισε" χιλιάδες από τους Αμερικανούς της Νέας Τάξης. Γιατί το έκαναν αυτό; Για τρεις απλούς λόγους. Ο πρώτος ήταν, για να καταλάβουν οι Αμερικανοί των "έξω" ΗΠΑ ποιοι είναι τα πραγματικά αφεντικά αυτού του κόσμου. Η απόδειξη ότι μπορούν να τους χτυπούνε όποτε θέλουν, χωρίς να λογαριάζουν τίποτε. Ο δεύτερος λόγος ήταν, για να συσπειρώσουν τον αμερικανικό λαό στην εθνικιστική λογική, η οποία τους ήταν απαραίτητη για να κριθεί η εσωτερική μάχη των ΗΠΑ υπέρ των Αγγλοσαξόνων. Ο τρίτος λόγος ήταν, για να παρασύρουν τις ΗΠΑ στην εξωτερική πολιτική που καταστρέφει την εβραϊκής εμπνεύσεως Νέα Τάξη.

Γιατί είμαστε βέβαιοι ότι ήταν δικό τους χτύπημα και όχι των Αράβων τρομοκρατών; Για τους εξής πολύ απλούς λόγους. Δεν είναι στη δυνατότητα καμίας τρομοκρατικής οργάνωσης χτύπημα του μεγέθους αυτού. Αυτό το χτύπημα απαιτούσε τη συνεργασία πολλών ισχυρών παραγόντων, που υπερέχουν των μυστικών υπηρεσιών. Οι μυστικές υπηρεσίες της Δύσης ελέγχονται από τους νεοταξίτες αστούς υπαλλήλους και δεν θα μπορούσαν να συμμετέχουν σε ένα χτύπημα το οποίο θα στρεφόταν εναντίον τους. Επιπλέον, οι συνήθως καιροσκόποι αστοί δεν είναι σε θέση να δια­τηρήσουν τη μυστικότητα που απαιτεί η προετοιμασία ενός τέτοιου χτυπήματος. Αυτό το "χτύπημα" το έθεσαν σε εφαρμογή δυνάμεις καθαρά αυτοκρατορικές. Πιο πιθανό είναι, για παράδειγμα, να το έθεσαν σε εφαρμογή ανώτατοι κληρικοί της Ρώμης και γνήσιοι "γαλαζοαίματοι" της Ευρώπης, παρά μυστικοί πράκτορες.

Άνθρωποι, δηλαδή, οι οποίοι μπορούν να προσηλωθούν σε κάποιον απώτερο σκοπό και οι οποίοι, επειδή έχουν προφανώς λυμένο το πρόβλημα της επιβίωσης, δεν έχουν λόγο να φέρονται καιροσκοπικά. Άνθρωποι ισχυροί, οι οποίοι μπορούσαν να εξασφαλίσουν την "αδράνεια" των αμε­ρι­κανικών μυστικών υπηρεσιών, χωρίς απαραίτητα να χρειάζεται να τους εξηγήσουν τις προθέσεις ή τους στόχους τους. Άνθρωποι ισχυροί, που μπορούσαν να μεθοδεύσουν καταστάσεις ακόμα και ερήμην του Προέδρου των ΗΠΑ. Άσχετα δηλαδή αν τον αντιλαμβάνονταν ως δικό τους άνθρωπο, δεν είχαν την ανάγκη να τον ενημερώσουν. Άνθρωποι ισχυροί, που μετά το "χτύπημα" δεν θα έσπευδαν να κρυφτούν στα υπόγεια, αλλά θα πήγαιναν να γιορτάσουν σε δημόσια εκδή­λωση την επιτυχία τους. Άνθρωποι, που δεν υπάρχει κίνδυνος που να τους απειλεί. Άνθρωποι, που γελάνε όταν θυμώνουν οι Εβραίοι. Που ξεκαρδίζονται στα γέλια, όταν θυμώνουν οι αστοί. Τέτοιοι είναι μόνον οι "γαλαζοαίματοι" της Ευρώπης και οι ισχυροί Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ.

Από εκεί και πέρα το μόνο που απέμενε ήταν να βρουν τους ανθρώπους που θα θυσιάζονταν για την εκτέλεση αυτού του χτυπήματος. Ποιοι θα ήταν αυτοί οι γενναίοι άνθρωποι, οι οποίοι θα θυσιάζονταν για την επιβίωση της χριστιανικής αυτοκρατορίας; Θα ήταν χριστιανοί; Γενναίοι χριστιανοί, που να θυσιάζονται οι ίδιοι γι' αυτά που πιστεύουν, είναι ένα ανθρώπινο "είδος" που δεν το έχουμε δει, παρά το γνωρίζουμε από την "κατασκευασμένη" χριστιανική ιστορία. Κάτι σαν τα "μαμούθ" τα οποία όλοι γνωρίζουμε πώς ήταν, αλλά κανένας δεν τα έχει δει ζωντανά. Δεν ξέρουμε πού ευδοκιμούν τέτοιοι χριστιανοί για να τους αναζητήσουμε. Οι χριστιανοί αρέσκονται να θυσιάζουν άλλους γι' αυτά που πιστεύουν οι ίδιοι. Άρα τι έπρεπε να κάνουν; Να αναζητήσουν θύματα από τη "δεξαμενή" που παράγει θύματα και είναι το Ισλάμ. Τότε "θυμήθηκαν" τους λακέδες τους. Ποιοι ήταν αυτοί; Οι Σαουδαράβες. Γιατί ήταν λακέδες τους. Γιατί επιβιώνουν στην κυριολεξία χάρη στο έλεος των ισχυρών της Δύσης. Οι Δυτικοί επιτρέπουν στο άθλιο σαουδαραβικό καθεστώς να επιβιώνει, που σε άλλη περίπτωση θα έπρεπε να κρεμαστεί στο μέσον της ερήμου. Οι Δυτικοί του παρέχουν τη δυνατότητα να πλουτίζει από τα πετρέλαια και βέβαια το αναγκάζουν να "επενδύει" τα κέρδη του στις δικές τους δουλειές.

Δεν είναι τυχαίο που το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των κερδών του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής "επενδύεται" στις ΗΠΑ και μάλιστα σε αγγλοσαξονικές επιχειρήσεις. Είναι τόσο μεγάλος αυτός ο όγκος των επενδύσεων, που αντιπροσωπεύει ένα ποσοστό της τάξεως του 7% του συνό­λου της οικονομικής αξίας του κράτους των ΗΠΑ. Γιατί αναφερόμαστε σ' αυτά; Για να καταλάβει ο αναγνώστης τις σχέσεις αλληλεξάρτησης μεταξύ Αγγλοσαξόνων και Σαουδαραβών. Μόνον μέσω της γνώσης αυτών των μεγεθών μπορεί να καταλάβει κάποιος ότι η επιβίωση του σαουδαραβικού καθεστώτος εξαρτάται άμεσα από τη βούληση των ΗΠΑ. Αν οι ΗΠΑ δεσμεύσουν τις σαουδα­ραβικές επενδύσεις στην Αμερική και ταυτόχρονα πάψουν να προστατεύουν το καθεστώς στη Μέση Ανατολή, όλοι αυτοί οι καραγκιόζηδες δεν θα προλάβουν ούτε στην έρημο να πάνε να σωθούν. Άφραγκοι και αβοήθητοι δεν θα επιβιώσουν ούτε για μία ώρα.

Αυτούς αποφάσισαν να βάλουν στο παιχνίδι. Γιατί; Για να τους εξασφαλίσουν τους ανθρώπους που είχαν ανάγκη για την εφαρμογή των σχεδιασμών τους. Για να πάνε στους "αδερφούς" Άραβες και να βρουν "καμικάζι". Αυτό ήταν εύκολο. Υπήρχαν τα μέσα. Μια μεγάλη δωρεά στις αραβικές οργα­νώσεις που περιθάλπουν τους συγγενείς των μαρτύρων και το γνωστό αντισιωνιστικό "παραμύθι" αρκούσαν για να κάνουν τη δουλειά τους. Στο όνομα του Αλλάχ θα χτυπήσουμε τους Εβραίους στη "φωλιά" τους, τους είπαν. Πού, πότε και γιατί, ήταν κάτι που δεν τους πολυενδιέφερε τους μάρτυρες. Αυτοί θα ήταν έτοιμοι και όταν θα καλούνταν θα έκαναν το καθήκον τους. Βουνά με πιλάφια και πλήθος από "ουρί" θα τους περίμεναν στο κέντρο του παραδείσου. Οι μόνιμοι κλέφτες του αραβικού κόσμου και μόνιμοι θαμώνες των δυτικών πορνείων βρήκαν τους μόνιμα φτωχούς και θρησκό­ληπτους πουριτανούς του Ισλάμ να θυσιαστούν, για να κάνουν τη δουλειά τους. Τρομερό και μόνον να το σκεφτεί κάποιος.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Οι ισχυροί της Δύσης χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα που διέθε­ταν, για να δρομολογήσουν τις εξελίξεις. Μόνον αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν —παρα­κάμπτοντας τους μηχανισμούς ασφαλείας— να βάλουν μουσουλμάνους μάρτυρες μέσα σε διεθνείς πτήσεις. Μόνον αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να επιτε­θούν με αυτόν τον προκλητικό τρόπο στις "έξω" ΗΠΑ. Μόνον αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να επιτεθούν μέρα μεσημέρι στο πολυεθνικό γυφτοπάζαρο της Νέας Υόρκης. Μόνον αυτοί δεν θα υπολόγιζαν τον θρήνο των νεοταξιτών Αμερικανών. Μόνον αυτοί δεν θα φοβούνταν την εκ των υστέρων αποκάλυψή τους από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Οι ίδιοι άνθρωποι, που με το "έτσι θέλω" έβγαλαν πρόεδρο τον Μπους, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που επιχείρησαν επίσης με το "έτσι θέλω" να επιβάλουν την άποψή τους στην πολιτική των ΗΠΑ. Από τη στιγμή λοιπόν που ανέλαβαν την εξουσία οι Ρεπουμπλικάνοι, ήταν θέμα χρόνου το "χτύπημα". Ήταν θέμα χρόνου και απλά θα περίμεναν την κατάλληλη στιγμή. Αυτό και έγινε. Περίμεναν να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα της αμερικανικής οικονομίας, για να τρομά­ξουν οι Αμερικανοί των "έσω" ΗΠΑ και μετά έδρασαν.

Αυτό ήταν το ζητούμενο. Με τα αρνητικά στοιχεία της οικονομίας, σε συνδυασμό με τη μεγάλη ανεργία, προετοίμασαν τον αμερικανικό λαό ν' αποδεχθεί την εθνικιστική αντίληψη των πραγμά­των. Από τη στιγμή που το κατάφεραν αυτό, ήταν εύκολο με το "χτύπημα" να ενεργοποιήσουν τα ένστικτά του. Με το "χτύπημα" αυτό έδωσαν το "άλλοθι" στους "συντηρητικούς" να ασκήσουν εθνικού τύπου πολιτική και στην πραγματικότητα να στραφούν εναντίον της Νέας Τάξης. Από τους "κοσμοπολίτες" Εβραίους διπλωμάτες την αμερικανική πολιτική τη "χαράζουν" σήμερα τα εθνικι­στικά "γεράκια" από την Αλαμπάμα. Υπουργός εξωτερικών έγινε μια πιστή στα αφεντικά της μαύρη της αγροτικής Αλαμπάμα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνεχίσουν την προηγούμενη πολιτική των Δημοκρατικών, τόσο γιατί δεν θέλουν όσο και γιατί δεν μπορούν. Είναι άνθρωποι του αμερικανικού μικρόκοσμου. Δεν έχουν τις διεθνείς σχέσεις που είχαν οι προκάτοχοί τους. Όλοι αυτοί την Ευρώπη τη γνωρίζουν ως τουρίστες. Τη γνωρίζουν ως ξένοι. Δεν είναι όμοιοι με τους Αμερικανοεβραίους, οι οποίοι μέσα από τις εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης προωθούν τα συμφέροντά τους μέσα από ένα οικείο αν όχι οικογενειακό περιβάλλον.

Αυτοί οι άνθρωποι, μη έχοντας τη δυνατότητα να περάσουν τα συμφέροντά τους "μέσα" από την Ευρώπη, είναι δεδομένο ότι θα προσπαθήσουν να τα περάσουν "έξω" από αυτήν. Θα προσπαθήσουν να την παρακάμψουν, για να υπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Αυτό όμως σημαίνει ότι θα ακυρώσουν τη λειτουργία όλων εκείνων των διεθνών οργάνων που εξυπηρε­τούσαν την προηγούμενη πολιτική. Θα ακυρώσουν όλες τις σταθερές που δημιουργούσαν συνθήκες ταύτισης μεταξύ των Εβραίων ιμπεριαλιστών και των Ευρωπαίων υποτακτικών τους. Σήμερα αυτό γίνεται καθαρά. Ό,τι "έχτισαν" οι Δημοκρατικοί της Νέας Τάξης, πηγαίνουν χωρίς ενδοιασμούς και το "γκρεμίζουν". Τι κάνουν; Υπονομεύουν το σύνολο των διεθνών οργάνων, τα οποία στήθηκαν για να ελέγχεται η Pax Americana. Από την ψευδονομιμότητα της συναίνεσης της διεθνούς κοινότητας πηγαίνουν κατ' ευθείαν στη "νομιμότητα" του ισχυρού.

Πήγαν για τα "μάτια" του κόσμου στον ΟΗΕ, για να τους εγκρίνει την εκστρατεία στο Ιράκ και όταν δεν το κατάφεραν τον αγνόησαν. Γνωρίζουν ότι είναι απαραίτητο για την πολιτική τους να είναι ισχυρό το διεθνές δικαστήριο —για να απειλούν τις ηγεσίες που δεν υποτάσσονται— και την ίδια ώρα το υποσκάπτουν, μη υπογράφοντας υποκριτικού τύπου δεσμευτικές συμφωνίες, οι οποίες θεωρητικά και μόνον θα συμπεριελάμβαναν και τους ίδιους στις αρμοδιότητές του. Γνωρίζουν ότι η ισχύς του ΠΟΕ τους δίνει την απόλυτη κυριαρχία στην παγκόσμια οικονομία και δεν σέβονται τους νόμους του. Γνωρίζουν ότι η ισχύς του ευάλωτου άυλου κεφαλαίου τους οφείλεται στην καλλιέργεια της "μη αντιγραφής" και ταυτόχρονα χρησιμοποιούν το Echelon, για να παρακολου­θούν τον ανταγωνισμό. Γνωρίζουν ότι τους συμφέρει η "νομιμότητα" που χρεώνει τα πάντα στη διεθνή κοινότητα και ενεργούν μονομερώς, επιδιώκοντας τις διμερείς συμμαχίες.

Αν όλα αυτά φαίνονται τραγικά για την Νέα Τάξη, υπάρχουν και άλλα χειρότερα. Ποια είναι αυτά; Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός στηρίζεται στη συνενοχή των αστικών τάξεων και άρα των ηγετών των κρατών που πέφτουν θύματά του. Για να εξασφαλίσουν όμως οι Δημοκρατικοί αυτήν τη συνενοχή, χρησιμοποιούσαν μέχρι τώρα την πρακτική της διαφθοράς. Ακολουθώντας λοιπόν οι ΗΠΑ εθνικιστικού τύπου δεξιά πολιτική, γίνονται κακός "οδηγός" για τα υπόλοιπα κράτη. Γιατί; Γιατί οι δεξιές πολιτικές είναι κεφαλαιοκρατικές. Οι δεξιές πολιτικές είναι αντιαστικές, εφόσον υπάρχουν συγκρουόμενα συμφέροντα μεταξύ κεφαλαιοκρατών και αστών. Αυτό είναι ολέθριο για την Νέα Τάξη. Αφήνουν τους συνεργούς τους ακάλυπτους. Αφήνουν το ένα κράτος μετά το άλλο να εγκαταλείπει τον αμερικανικής χρηματοδότησης και εβραϊκής έμπνευσης "σοσιαλισμό" και να τείνει προς τη δεξιά πολιτική. Την πολιτική, που μεσοπρόθεσμα θα στραφεί εναντίον των αστών. Την πολιτική, που θα στραφεί εναντίον της διαπλοκής, προκειμένου ν' απαλλάξει την τοπική κεφα­λαιο­κρατία από το βάρος των φόρων. Την πολιτική, που θα στραφεί εναντίον των πολυ­εθνικών, για να προστατεύσει την τοπική παραγωγή. Την πολιτική, που θα στηρίξει το δημόσιο κεφάλαιο, για να επιδοτήσει με δημόσιους πόρους την ανταγωνιστικότητα των ισχυρών τής τοπικής ιδιωτικής οικονομίας.

Η αστική τάξη παγκοσμίως είναι σήμερα ανασφαλής, γιατί χάνει την υποστήριξη των Αμερι­κανών. Φοβάται για τα όσα έχει κάνει εις βάρος των λαών. Προσπαθεί να κρύψει τα κλοπιμαία και δεν μπορεί. Τα μηνύματά που λαμβάνει είναι άσχημα. Όταν οι Αμερικανοί δεν προστατεύουν υπερπολύτιμους παράγοντες της διεθνούς πολιτικής, θα προστατεύσουν τους πολύ πιο ασή­μαντους παράγοντες της εθνικής πολιτικής; Όταν οι Αμερικανοί δεν προστατεύουν τη "βιτρίνα" τους, θα προστατεύσουν τα "ράφια" της αποθήκης τους;

Όλοι είδαμε τι έγινε πριν από λίγο καιρό με το σκουπίδι που παριστάνει τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ. Τον κατήγγειλαν οι ίδιοι οι εργα­ζό­μενοι του οργανισμού για διαφθορά. Ένα όργανο τόσο πολύτιμο για την αυτοκρατορική αμερικανική πολιτική, όπως είναι ο ΟΗΕ, δεν έπρεπε να προστατευτεί; Ένας αξιωματούχος που διαφθάρηκε, για να γίνει πιστός υπηρέτης της αμερικανι­κής πολιτικής, δεν έπρεπε να προστατευτεί; Είναι δυνατόν οι αμερικανικές υπηρεσίες να μην είχαν γνώση των καταγγελτικών προθέσεων του προσωπικού του ΟΗΕ; Είναι δυνατόν να μην μπορού­σαν να προλάβουν τις εξελίξεις; Όλα ήταν μέσα στις δυνατότητές τους. Δεν το έκαναν. Αυτό σημαίνει ότι δεν τους ενδιαφέρει πλέον το κύρος και ο ρόλος του ΟΗΕ.

Όταν αυτό το "μήνυμα" το εισπράττει ένας Σολάνα ή ένας Μπαρόζο ή ένας Μπερλουσκόνι ή ένας Παπανδρέου ή ένας Μητσοτάκης, πόσο ασφαλείς μπορούν να αισθάνονται; Όταν η αμερι­κα­νική πολιτική ηγεσία δεν ενδιαφέρεται να προστατεύσει ανθρώπους πολύ πιο πολύτιμους από αυτούς, γιατί θα έπρεπε να αισθάνονται ασφαλείς; Όταν δεν εμποδίζονται απλοί υπάλληλοι να καταγγείλουν τον Ανάν, γιατί να εμποδιστεί κάποιος να καταγγείλει τους υπολοίπους; Αν κάποιος αρχίσει και ψάχνει για τα "οικονομικά" της αποστασίας, ποιος θα προστατεύσει τον Μητσοτάκη; Αν κάποιος αρχίσει να ψάχνει για "πολιτικά" της υπόθεσης Οτσαλάν, ποιος θα προστατεύσει τον Παπανδρέου; Όταν αυτοί αρχίζουν και αισθάνονται ανασφαλείς, πώς θα αισθάνονται τα υπο­χεί­ριά τους; Θα αισθάνεται ασφαλής ο Μπόμπολας ή ο Λαμπράκης; Αυτό εννοούμε όταν λέμε ότι οι Αμερικανοί δεν προστατεύουν πλέον τους συνενόχους τους. Όλοι αυτοί μέχρι τώρα υπηρετούσαν πιστά την πολιτική της Νέας Τάξης. Πηγαινοέρχονταν στην αμερικανική πρεσβεία, για να πάρουν "ευχές" και εντολές. Όταν αφήνονται απροστάτευτοι, κινδυνεύουν και αυτό σημαίνει ότι δεν αργεί η ώρα να εγκαταλείψουν τα αφεντικά τους. Κανένας δεν δουλεύει τζάμπα και πολύ περισσότερο δεν ρισκάρει τζάμπα.

Ακόμα και η πρόσφατη περίπτωση με τον θάνατο του Αραφάτ είναι ενδεικτική της αλλαγής "πλεύσης" της αμερικανικής πολιτικής. Ο Αραφάτ με τη δραστηριότητά του ωφελούσε τους ιμπε­ρια­λιστικούς σχεδιασμούς. Ήταν ένας παράγοντας προβλέψιμος για την αμερικανική πολιτική και ως εκ τούτου ωφέλιμος. Παρέσερνε τους Παλαιστινίους σε μια αδιέξοδη και λανθασμένη τακτική και έδινε το άλλοθι στο Ισραήλ να κάνει αυτό το οποίο προβλεπόταν να κάνει. Αυτό το αντιλή­φθηκαν γρήγορα οι Εβραίοι των ΗΠΑ και γι' αυτό τον προστάτευσαν. Τον παρουσίασαν σαν έναν μεγαλοπαράγοντα της διεθνούς πολιτικής σκηνής και τον αναβάθμισαν σε επίσημο συνομιλητή τους. Αν σήμερα κυβερνούσαν οι δημοκρατικοί τις ΗΠΑ, ο Αραφάτ θα κηδευόταν με τιμές πολιτι­κής μορφής παγκόσμιου βεληνεκούς. Ο "Μαντέλα" της Μέσης Ανατολής. Ο ίδιος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θα τον "έκλαιγε". Θα προστατευόταν η υστεροφημία του, για να λειτουργήσει δεσμευτικά για την ηγεσία που θα τον διαδεχόταν. Με αυτόν τον τρόπο τον προβλέψιμο Αραφάτ, που βάδιζε στο προβλέψιμο "μονοπάτι", θα τον διαδεχόταν μια ηγεσία με ανάλογα χαρακτηριστικά, η οποία θα λειτουργούσε μέσα στο ίδιο "στημένο" περιβάλλον.

Όμως, η ατυχία του Αραφάτ ήταν ότι η σημερινή ηγεσία των ΗΠΑ δεν έχει τις ίδιες αντι­λήψεις. Οι αντιλήψεις της είναι εθνικιστικού τύπου. Γι' αυτούς ο Αραφάτ ήταν λίγο βρομιάρης, λίγο γύφτος, λίγο απ' όλα. Ελάχιστα τους ενδιέφερε ως ζώσα ύπαρξη και ακόμα λιγότερο τους ενδιέφερε η μεταθανάτια φήμη του. Ως εκ τούτου ελάχιστα τους ενδιέφερε να επενδύσουν πάνω του και να τον προστατεύσουν. Το αποτέλεσμα ήταν να αφεθούν τα πράγματα ανεξέλεγκτα και ένας χρήσιμος παράγοντας για την προηγούμενη αμερικανική πολιτική να "καεί" πολύ πριν κρυώσει το πτώμα του. Άρχισαν να μιλάνε για τεράστια προσωπική περιουσία, αφήνοντας να δημιουργηθούν φήμες για διαφθορά. Άρχισαν να μιλάνε για AIDS, αφήνοντας να εννοηθούν ομοφυλοφιλικές σχέσεις κλπ.. Δεν τον προστάτευσαν από όλες αυτές τις φήμες, οι οποίες αναπα­ρά­γονταν από τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, γιατί απλούστατα δεν τους ενδιέφερε. Θα ενδιέ­φερε τους Αμερικανούς να τον προστατεύσουν και θα άφηναν το ιατρικό πόρισμα του θανάτου του στα χέρια της ανεκδιήγητης Σούχα;

Αυτό ήταν το επίτευγμα των πανίσχυρων παραγόντων της παγκόσμιας εξουσίας. Των παρα­γό­ντων που τρόμαξαν με τις συνέπειες της εβραϊκής πολιτικής διαχείρισης και είδαν τον χριστιανισμό να απειλείται. Χωρίς καν να έρθουν σε επαφή με την ηγεσία των ΗΠΑ, κατόρθωσαν και την οδήγησαν εκεί όπου τους συνέφερε. Δημιούργησαν τα "αδιέξοδα" που την οδηγούν σε "μονό­δρομο". Αυτήν τη στιγμή η αμερικανική ηγεσία στην πραγματικότητα "σέρνεται" πίσω από εξελί­ξεις, τις οποίες δεν τις διαμορφώνει η ίδια. Ο "αυτοκράτορας" βλέπει την αυτοκρατορία του να κινδυνεύει και προσπαθεί να σώσει ό,τι μπορεί. Βλέπει ότι χάνεται ο έλεγχος των επαρχιών και προσπαθεί να ταυτιστεί με την επαρχία στην οποία εδρεύει η πρωτεύουσά του. Προσπαθεί να σώσει ό,τι μπορεί, για να επιβιώσει τουλάχιστον στο επίπεδο του "βασιλέα". Αυτό είναι πλέον το ζητούμενο της αμερικανικής πολιτικής, η οποία προσπαθεί την ύστατη ώρα να υπηρετήσει τα στενά εθνικά συμφέροντα του κράτους των ΗΠΑ. Η λογική αυτής της πολιτικής είναι να σώσουμε ό,τι μπορούμε από την προηγούμενη κατάσταση όσο το δυνατόν πιο φτηνά. Προσπαθούν δηλαδή να ισχυροποιηθούν ως εθνικό κράτος, προσπαθώντας να "κληρονομήσουν" όσο το δυνατόν περισ­σότερα από την αυτοκρατορική τους "περιουσία".

Εξαιτίας αυτής της αντίληψης εξακολουθούν να φέρονται φαινομενικά αυτοκρατορικά, αλλά με εθνική νοοτροπία. Προσπαθούν να κάνουν "πλούσια" πολιτική χαμηλού κόστους. Τι σημαίνει αυτό το αντιφατικό; Το εξής απλό. Οι ΗΠΑ αυτήν τη στιγμή δραστηριοποιούνται σε όλα τα θέματα που άπτονται της αυτοκρατορικής λειτουργίας, χωρίς όμως να δέχονται να πληρώσουν το κόστος. Προσπαθούν να στηρίξουν το σύνολο των "πυλώνων" της Νέας Τάξης, χωρίς όμως να ξοδεύουν γι' αυτούς. Αν γνωρίζει κάποιος τις σταθερές της Νέας Τάξης, θα εκπλαγεί από την οικονομία που κάνουν πλέον οι ΗΠΑ σε θέματα ζωτικής σημασίας για τον ιμπεριαλισμό τους. Από το ζήτημα της Κίνας μέχρι το Κυπριακό και τη Μέση Ανατολή στα πάντα επιδιώκουν την οικονομία. Επιδιώκουν είτε να "φορτώσουν" τα έξοδα σε άλλους είτε να μεθοδεύσουν την "αυτοχρηματοδότηση". Φυσικό είναι λοιπόν οι αποτυχίες να διαδέχονται η μια την άλλη και να μοιάζουν με "σφαλιάρες".

Θα εξετάσουμε αυτές τις σταθερές μία προς μία, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς λέμε. Είπαμε ότι η ανεπτυγμένη και η αυτοδύναμη Κίνα είναι το μόνο μέσον που μπορεί να τους διατηρήσει στην κορυφή της ιεραρχίας του δυτικού κόσμου. Ακόμα όμως και αυτήν την υπερ­πολύτιμη Κίνα την έχουν αφήσει στην τύχη της. Όχι μόνον δεν επενδύουν πλέον με τους ρυθμούς που το έκαναν, αλλά προσπαθούν να ρευστοποιήσουν και προηγούμενες επενδύσεις τους. Ο γίγαντας που λέγεται ΙΒΜ ήδη ξεκίνησε την πολιτική "οδηγό", την οποία βραχυπρόθεσμα θ' ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι. Τι έκανε; Πούλησε στους Κινέζους το δικαίωμα να κατασκευ­ά­ζουν το hardware της. Πούλησε δηλαδή κάτι που δεν πουλιέται, αλλά συνήθως παρέχεται ως δικαίωμα για να υπάρξει συνεργασία. Γιατί το έκανε αυτό; Για ν' αρπάξει ό,τι είναι δυνατόν ν' αρπάξει από τους Κινέζους και ταυτόχρονα να δρομολογήσει τις καταστάσεις που θα είναι εκμε­ταλ­λεύσιμες σε μακροπρόθεσμη βάση. Αυτό σημαίνει ότι γνωρίζουν οι άνθρωποι της IBM τις προθέσεις της αμερικανικής ηγεσίας και προσπαθούν να πετύχουν το τερπνόν μετά του ωφελίμου.

Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι θ' αναγκαστούν υπό τις παρού­σες συνθήκες ν' αποσυρθούν από το διεθνές προσκήνιο. Για να έχουν ελπίδες επανάκαμψης, δεν πρέπει να καταστραφούν οι διεθνείς νόμοι περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Δεν πρέπει δηλαδή η υποχώρησή τους να σημαίνει οικειοποίηση του κεφαλαίου τους, που βρίσκεται διάσπαρτο στο χώρο. Δεν πρέπει τα επιπλέοντα αμερικανικά "κούτσουρα" κεφαλαίου να γίνουν κτήμα αυτών που από τύχη θα τα βρουν στα χωράφια τους, εκμεταλλευόμενοι την αμερικανική "άμπωτη". Όποιος παίρνει από αυτό το κεφάλαιο, πρέπει να έχει τίτλους ιδιοκτησίας, ώστε μελλοντικά να τους υπερα­σπίζεται και άρα να διατηρεί τις συνθήκες που θα επιτρέψουν στους Αμερικανούς να επιστρέψουν, όταν τα δεδομένα αλλάξουν. Πουλώντας η ΙΒΜ το εν λόγω δικαίωμα στους Κινέζους, κάνει δύο πράγματα ταυτόχρονα. Της πουλάει την παλιά της τεχνολογία, για να έχει μια στοιχειώδη ιδιο­κτησία, η οποία θα τη δεσμεύει στη διεθνή νομολογία και ταυτόχρονα της δίνει "μαγιά" για να μπορέσει σε κάποια στιγμή ν' αναπτύξει το δικό της κεφάλαιο, το οποίο θα την κάνει απαραίτητη σε έναν μελλοντικό σχεδιασμό. Το όλο θέμα δηλαδή είναι να μην αποσυρθούν οι Αμερικανοί και επιτρέψουν στους Κινέζους να διατηρήσουν την παραγωγική τους ικανότητα, χωρίς να σέβονται τα πνευματικά δικαιώματα.

Την ανάλογη οικονομία προσπαθούν να κάνουν και με την περίπτωση της Ευρώπης. Την Ευρώπη τη φοβούνται και προσπαθούν να δημιουργήσουν "μοχλούς" ελέγχου, οι οποίοι θα τους επιτρέπουν να την χειραγωγούν. "Μοχλός" ελέγχου σ' αυτήν την περίπτωση είναι οι μετανάστες, οι οποίοι μπορούν να λειτουργήσουν ως "έποικοι" μέσα σ' αυτήν. "Έποικοι", οι οποίοι θα συνδέουν τα συμφέροντά τους με τους Αμερικανούς και θα λειτουργούν εις βάρος των ευρωπαϊκών συμφερόντων. "Έποικοι", οι οποίοι θα υποστηρίζουν σθεναρά τους μεγαλοαστούς ευεργέτες τους. Πώς όμως θ' ανοίξεις την Ευρώπη, ώστε να ελέγχεις νόμιμους "Ευρωπαίους" και να τους στρέφεις εναντίον των ευρωπαϊκών λαϊκών συμφερόντων; Ο πιο φτηνός τρόπος είναι να εντάξεις μέσα σ' αυτήν μία χώρα, η οποία θα "πλημμυρίσει" την Ευρώπη με μετανάστες. Μια χώρα κατά προτίμηση με διαφορετικό θρήσκευμα, ώστε οι μετανάστες της να μην ενσωματώνονται μέσα στις κοινωνίες και άρα να μην "σβήνουν" μέσα στο χρόνο. Να μην "σβήνουν" και άρα να μην χάνουν τα χαρα­κτη­ριστικά που δίνουν ισχύ στο ρόλο τους. Αυτός είναι κι ο λόγος που σήμερα οι Αμερικανοί πιέζουν τη χριστιανική Ευρώπη ν' ανοίξει τις "πόρτες" της στη μουσουλμανική Τουρκία. Αποτελεί ζήτημα ζωτικής σημασίας για τους Αμερικανούς να ελέγχουν τα δεκάδες εκατομμύρια των μελλο­ντικών νόμιμων "Ευρωπαίων" μουσουλμανικού θρησκεύματος και τουρκικής καταγωγής.

Ας ψάξει κάποιος να δει ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι βρίσκονται πίσω από τη στήριξη της τουρκικής υποψηφιότητας και θ' ανακαλύψει και πάλι τους ανθρώπους των Αμερικανών. Οι λαοί της Ευρώπης φοβούνται αυτήν την εξέλιξη, αλλά όχι και οι ηγεσίες τους, που ανήκουν στις μεγαλοαστικές τάξεις τους. Πέρα από τον γνωστό ευνούχο του Λονδίνου, όλα τα σκουπίδια τύπου Μπερλουσκόνι, Μπαρόζο κλπ., ελπίζουν σ' αυτήν την ένταξη. Ελπίζουν, γιατί ό,τι συμφέρει τα αφεντικά τους συμφέρει και τους ίδιους. Ελπίζουν, γιατί, εάν υποχωρήσει η αμερικανική "επιρροή" στην Ευρώπη, κινδυνεύουν να κρεμαστούν στις πλατείες με την κατηγορία της προδοσίας. Φο­βούνται ότι, εάν η αμερικανική "παλίρροια" υποχω­ρήσει, θ' αποκαλυφθούν οι ίδιοι και ο ρόλος τους, όπως αποκαλύπτονται τα σκουπίδια της ακτής στην άμπωτη. Τα εκατομμύρια που εισπράτ­τουν σε μισθούς οι "μανδαρίνοι" της Ευρώπης, αποτελούν "αποζη­μίωση" των Αμερικανών για τις προδοτικές υπηρεσίες τους.

Αν πάψουν να υπάρχουν οι Αμερικανοί, οι μισθοί όλων αυτών των μεγαλοαστών θα τους "κάψουν", γιατί θ' αποκαλύψουν τον ρόλο τους. Αν πάψουν να υπάρχουν οι Αμερικανοί, οι δεξιές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θ' αρχίσουν ν' ανοίγουν τα αρχεία των μυστικών υπηρεσιών. Θα δημο­σιο­ποιηθούν πληροφορίες, οι οποίες θα φέρουν τους "σοσιαλιστές" αστούς αντιμέτωπους με τους λαούς. Θα μάθουν οι λαοί ποιοι τους κυβερνούν και υπό ποιους όρους. Θα μάθουν οι Έλληνες για παρά­δειγμα τι συνέβη στο Πολυτεχνείο και γιατί σήμερα τα αρχεία που το αφορούν κρατούνται απόρ­ρη­τα. Θα μάθουν οι Γάλλοι τι συνέβη στο "Μάη" τους και τι ρόλο έπαιζαν οι Εβραίοι πρωταγω­νιστές του τύπου Κον Μπετίτ. Θα μάθουν οι Γερμανοί τι συνέβη με το "τείχος" τους και γιατί υπήρχε τόση βιασύνη στην ενοποίηση της πατρίδας τους. Θα μάθουν οι Ισπανοί υπό ποιες συνθήκες έστειλαν τα παιδιά τους στο Ιράκ. Θα μάθουν οι Ιταλοί ποιοι "αθωώνουν" το σκουπίδι που λέγεται Μπερλουσκόνι. Όλοι αυτοί ελπίζουν ότι η τουρκική "παλίρροια" θα καλύψει ό,τι δεν πρέπει να φαίνεται. Η φτηνή για τους Αμερικανούς "παλίρροια" και σωτήρια για τους Ευρωπαίους αστούς λακέδες τους.

Όλα αυτά οι Δημοκρατικοί τα έλεγχαν με τον ακριβό αυτοκρατορικό τρόπο. Τόσο στο θέμα της Κίνας όσο και σ' αυτό της Ευρώπης δεν δίσταζαν να ξοδέψουν όσα χρειάζονταν για να ασκήσουν την πολιτική τους. Στήριζαν διπλωματικά την κινεζική ηγεσία και τη χρηματοδοτούσαν, για να ασκεί την κοινωνική πολιτική που διατηρούσε την πολιτική σταθερότητα μέσα στην αχανή χώρα. Επένδυαν στην κινεζική παραγωγή, η οποία έδινε απασχόληση στους Κινέζους ακόμα και εις βάρος των ίδιων των Αμερικανών εργαζομένων. Τα ανάλογα έκαναν και στην Ευρώπη. Χρηματο­δοτούσαν άμεσα τα σοσιαλιστικά "οράματά" της. "Τάιζαν" τις εβραϊκές κοινότητες, για να "ταΐζουν" κι αυτές με τη σειρά τους τούς αστούς των ευρωπαϊκών χωρών. Οι Δημοκρατικοί διέφθειραν συστηματικά την ευρωπαϊκή ηγεσία, για να μην κινείται εις βάρος τους. Διέφθειραν αυτήν την ηγεσία, για να μην προσπαθεί να επωφεληθεί από τις δικές τους αδυναμίες στις "ευαίσθητες" για τα αμερικανικά συμφέροντα περιοχές. Περιοχές όπως η Μέση Ανατολή. Διέφθειραν τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, για να μην πλησιάζουν ανθρώπους σαν τον Σαντάμ, οι οποίοι θα μπορούσαν να ενισχύσουν την ευρωπαϊκή δύναμη στην περιοχή

Όλα αυτά οι Ρεπουμπλικάνοι δεν είναι διατεθειμένοι να τα πληρώσουν. Τους ενδιαφέρει για παράδειγμα ο έλεγχος της Μέσης Ανατολής, αλλά δεν θέλουν να πληρώσουν τα όσα αυτός συνεπάγεται. Γνωρίζουν ότι τους συμφέρει ως εθνικό κράτος να ελέγχουν τα πετρέλαια, αλλά δεν επιθυμούν να πληρώσουν την αυτοκρατορική πολιτική. Δεν επιθυμούν να πληρώσουν την πολυ­δάπανη πολιτική των προκατόχων τους. Το μεσανατολικό ζήτημα είναι το καλύτερο παράδειγμα για να καταλάβει κάποιος τη μετάλλαξη της αμερικανικής παρουσίας στο παγκόσμιο σκηνικό.

Για να ελεγχθεί η Μέση Ανατολή, θα πρέπει —όπως είπαμε πιο πάνω— να ελέγχονται πολύ συγκεκριμένοι παράγοντες της. Θα πρέπει να χρηματοδοτείται το Ισραήλ, που με την προβοκατόρικη δράση του δημιουργεί τις συνθή­κες που οδηγούν στον έλεγχο του πετρελαίου. Θα πρέπει να ελέγχεται και η Κύπρος, η οποία είναι απαραίτητη για την ασφάλεια του Ισραήλ. Ταυτόχρονα θα πρέπει ελέγχονται οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, για να μην προσπαθούν να αλλοιώσουν την αμερικανική πολιτική, κάνοντας χρήση των πλεονεκτημάτων τους. Πλεονεκτημάτων, που έχουν σχέση με τη γειτνίασή τους με τη Μέση Ανατολή και βέβαια με τη "συγγένειά" τους με την Κύπρο.

Τόνους χρημάτων ξόδευαν οι Δημοκρατικοί, για να ελέγχουν τη Μέση Ανατολή. Χρήματα που ξοδεύονταν εις βάρος της εθνικής οικονομίας των ΗΠΑ. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος χρηματο­δότησης της αυτοκρατορικής πολιτικής τους. Για να έχει γενική ισχύ το εμπάργκο κατά του Ιράκ, είναι βέβαιο ότι κάποιοι Ευρωπαίοι ηγέτες τα "πήραν", είτε άμεσα είτε έμμεσα. Για να λειτουργεί το Ισραήλ με τον αντιοικονομικό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί από τότε που ιδρύθηκε, είναι βέβαιο ότι το χρηματοδοτούσαν απευθείας από τον εθνικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ. Για να ελέγχουν την Κύπρο, χρηματο­δοτούσαν την "ειρήνη", για να την καθηλώνουν στο επίπεδο που τους συνέφερε. Δημιουργούσαν δηλαδή σχέσεις αλληλεξάρτησης με όλους τους πιθανούς και απίθανους παράγοντες, οι οποίοι θα μπορούσαν να τους δημιουργήσουν προβλήματα στην περιοχή. Δημιουργούσαν σχέσεις "αφεντι­κού" και "υπαλλήλου" με όλους όσους ήταν δυνάμει εχθροί τους.

Όμως, όλα αυτά όπως αντιλαμβανόμαστε είναι πολυδάπανα. Η νέα ηγεσία των ΗΠΑ αυτά δεν θέλει να τα πληρώσει. Αντί να πληρώσει το ακριβό σκηνικό "γύρω" από τον Σαντάμ, έκανε στρα­τιω­τική εισβολή στο Ιράκ. Σε τι ελπίζει με αυτήν την εθνικού τύπου πράξη; Να ελέγχει με τον πιο φτηνό τρόπο το πετρέλαιο του Ιράκ. Με ποιο σκεπτικό νομίζει ότι θα το καταφέρει; Με την "κυπροποίηση" του Ιράκ, εκμεταλλευόμενη τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ Σιϊτών και Σουνιτών. Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν τις εσωτερικές αντιπαλότητες του Ιράκ και να παραμείνουν μέσα σ' αυτό σαν διαιτητές και προστάτες της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διαιτητές, οι οποίοι ως αποζημίωση θα λάβουν τα πετρέλαια της χώρας. Αστεία πράγματα, που όμως επιχειρούνται. Κάποιοι αφελείς "στρατηγοί" στην Ουάσιγκτον σχεδιάζουν την νέα πολιτική των ΗΠΑ. Ο πιο προηγμένος τεχνολογικά στρατός της ιστορίας ακολουθεί στρατηγική της εποχής του "σουγιά".

Αυτή η νέα πολιτική —και πάλι κατά την προσφιλή τακτική των Αμερικανών— δεν είναι δημιούργημα της δικής τους γνώσης. Ακολούθησαν και πάλι την τακτική της αντιγραφής. Αυτό είναι φυσικό γι' αυτούς, εφόσον δεν έχουν τις γνώσεις που απαιτούν αυτής της κλίμακας οι στρατηγικοί σχεδιασμοί. Δεν μπορεί ένα σύστημα, του οποίου οι γνώσεις φτάνουν μέχρι το να κυνηγάει Ινδιάνους στους κάμπους του Ουαϊόμιγκ, να ασκεί ιμπεριαλισμό εις βάρος ισχυρών εθνικών κρατών. Ποια είναι αυτή η "δανεική" πολιτική; Η πολιτική της προπολεμικής Βρετανίας. Η πολιτική δηλαδή του μεγαλύτερου εθνικού κράτους της ιστορίας, το οποίο είχε ανεπτυγμένα τα συμφέροντά του στο σύνολο του πλανήτη, χωρίς όμως να έχει αυθεντικά χαρακτηριστικά αυτοκρα­τορίας. Η πολιτική του μεγαλύτερου εθνικού κράτους, το οποίο στήριζε την παγκόσμια εθνική πολιτική, χωρίς ποτέ να δοκιμάσει την αυτοκρατορική "μετάλλαξη". Η πολιτική της μεγαλύτερης εθνικής "ύαινας", η οποία πάντα μεριμνούσε για το "είδος" της και ποτέ δεν προσπάθησε να μεταλλαχθεί σε αυτοκρατορικό "λέοντα". Η πολιτική της Βρετανίας, την οποία την ενδιέφερε περισσότερο να είναι μια παχύσαρκη εθνική "ύαινα", παρά ένα αμφιβόλου μέλλοντος ισχνό αυτοκρατορικό "λιοντάρι".

Αυτήν την πολιτική αντιγράφουν σήμερα οι Αμερικανοί. Όπως η Βρετανία προσπαθούσε να ελέγχει τις ανταγωνίστριές της ευρωπαϊκές δυνάμεις με μέσον τα προτεκτοράτα της Μέσης Ανατολής, έτσι προσπαθούν να κάνουν οι Αμερικανοί με τη μελλοντική ανταγωνίστριά τους, που είναι η Ε.Ε.. Όπως η Βρετανία "έπαιζε" με τις μειονότητες όλων των εχθρών της, απειλώντας τους με διάλυση, έτσι προσπαθούν να κάνουν και οι Αμερικανοί, "σπρώχνοντας" την Τουρκία μέσα σ' αυτήν. Όπως η Βρετανία σε πείσμα των διεθνών εξελίξεων κατάφερε και παρέμεινε στην Κύπρο παρά την "απελευθέρωσή" της, έτσι φιλοδοξούν και οι Αμερικανοί να παραμείνουν στο Ιράκ.

Στόχος των Αμερικανών δηλαδή είναι να προσπα­θή­σουν να εκμεταλλευτούν όσο το δυνατόν περισσότερο τα προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν. Θα προσπαθήσουν να ελέγξουν το χάος που οι ίδιοι προκάλεσαν. Όλα αυτά τα κάνουν, γιατί απλούστατα είναι πιο φτηνά. Αγγίζουν πιο πολύ τη λογική του εθνικού κράτους. Τη λογική που θέλει να υπάρχει άμεση απόσβεση του κόστους της όποιας πολιτικής. Τη λογική που θέλει να μετράς τα χρήματα που ξόδεψες με την εισβολή στο Ιράκ και να τα συγκρίνεις με τα κέρδη που μπορείς να εισπράξεις άμεσα. Να προσθέ­τεις στα κέρδη από το πετρέλαιο, που απέκτησες με την κατάκτηση, στα κέρδη από τα συμβόλαια της αποκατάστασης των ζημιών του πολέμου και τα οποία παρέδωσες επιλεκτικά μόνον σε ομοεθνείς σου.

Το πνεύμα της οικονομίας των εθνικών ΗΠΑ δεν σταματάει όμως στο Ιράκ. Τα ανάλογα κά­νουν και στην περίπτωση του Ισραήλ και βέβαια της Κύπρου. Γι' αυτόν τον λόγο οι αποτυχίες διαδέχονται η μία την άλλη. Όπως δεν μπορεί πατέρας να εξουσιάζει τα παιδιά του, όταν τα χέρια του είναι άδεια, έτσι δεν μπορεί και ο αυτοκράτορας να ελέγχει κράτη, όταν δεν έχει χρήματα να ξοδέψει. Η αμερικανική πολιτική γι' αυτόν τον λόγο σήμερα "καταρρέει". Δεν υπάρχουν χρήματα να στηρίξουν τις επιλογές της. Δεν μπορούν οι Αμερικανοί να στηρίξουν την πολιτική τους ακόμα και σε θεμελιώδη γι' αυτούς ζητήματα. Τι είδους πολιτική μπορείς να ασκήσεις, όταν δεν μπορείς να ελέγξεις τη Μέση Ανατολή; Όταν δεν μπορείς να χρηματοδοτήσεις τις παραμέτρους που αποτελούν τη βάση της πολιτικής σου. Όταν δεν μπορείς να στηρίξεις το Ισραήλ ή την Κύπρο;

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες αυτής της αδυναμίας τους. Προφανώς τους φαίνονται πολλά τα έξοδα συντήρησης του Ισραήλ και προσπαθούν ν' απαλλαγούν από αυτά. Πώς επιχειρούν να το κάνουν; Μετατρέποντας τους Ισραηλίτες σε συνεταίρους της κατακτητικής τους δραστηριότητας και δίνοντάς τους μερίδιο από τις κατακτήσεις. Δίνοντάς τους μερίδιο από αυτά που ανήκουν σε άλ­λους και όχι στους ίδιους. Ο αγωγός της Χάιφα, ο οποίος προβλέπεται να μεταφέρει το ιρακινό πετρέλαιο στον κόσμο μέσω του Ισραήλ, είναι το εβραϊκό μερίδιο στην κατάκτηση του Ιράκ. Αυτός ο αγωγός πετρελαίου είναι προφανώς η λύση, για να πάψει να υπάρχει ο "αγωγός" χρημάτων που συνδέει την Ουάσιγκτον με το Τελ Αβίβ. Αυτή η "τζάμπα" πολιτική όμως δεν ευώδωσε. Μέχρι στιγμής οι Αμερικανοί δεν έχουν καταφέρει να ενεργοποιήσουν την αυτοχρηματοδότηση του Ισραήλ. Όχι απλά δεν λειτούργησε ο αγωγός, ο οποίος υποτίθεται θα μετέφερε το σύνολο του ιρακινού πετρελαίου μέσω του Ισραήλ, αλλά δεν έφτασε σ' αυτό ούτε ένα μπετόνι με πετρέλαιο. Το πολύτιμο Ισραήλ και πάλι περιφέρεται στην Ουάσιγκτον με απλωμένα "χέρια".

Τα ανάλογα συνέβησαν και στην περίπτωση της Κύπρου. Οι Αμερικανοί δεν ήθελαν να χρημα­το­δοτήσουν την κατάσταση που θα τους πρόσφερε τον έλεγχο της Κύπρου. Ήθελαν να την ελέγχουν απόλυτα και εις βάρος του λαού της —και βέβαια και της Ευρώπης—, χωρίς να πληρώ­σουν. Τι συνέβη σ' εκείνη την περίπτωση; Το εξής απλό. Οι Αμερικανοί συνέταξαν το σχέδιο Ανάν που τους συνέφερε, αλλά δεν χρηματοδότησαν την οικονομία της Κύπρου, ώστε ν' αναγκάσουν τον κυπριακό λαό να ψηφίσει το εν λόγω σχέδιο. Δεν χρηματοδότησαν την ενοποίηση της Κύπρου, ώστε στη συνέχεια να εκβιάσουν τον κυπριακό λαό με την ένταξή του στην Ε.Ε.. Έβαλαν την Κύπρο στην Ε.Ε. με βάση τους οικονομικούς δείκτες του ελληνοκυπριακού τομέα και μετά έθεσαν σε δημοψήφισμα το σχέδιο Ανάν. Γιατί; Γιατί νόμιζαν —ή έτσι τους έκαναν κάποιοι να νομίζουν— ότι θα μπορούσαν να χρεώσουν το κόστος της ενοποίησης στον ελληνοκυπριακό λαό και στην Ε.Ε..

Οι Αμερικανοί προφανώς έψαχναν για "Αμερικανάκια" και επεδίωξαν να κάνουν "κηδεία" με ξένα "κόλλυβα". Επειδή όμως βλάκες δεν υπάρχουν, φυσικό ήταν να εισπράξουν και ένα ηχηρό ΟΧΙ. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό για τους Αμερικανούς. Κατέρρευσε το σύνολο της πολιτικής τους στο νησί και αυτό απειλεί την πολιτική τους σε ολόκληρη τη νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Οι Ελληνοκύπριοι μπήκαν στην ασφαλή γι' αυτούς "αυλή" της Ε.Ε., οι Τούρκοι εμφανίζονται ως εισβολείς σε ευρωπαϊκό χώρο, η Ε.Ε. αποκτά δικαίωμα στρατιωτικής παρουσίας στο νησί και οι βρετανικές βάσεις τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ό,τι φοβούνταν δηλαδή οι Αγγλο­σάξονες το έπαθαν, επειδή απλούστατα δεν ήθελαν να χρηματοδοτήσουν την κυπριακή οικονομία στο σύνολό της, ώστε να μπει ενιαία η Κύπρος και υπό καθεστώς Ανάν στην Ε.Ε.. Τώρα είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν το κόστος. Η Ε.Ε. και μελλοντικός ανταγωνιστής τους μέσω της Κύπρου βρίσκεται δίπλα στα πετρέλαια και σε θέση να εκβιάζει το Ισραήλ. Η Ε.Ε. και μελλοντικός ανταγωνιστής τους μπορεί να μπλοκάρει επ' άπειρον την ένταξη της Τουρκίας στους κόλπους της.

Για τον γράφοντα είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι η Τουρκία δεν θα μπει ποτέ στην Ευρώπη. Γιατί; Όχι γιατί δεν συμφέρει τους λαούς της —εμπόδιο εύκολο στην παράκαμψή του, εξαιτίας των διεφθαρμένων που την κυβερνούν— αλλά επειδή δεν συμφέρει τη Γαλλία. Η Γαλλία σήμερα είναι το μεγάλο πρόβλημα των Αμερικανών να επιβάλουν την πολιτική τους στην Ε.Ε.. Γιατί; Γιατί η Γαλλία επί αιώνες μισεί τον αγγλοσαξονισμό. Η Γαλλία επί αιώνες ανταγωνίστηκε τον αγγλοσαξονισμό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Μεταπολεμικά υπήρξε το μεγαλύτερο θύμα του και αναγκαστικά ανέχθηκε την υπεροχή του. Αναγκαστικά αποδέχθηκε ακόμα και την άνευ προηγουμένου προσπάθειά του για εξαμερικανισμό της παγκόσμιας κοινωνίας. "Πληγώ­θηκε" ο σωβινισμός της ακόμα και στο επίπεδο της γλώσσας, βλέποντας την αγγλική γλώσσα να επιβάλλεται ως παγκόσμια γλώσσα.

Η ιδιομορφία της Γαλλίας, που την κάνει σήμερα ξεχωριστή, είναι ότι υπήρξε το μόνο μεγάλο ευρωπαϊκό κράτος που συμμετείχε ως ένας εκ των νικητών στη νομή της μεταπολεμικής "πίτας" στην Ευρώπη. Ήταν η μοναδική από τις μεγάλες δυνάμεις του προηγούμενου σχεδιασμού η οποία δεν βρέθηκε υπό την αγγλοσαξονική κηδεμονία. Εκ των δεδομένων δηλαδή διέφερε από τα υπόλοιπα κράτη τα οποία σήμερα συνθέτουν την Ε.Ε.. Μπορούσε κι ακολουθούσε κεφαλαιο­κρατική πολιτική, εφόσον δεν υπέστη τις συνέπειες της ήττας και βέβαια της κατάκτησης, είτε αυτή ήταν άμεση, όπως στη Γερμανία για παράδειγμα, είτε έμμεση, όπως στην Ελλάδα. Τις ιδιομορφίες της μπορεί να τις καταλάβει κάποιος μόνον μέσω της σύγκρισης. Αν συγκρίνει κάποιος τη Γαλλία με ένα θεωρητικά όμοιο μ' αυτήν κράτος, θα καταλάβει τη διαφορά εξαιτίας της οποίας προκύπτει η σημερινή διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων. Το ίδιο θα καταλάβει και αν την συγκρίνει με κάποιο ανόμοιο μ' αυτήν κράτος.

Θα δούμε αυτά τα δύο ακραία παραδείγματα, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι συμβαίνει. Θεωρητικά η Γαλλία και η Γερμανία είναι όμοια κράτη. Αντιδρούν όμως διαφορετικά, γιατί στην πραγματικότητα ως κράτη τα χωρίζει το χάος. Η Γαλλία, εξαιτίας του πολέμου, δεν έχασε το μορ­φω­μένο έμψυχο δυναμικό της. Δεν πολέμησε ως κράτος στο χρόνο και την έκταση που θα κατέ­στρεφαν τα ανθρώπινο δυναμικό της και ειδικότερα τη μορφωμένη αστική της τάξη. Κατακτήθηκε εντός ολίγων ημερών από τους ναζιστές και απλά περίμενε ν' απελευθερωθεί. Η επόμενη ημέρα του πολέμου τη βρήκε σχεδόν στην ίδια κατάσταση μ' αυτήν που ήταν προηγουμένως. Διατηρούσε την κεφαλαιοκρατία της και διατηρούσε και τη μορφωμένη αστική της τάξη, η οποία ανέπτυσσε το εθνικό της κεφά­λαιο. Διατηρούσε την αστική της τάξη, η οποία είχε συνδέσει άρρηκτα τα συμφέροντά της με το γαλ­λικό κεφάλαιο. Τα εθνικά της συμφέροντά τα υπηρετούσε ένα καλά εκπαιδευμένο διπλωμα­τικό σώμα, το οποίο έμεινε σχεδόν ανέπαφο από τον πόλεμο και δεν άλλαξε νοοτροπία ή στόχους.

Από την άλλη πλευρά των συνόρων η Γερμανία βρέθηκε αντιμέτωπη με την πλήρη κατα­στροφή. Η κεφαλαιοκρατία της ήταν κατεστραμμένη και προπαντώς ηττημένη και η αστική της τάξη "εξαϋλωμένη". Δεν υπήρχαν ρέματα και λάκκοι στην Ευρώπη που να μην γέμισαν με γερμα­νικά κορμιά. Δεν υπήρχε αιτία θανάτου εκείνη την εποχή, που να μην έπαιρνε μαζί της κάποιον Γερμανό. Τα περισσότερα από τα μορφωμένα της παιδιά, τα οποία συνέθεταν την αστική της τάξη και ανέπτυσσαν το κεφάλαιό της, είχαν σκοτωθεί ως αξιωματικοί, είτε της Βέρμαχτ είτε των Ες-Ες. Η επόμενη ημέρα του πολέμου βρήκε τη Γερμανία κατεστραμμένη. Μια τεράστια χώρα χηρών και ορφανών. Όποια από τα παιδιά της επιβίωσαν και ήταν διακριθέντες στον επιστημονικό τομέα όπου δραστηριοποιούνταν —και θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν να επανακάμψει— αναγκά­στη­καν σε μετανάστευση. Οι Αμερικανοί είτε με απειλές είτε με δωρεές τα ανάγκασαν να περάσουν στην απέναντι άκρη του ωκεανού.

Με κατεστραμμένη την κεφαλαιοκρατία και αποψιλωμένη την παραδοσιακή αστική της τάξη "ξαναχτίστηκε" η γερμανική κοινωνία. Ξαναχτίστηκε όμως σαν να ήταν "Μπανανία". Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Το κενό των νεκρών μεγαλοαστών το "κάλυψαν" οι Αμερικανοί με δικές τους επιλογές. Με επιλογές οι οποίες έγιναν καθ' υπόδειξη των Γερμανοεβραίων. Με ανθρώπους που, αν θέλει κάποιος να καταλάβει τα χαρακτηριστικά τους, δεν έχει παρά να δει τους σημερινούς "δημοκράτες" του Ιράκ. Με συνεργάτες των Αμερικανών. Όλους αυτούς τους πλαισίωσε με παιδιά της φτωχολογιάς, τα οποία σε άλλη περίπτωση δεν θα είχαν ελπίδα να γίνουν στελέχη της γερμα­νι­κής μεγαλοαστικής τάξης. Παιδιά της φτώχειας και των νυχτερινών σχολείων, όπως είναι ο σημε­ρι­νός Καγκελάριος Σρέντερ. Ας συγκρίνει κάποιος το υπόβαθρο και τη νοοτροπία του Χίντε­μπουργκ με τα ανάλογα χαρακτηριστικά του Σρέντερ και θα καταλάβει απόλυτα τη διαφορά μεταξύ της προχιτλερικής Γερμανίας και της σημερινής Γερμανίας.

Αντιλαμβανόμαστε ότι όλοι αυτοί ήταν "ευγνώμονες" στους Αμερικανούς. Εξαιτίας τους "προό­δευσαν". Με θαμμένο ή ξενιτεμένο τον ανταγωνισμό των ισχυρών ομοεθνών τους μπόρεσαν και αναρριχηθήκαν στην κορυφή ενός κρατικού μηχανισμού, που σε άλλη περίπτωση δεν θα έβλεπαν ούτε στον ύπνο τους. Αυτοί υπέταξαν τον γερμανικό λαό στους Αμερικανούς. Αυτοί βοήθησαν τους Αμερικανούς να θέσουν σε εφαρμογή τους σχεδιασμούς χάρη στους οποίους θα έλεγχαν τη Γερμανία. Σχεδια­σμούς, οι οποίοι μοιάζουν μ' αυτούς που σήμερα επιχειρούν για να ελέγξουν την Ε.Ε.. Αυτοί οι "ευγνώμονες" Γερμανοί αστοί, για παράδειγμα, επέτρεψαν τη μεταπολεμική επέλαση των Τούρ­κων στη Γερμανία. Στους Τούρκους επιτράπηκε να πάνε στη Γερμανία ως οικονομικοί μετανά­στες, για να υπηρετηθούν τα αμερικανικά συμφέροντα. Δεν πήγαν όπως πήγαν κάποιοι Έλληνες ή Σέρβοι, η παρουσία των οποίων στη Γερμανία αποτελούσε μέρος των αποζημιώσεων του γερμα­νικού κράτους απέναντι σ' αυτούς που κατάστρεψε. Η Τουρκία δεν δικαιούνταν αποζημίωση από τους Γερμανούς και ως εκ τούτου η τουρκική παρουσία μέσα σ' αυτήν ήταν εκ του πονηρού και υπηρετούσε άλλους σκοπούς.

Αυτοί λοιπόν οι Γερμανοί νεοαστοί υπό τις "ευλογίες" των Εβραίων επέτρεψαν στους Αμερικανούς να εφαρμόσουν την πολιτική του "εποικισμού", προκειμένου να ελεγχθεί η Γερμανία. Αυτοί σε όλα τα θέματα εμφανίζονταν βασιλικότεροι του βασιλέως. Αυτοί "πλήγωναν" τον γερμανικό λαό, προκειμένου να τους "χαϊδέψουν" οι Αμερικανοί. Αυτοί ήταν οι "συγνω­μάκηδες". Αυτοί ζήτησαν "συγνώμη" ακόμα και από τα δένδρα της Ευρώπης. Αυτοί όλοι ήταν ελεγχόμενοι από τους Αμερικανούς και τους τοπικούς τοποτηρητές τους, που ήταν οι Εβραίοι. Αυτοί ποτέ δεν θα τολμούσαν ν' αντισταθούν στην αμερικανική θέληση. Αυτοί έμαθαν στον γερμανικό λαό ότι πρέπει να υπάρχουν οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη Γερμανία για το "καλό" του. Τον έπεισαν όπως πείθουν οι γιατροί τους τρελούς να φοβούνται τους εαυτούς τους. Να δέχονται να "δένονται" για το "καλό" τους και για το "καλό" των γύρω τους. Κατάλαβε ο αναγνώστης γιατί, παρ' όλη τη φαινομενική ομοιότητά τους, διαφέρουν μεταξύ τους η Γαλλία με τη Γερμανία;

Τα ανάλογα συμβαίνουν και στη σύγκριση της Γαλλίας με κράτη όπως η Ελλάδα. Η αστική τάξη της Γαλλίας "γεννήθηκε" με τον παραδοσιακό τρόπο. Γεννήθηκε από τα σπλάχνα της κεφα­λαιο­κρατίας. Στελεχώθηκε από τα μορφωμένα δευτερότοκα ή τριτότοκα παιδιά των κεφαλαιο­κρατών. Αρχικά, επειδή δια νόμου δεν μπορούσαν να κληρονομήσουν κεφάλαιο και στη συνέχεια επειδή είχαν οργανωθεί τόσο πολύ ως κοινωνική τάξη, που δεν τους ενδιέφερε και τόσο πολύ η ιδιοκτησία του ίδιου του κεφαλαίου. Αυτή η τάξη είχε συγκεκριμένη και απόλυτα αποκρυσταλ­λωμένη άποψη περί του ρόλου της. Σεβόταν την κεφαλαιοκρατία με τον τρόπο που σέβεται κάποιος τον ισχυρό πατέρα του. Παρέμενε συνειδητά "πίσω" από το κεφάλαιο, γιατί γνώριζε ότι αυτό ήταν το συμφέρον της. Τα μεγάλα κέρδη της τα έβγαζε "εξάγοντας" τον ιμπεριαλισμό στον κόσμο. Τα κέρδη της δεν τα έβγαζε "εισάγοντας" τον ιμπεριαλισμό στην πατρίδα της εις βάρος του εθνικού της κεφαλαίου. Στήριζε τα ομοεθνή "αφεντικά" της και εκμεταλλευόταν το κεφάλαιό τους εις βάρος ξένων. Δεν στήριζε τα ξένα "αφεντικά", εκμεταλλευόμενη το κεφάλαιό τους εις βάρος ομοεθνών. Αυτό γίνεται στις "Μπανανίες" και τέτοια ήταν πάντα η Ελλάδα.

Η ελληνική αστική τάξη δεν έχει καμία παράδοση και δεν "γεννήθηκε" με τον φυσικό τρόπο μέσα από την κοινωνική εξέλιξη. Δεν "κατέβηκαν" κάποιοι από την ανώτερη τάξη για να "έλξουν" τους υπόλοιπους και να υπάρξει μια ισορροπία κοινωνικών δυνάμεων. Δεν "συναντήθηκαν" πουθενά οι "ανώτεροι" με τους "κατώτερους" της οικονομικής λειτουργίας. Η ελληνική αστική τάξη "κατασκευάστηκε" με βάση τα συμφέροντα αυτών που την "κατασκεύασαν". Με βάση τα συμφέ­ροντα αυτών, οι οποίοι δεν επέτρεψαν ποτέ στην Ελλάδα να δημιουργήσει ισχυρή κεφαλαιο­κρατική τάξη. Η βάση της αστικής της τάξης "κατασκευάστηκε" σε δύο φάσεις, εφόσον μεσολά­βη­σαν δύο διαφορετικές εποχές. Η δεξιά της βάση "κατασκευάστηκε" από τους Βρετανούς. Τα μέλη της προέρχονται από τους "χωροφύλακες" τους οποίους "διόρισαν" κάποτε οι Βρετανοί με τα κριτήρια της φιλοβρετανικής και αντικομμουνιστικής πεποίθησής τους. Τους "διόρισαν" για να κυνηγούν και να βασανίζουν τους "κομμουνιστές". Οι περισσότεροι από εκείνους ήταν δημόσιοι υπάλληλοι των τριών κι εξήντα, που τους αρκούσε μια πρόσκληση σε εκδήλωση της βρετανικής πρεσβείας για να επιτύχουν τις φιλοδοξίες τους.

Αυτήν την τάξη στη συνέχεια την εμπλούτισαν οι Αμερικανοί με τη "σοσιαλιστική" της πτέρυγα. Στην πλειοψηφία τους τα μέλη της προέρχονται από τους πειναλέους των "Παντείων", οι οποίοι μπήκαν στα πράγματα εξαιτίας των Αμερικανών. Μιλάμε για μια φαιδρή συνέχεια της αστικής τάξης, η οποία συντίθεται στην πλειοψηφία της από τους αργόσχολους των Εξαρχείων και τις "αξύριστες" συντρόφισσες της μεταπολίτευσης. Τα "παιδιά" του Εβραίου Ανδρέα. Οι περισσότεροι από αυτούς γνωρίζονται μεταξύ τους από τις ταβέρνες και τα κουτούκια της δεκαετίας του 70. Οι περισσότεροι από αυτούς πήγαν κατ' ευθείαν από του "Θωμά το μαγαζί" στο "μαγαζί του μπάρμπα Σαμ". Πειναλέοι, που με κόπο καταλάβαιναν ότι το "όραμα" της μπριζόλας είναι κάτι το διαφορε­τικό από το σοσιαλιστικό "όραμα". Όλοι αυτοί είναι "ευγνώμονες" στους Αμερικανούς. Έγιναν πλούσιοι και ισχυροί, "εισάγοντας" τον ιμπεριαλισμό στην Ελλάδα. Από τον πατσά με ολίγη πήγαν μέσω αμερικανικής πρεσβείας κατ' ευθείαν στο φουα γκρα.

Γι' αυτόν τον λόγο η Ελλάδα μοιάζει στην πολιτική συμπεριφορά της με την κατακτημένη Γερμανία και όχι με την ελεύθερη Γαλλία. Το σύνολο των κρατών της Ευρώπης "κινείται" ανάμεσα σ' αυτά τα όρια. Άλλο περισσότερο και άλλο λιγότερο ελέγχεται από ανθρώπους τους οποίους οι Αμερικανοί μπορούσαν να τους ελέγχουν. Από ανθρώπους οι οποίοι στην εποχή της αμερικανικής παντοδυναμίας μπορούσαν ν' αναλάβουν την εξουσία μόνον υπό την προϋπόθεση ότι έχουν εξασφαλίσει το αμερικανικό "χρίσμα". Από ανθρώπους οι οποίοι γνώριζαν την τοπική αμερικανική πρεσβεία καλύτερα από τις εθνικές τους Βουλές. Αυτοί οι άνθρωποι σήμερα καλούνται να "χτίσουν" την Ε.Ε.. Ακόμα όμως κι αυτοί οι οποίοι έχουν καλές προθέσεις δεν έχουν τις δυνατότητες να έρθουν σε σύγκρουση με τους Αμερικανούς. Γι' αυτόν τον λόγο η Γαλλία δίνει τη "γραμμή" και όλοι οι υπόλοιποι κρύβονται από πίσω της. Η Γαλλία είναι η μόνη δύναμη αυτήν τη στιγμή στην Ευρώπη, η οποία έχει τις γνώσεις αλλά και τη δυνατότητα ν' αντισταθεί στους αμερικανικούς σχεδιασμούς.

Σήμερα, που δεν υπάρχουν οι συνθήκες που να την καθηλώνουν στην αδυναμία, δεν έχει λόγους να υποτάσσεται. Έχει λόγους να "φυλάγεται", αλλά όχι να υποτάσσεται. Η Γαλλία επιχεί­ρησε αυτόνομη πολιτική εν μέσω της ψυχροπολεμικής εποχής. Ανταγωνίστηκε εντός του δυτικού κόσμου τις ΗΠΑ σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς. Ακόμα και σ' εκείνους που θεωρούνταν "ευαίσθητοι" για τα ζωτικά συμφέροντα της δυτικής συμμαχίας. Από την πυρηνική τεχνολογία μέχρι τη διαστημική και το Χόλυγουντ. Δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα αυτού του ανταγωνισμού. Σημασία έχει ότι το επιχείρησε σε μια εποχή όπου κανένας δεν τολμούσε ν' αμφισβητήσει τους Αμερικανούς. Το επιχείρησε όταν οι συνθήκες δεν το επέτρεπαν. Θα διστάσει σήμερα, που οι συνθήκες το ευνοούν; Δεν υπάρχει περίπτωση να μην επιχειρήσει σήμερα να εκμεταλλευτεί τα λάθη των Αμερικανών. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην επιχειρήσει να κάνει ζημιά στη "μήτρα" του αγγλοσαξονισμού, που είναι η Βρετανία. Το χειρότερο όμως για τους Αμερικανούς είναι ότι από πίσω της μπορούν να "κρυφτούν" και όλοι όσοι θέλουν ν' ασκήσουν αντιαμερικανική πολιτική και δεν το τολμούν.

Εδώ πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί αυτό το οποίο θα πούμε είναι ιδιαίτερα σημα­ντικό. Από τότε που καταστράφηκε η Ευρώπη έχει περάσει μισός αιώνας. Οι Ευρωπαίοι, που γνώρισαν την καταστροφή και είδαν με δέος τους Αμερικανούς, έχουν σχεδόν στο σύνολό τους εγκαταλείψει τα εγκόσμια. Άσχετα με το πώς αναπτύχθηκαν οι αστικές τάξεις των ευρωπαϊκών κρατών, οι επίγονοί τους έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτούς που διαδέχθηκαν. Δεν "χρωστάνε" στους Αμερικανούς και δεν τους αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο. Σήμερα αναπτύσ­σεται στην Ευρώπη μια νέα γενιά Ευρωπαίων η οποία έχει ανακτήσει τη χαμένη της αυτοπε­ποίθηση και δεν ανέχεται τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δεν ανέχεται τον δεύτερο ρόλο και αν βρει ευκαιρία θα την εκμεταλλευτεί εις βάρος του. Η αδράνεια που παρουσιάζεται είναι φυσική, γιατί απλούστατα δεν μπορούν σε μερικά χρόνια να ξεπεραστούν "αγκυλώσεις" δεκαετιών. Ένας άνθρωπος αλλάζει νοοτροπία μέσα σε λίγες ημέρες, ενώ ένα κράτος, για να κάνει το ίδιο, απαιτείται κάποιος χρόνος.

Την αλλαγή αυτήν την καταλαβαίνει κάποιος παρατηρώντας τα φαινόμενα. Όταν η Γερμανία είναι θεωρητικά το πιο ελεγχόμενο ισχυρό κράτος της Ευρώπης, υπάρχει τρομερό πρόβλημα, όταν απειθαρχεί απέναντι στους Αμερικανούς. Όταν απειθαρχεί και με τη συμπεριφορά της αυτή απει­λεί στρατηγικούς τους σχεδιασμούς. Όταν σήμερα η υπ' αριθμόν ένα προτεραιότητα της αμερι­κανικής πολιτικής για την Ευρώπη είναι η ένταξη της Τουρκίας, υπάρχει πρόβλημα γι' αυτούς, όταν αντιδρούν ακόμα και οι Γερμανοί. Ένα πρόβλημα το οποίο εμφανίζεται ακόμα μεγαλύτερο, όταν γνωρίζει κάποιος ότι οι χριστιανοδημοκράτες της Γερμανίας θα κατέβουν στις επόμενες εκλογές με κυρίαρχο το σύνθημα "έξω η Τουρκία από την Ευρώπη". Υπάρχουν εξελίξεις δηλαδή στην Ευρώπη, που απλά σήμερα απαιτούν γνώσεις για να γίνουν αντιληπτές, αλλά σύντομα αυτό είναι κάτι που θ' αλλάξει. Γι' αυτόν τον λόγο τα κράτη σήμερα "κρύβονται" πίσω από τη Γαλλία, αλλά στην πραγματικότητα την στηρίζουν. Εναλλάσσονται στο ρόλο του "λαγού", για να μπορεί η Γαλλία να "βαδίζει", χωρίς να έρχεται απ' ευθείας αντιμέτωπη και για όλα τα θέματα με τους Αμερικανούς.

Το παιχνίδι που παίζει σήμερα η Γαλλία είναι άκρως επικίνδυνο για τους Αγγλοσάξονες γενικά και το χειρότερο γι' αυτούς είναι ότι, ακόμα και να καταλάβουν τι συμβαίνει, δεν μπορούν ν' αντιδράσουν, γιατί ήδη παγιδεύτηκαν. Δεν μπορούν ούτε να το αποτρέψουν ούτε να τιμωρή­σουν τη Γαλλία. Γιατί; Γιατί υποτίθεται τα δικά τους συμφέροντα ήταν αυτά τα οποία υπηρετούνταν, όταν με τις "ευλογίες" τους ιδρύθηκε η Ε.Ε.. Υποτίθεται ότι αυτοί οι ίδιοι ανάγκασαν τη Γαλλία ν' απαρνηθεί μερικά από τα κυριαρχικά της δικαιώματα, προκειμένου να υπηρετηθούν τα αγγλο­σαξο­νικά συμφέροντα. Δεν μπορούν τώρα να ασκήσουν κριτική στη Γαλλία, επειδή αυτή παίζει τον ρόλο που της αντιστοιχεί μέσα στην Ε.Ε.. Δεν μπορούν τώρα να ασκήσουν κριτική στη Γαλλία, επειδή ακολουθεί μυστική διπλωματία με συγκεκριμένους εταίρους της. Την υποτίμησαν τη Γαλλία και τώρα δεν μπορούν να τη σταματήσουν. Δεν μπορούν να την εμποδίσουν να παίζει παιχνίδια εις βάρος τους και να επιτρέπει σε κάποιους άλλους Ευρωπαίους να κρύβονται πίσω της.

Αυτήν τη στιγμή η Γαλλία παίζει δύο μεγάλα πολιτικά "παιχνίδια" εις βάρος των Αγγλοσαξόνων με πολύ σοβαρές πιθανότητες να πετύχει τους στόχους της. Πολιτικά "παιχνίδια", που, αν έχουν την κατάληξη που επιθυμεί η Γαλλία, θ' αποτελέσουν την αρχή του τέλους του αγγλοσαξονισμού. Το τέλος αυτών, που επέλεξε η Ρώμη να "τελειώσουν", πριν απειληθεί η ίδια. Το ένα παιχνίδι έχει να κάνει με την πάντα μισητή γι' αυτήν Βρετανία και το άλλο με τις ΗΠΑ. Το πρώτο παιχνίδι έχει σχέση με το ευρωπαϊκό Σύνταγμα και στοχεύει τη Βρετανία, ενώ το δεύτερο έχει σχέση με την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη και στοχεύει τις ΗΠΑ.

Σ' ό,τι αφορά τα πρώτο συμβαίνει το εξής: Η Γαλλία πήρε την ευθύνη για να συντάξει το ευρωπαϊκό Σύνταγμα και αυτό δεν έγινε από τύχη. Το πήρε, γιατί είναι η μόνη η οποία μπορεί ν' αντέξει τις πιέσεις των Αγγλοσαξόνων και να το φέρει στα "μέτρα" που μπορεί να μην ευνοούν ιδιαίτερα την ίδια, αλλά σίγουρα φέρνουν σε δυσμενή θέση τη Βρετανία. Το πήρε, γιατί την στήριξαν όλες εκείνες οι χώρες που δεν θα μπορούσαν ν' αντέξουν τέτοιου είδους πιέσεις και θα ήθελαν ν' απαλλαγούν από την αγγλοσαξονική κηδεμονία.

Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Η Βρετανία δεν έχει καθόλου Σύνταγμα και αυτό το χαρακτη­ριστικό της είναι στην πραγματικότητα η βάση του αγγλοσαξονισμού. Η Γαλλία "κατασκευάζει" ένα Σύνταγμα "γαλλικού" τύπου, το οποίο στην πραγματικότητα "επιβεβαιώνει" τα Συντάγματα των υπολοίπων κρατών, αλλά αναγκαστικά επιβάλλεται στη Βρετανία. Η Γαλλία "κατασκευάζει" ένα νομικό "σαμάρι" το οποίο θα το φορέσει και η Βρετανία. Η "ασαμάρωτη" μέχρι τώρα Βρετανία. Ό,τι δεν μπόρεσε ο βρετανικός λαός να καταφέρει με επαναστάσεις και αίμα στα πεζοδρόμια, θα το καταφέρει η Γαλλία με γιορτές και με σαμπάνιες μέσα στα σαλόνια. Ό,τι δεν μπόρεσε ο βρετανικός λαός να προσφέρει από αγάπη στα παιδιά του, θα το πάρει ως δώρο από εκείνους που τα έχει μάθει να μισούν.

Η Βρετανία σ' αυτήν την περίπτωση θα έχει δύο επιλογές. Ή θα ευθυγραμμιστεί με αυτό το Σύνταγμα με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε μια γαλλικού τύπου αστική δημοκρατία —και άρα θα πάψει να είναι η Βρετανία που γνωρίζουμε— ή θα προσπαθήσει να προστατεύσει τη "βρετανικό­τητά" της και αναγκαστικά θ' αποχωρήσει από την Ε.Ε.. Ό,τι και να κάνει, η ζημιά που θα υποστεί ο αγγλοσαξονισμός θα είναι τεράστια, γιατί απλούστατα όποια επιλογή κι αν ακολου­θήσει η Βρετανία, οι ΗΠΑ θα υποστούν τεράστια ζημιά. Το όλο θέμα δηλαδή ήταν να μην επιτρέψουν εξ' αρχής οι Αμερικανοβρετανοί στην Ε.Ε. να επιχειρήσει να συντάξει Σύνταγμα. Από τη στιγμή που δεν απέτρεψαν αυτήν την εξέλιξη, θα πάθουν τεράστια ζημιά, γιατί σε κάθε περί­πτωση θα χάσουν.

Αν η Βρετανία "μεταλλαχθεί" σε αστικού τύπου δημοκρατία, οι ΗΠΑ δεν θα μπορούν να την ελέγχουν και άρα δεν θα μπορούν να τη χρησιμοποιούν. Τα συμφέρονται του απλού βρετανικού λαού θα ταυτιστούν με αυτά των υπολοίπων Ευρωπαίων και θα πάψουν οι Αμερικανοί να έχουν ερείσματα μέσα στη Βρετανία. Στην περίπτωση αυτήν οι Αμερικανοί δεν θα μπορούν καν να "περάσουν" τον Ατλαντικό. Τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα αν η Βρετανία προσπαθήσει ν' αποφύγει τη "μετάλλαξη" και επιλέξει να προστατεύσει τη βρετανική της "φύση", εγκαταλεί­ποντας την Ε.Ε.. Γιατί; Γιατί θα απομονωθεί σε μια περίοδο εξαιρετικά άσχημη τόσο γι' αυτήν όσο και για τα υπερατλαντικά αφεντικά της. Σε μία περίοδο όπου η οικονομία της είναι σε άσχημη κατάσταση, απογυμνωμένη από τις αποικίες της και χωρίς πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά, που είναι η μεγαλύτερη και πλουσιότερη στον κόσμο. Μαζί μ' αυτήν θα πάθουν ζημιά και οι ΗΠΑ, εφόσον θα χάσουν άμεσα τον βασικό "μοχλό" ελέγχου της Ε.Ε. και μάλιστα σε μία περίοδο όπου τον έχουν απόλυτα ανάγκη, γιατί η Ε.Ε. μεταλλάσσεται. Σε μια τέτοια περίπτωση οι Αμερικανοί ακόμα κι αν "φτάνουν" μέχρι τη Βρετανία, δεν θα μπορούν να περάσουν το "κανάλι". Δεν θα έχουν τον βασικό τους "λακέ", ο οποίος υποστηρίζει πιστά τις πολιτικές τους και χαφιεδίζει εις βάρος των υπολοίπων. Οι Αμερικανοί θα πάρουν "πόδι" από την Ευρώπη, προτού ακόμη καταλάβουν τι έγινε.

Το άλλο παιχνίδι που παίζει η Γαλλία είναι αυτό με την Τουρκία. Αυτό το παιχνίδι, το οποίο είναι αρκετά πιο περίπλοκο, το καταλαβαίνει κάποιος παρακολουθώντας τη φαινομενικά αντιφα­τική γαλλική πολιτική στο θέμα της Τουρκίας. Η Γαλλία —είτε ως ηγεσία είτε ως λαός— έχει καταστήσει σαφές προς όλες τις κατευθύνσεις πως δεν επιθυμεί την Τουρκία στην Ε.Ε.. Παρ' όλ' αυτά όμως δεν εμποδίζει τις εξελίξεις, οι οποίες αφορούν την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και δεν φαίνεται ν' αντιδρά, όπως θα μπορούσε να το κάνει με τα μέσα που διαθέτει. Σέρνεται και η ίδια στα "παζάρια" κι ανακοινώνει και η ίδια χρονοδιαγράμματα για την ένταξή της. Τι συμβαίνει άραγε σ' αυτήν την περίπτωση; Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι το εξής. Η Γαλλία χρησιμοποιεί την Τουρκία, για να βγάλει τους Αμερικανούς τελείως από τη Μεσόγειο. Θέλει να μετατρέψει τη Μεσόγειο σε μια κλειστή "λίμνη" για τους Αμερικανούς. Μια "λίμνη" η οποία θα "γλείφει" τη Μέση Ανατολή και άρα τα πετρέλαιά της και θα διατηρεί υπό την ομηρία της το Ισραήλ. Μια "λίμνη" της οποίας η μία όχθη θα ανήκει στους ανταγωνιστές των Αμερικανών τους Ευρωπαίους και η άλλη όχθη θα ανήκει στους εχθρούς τους, που είναι οι Μωαμεθανοί.

Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να πάψουν οι Αμερικανοί να έχουν "ερείσματα" μέσα σ' αυτήν τη "λίμνη". Το σύνολο των νησιών της Μεσογείου θα πρέπει ν' ανήκουν στην ευρωπαϊκή κυριαρχία. Τα νησιά που ενδιαφέρουν σ' αυτήν την περίπτωση είναι αυτά τα οποία δεν ανήκουν σε κάποιο ευρωπαϊκό κράτος, παρά λειτουργούν ως ανεξάρτητα κράτη και μπορούν οι Αμερικανοί είτε με εκφοβισμό είτε με "ευεργεσίες" να τα ελέγξουν. Τα νησιά αυτά είναι η Μάλτα και η Κύπρος. Η Μάλτα, ως λιγότερο πολύτιμη για την αμερικανική πολιτική, εντάχθηκε πρώτη και χωρίς πολλές αντιδράσεις στην Ε.Ε.. Το μεγάλο πρόβλημα ήταν η Κύπρος. Οι έμπειροι Γάλλοι διπλωμάτες προφανώς γνωρίζουν τους βασικούς στόχους της αμερικανικής πολιτικής και στην ιεράρχηση αυτών των στόχων στηρίχθηκαν για να παγιδεύσουν τους άσχετους "πλανηταρχεύοντες" συνα­δέρφους τους.

Τι έκαναν; Έπαιξαν με τη διαφορά αξίας αυτών των στόχων και τη διαφορά δυσκολίας για την επίτευξή τους από την πλευρά της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Γνωρίζουν ότι οι Αμερι­κανοί, για να ελέγξουν την Ε.Ε., θα πρέπει να καταφέρουν δύο πράγματα. Το πρώτο είναι να ελέγχουν την Κύπρο και το δεύτερο να βάλουν μέσα στην Ε.Ε. την Τουρκία. Το πρώτο είναι το φαινομενικά εύκολο, εφόσον υπάρχουν ήδη οι προϋποθέσεις ελέγχου ενός αδύναμου κράτους μερικών χιλιάδων πολιτών, ενώ το δεύτερο είναι το δύσκολο, εφόσον πρέπει να καμφθεί η θέληση πολλών ισχυρών κρατών και εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών. Το πρώτο είναι φαινομενικά εύκολο, γιατί στην Κύπρο υπάρχει ήδη αγγλοσαξονική στρατιωτική παρουσία, υπάρχει ήδη τουρκική στρατιωτική παρουσία και εύκολα μπορούν να τρομοκρατηθούν οι Κύπριοι με πολλούς και διάφορους τρόπους. Είναι εύκολο ν' απειληθούν ν' ακολουθήσουν τα συμφέ­ροντα αυτών που μπορούν να τους εγγυηθούν την ασφάλειά τους και αυτοί σίγουρα δεν είναι οι "άοπλοι" Ευρωπαίοι.

Η Γαλλία, γνωρίζοντας τις στρατηγικές αδυναμίες της Ε.Ε., δεν μπορούσε ν' ανταγωνιστεί τους Αμερικανούς και να φέρει τους Κυπρίους σε δίλλημα για το ποιον πρέπει ν' ακολουθήσουν. Αυτό το οποίο έκανε ήταν το εξής πονηρό: Παρέσυρε τους Αμερικανούς στο λάθος χειρισμό του θέματος της ένταξης της Κύπρου σε σχέση με το σχέδιο Ανάν. Γιατί είμαστε βέβαιοι γι' αυτό; Για τον εξής απλό λόγο. Διακαής πόθος των Ευρωπαίων τους τελευταίους αιώνες είναι η πρόσβαση στη Μέση Ανατολή. Ισχυρή Ευρώπη υπάρχει μόνον όταν μπορεί να ελέγξει αυτήν την ευαίσθητη περιοχή. Από τον Ναπολέοντα μέχρι τον Χίτλερ οι ισχυροί της Ευρώπης αναζητούσαν με όλα τα μέσα την πρόσβαση στη Μέση Ανατολή. Δεν την επιτύγχαναν, γιατί απλούστατα ο αγγλοσαξο­νισμός έλεγχε την "πόρτα" που λέγεται Κύπρος.

Αυτό είναι το πρώτο δεδομένο. Το δεύτερο δεδομένο είναι το προφανές της αθλιότητας του σχεδίου Ανάν. Βλάκας να το συνέτασσε, θα απέκρυπτε καλύτερα τους στόχους του. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι το σχέδιο αυτό υπηρετεί αποκλειστικά τα αγγλοσαξονικά συμφέροντα. Μέχρι και άμεση απαγόρευση στρατιωτικής παρουσίας της Ε.Ε. προβλέπει στις διατάξεις του. Αν αυτά τα συνδυάσει ο αναγνώστης, θα καταλάβει ό,τι δεν μπόρεσαν να καταλάβουν οι Αμερικανοί. Θα καταλάβει ότι δεν είναι δυνατόν ένα ευρωπαϊκό όραμα αιώνων να βρίσκεται προ των πυλών και να μην υπάρχει διαμαρτυρία από την πλευρά των Ευρωπαίων για το σχέδιο Ανάν. Δεν είναι δυνατόν να παραδίδεται η Κύπρος στην Ευρώπη και αυτήν να μην δείχνει ότι "καίγεται" για να την απο­κτήσει. Οι Ευρωπαίοι δηλαδή ξαφνικά έγιναν βλάκες και δεν κατάλαβαν τι συμβαίνει; Αυτοί θα πλήρωναν τα έξοδα της Κύπρου και οι Αμερικανοί θα την "άρμεγαν"; Άρα τι έγινε; Οι Ευρωπαίοι έκαναν τα κοροΐδα και παρέσυραν τους Αμερικανούς στο θέμα της Τουρκίας. Την αντιδραστι­κότητά τους την έδειχναν σε ένα θέμα υπό "διαπραγμάτευση".

Στο σημείο αυτό είναι η παγίδα. Οι Αμερικανοί επέτρεψαν στην Ε.Ε. να εντάξει στις τάξεις της την Κύπρο ως αντάλλαγμα για την ένταξη της Τουρκίας σ' αυτήν. Έδωσαν αντιπαροχή το "εύκολο", για να επιτύχουν το "δύσκολο". Το επέτρεψαν όμως υπό την προϋπόθεση ότι η Κύπρος θα ενταχθεί στην Ε.Ε. υπό το καθεστώς Ανάν. Οι Ευρωπαίοι προφανώς, υπό τον συντονισμό των Γάλλων, τους άφησαν να ελπίζουν ότι το δημοψήφισμα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι θετικό γι' αυτούς. Τους άφησαν να νομίζουν ότι σχεδόν τα έχουν "κουβεντιάσει" με τους Κυπρίους. Όταν όμως αυτό πραγματοποιήθηκε και ήταν αρνητικό για τους Αμερικανούς, οι Ευρωπαίοι έδειξαν "έκπληκτοι" και ξεκίνησαν άμεσα τη διαπραγματευτική διαδικασία για την Τουρκία. Οι Αμερικανοί εξοργίστηκαν, αλλά ήταν ήδη παγιδευμένοι. Δεν μπορούσαν να τινάξουν τα πάντα στον "αέρα" και να ρισκάρουν τον στόχο της ένταξης της Τουρκίας. Δεν μπορούσαν να θυμώσουν και να "αποσύρουν" την Κύπρο, γιατί θα θύμωναν με τη σειρά τους οι Ευρωπαίοι και δεν θα συζητούσαν καν το θέμα της ένταξης της Τουρκίας. Γνωρίζουν οι Αμερικανοί ότι δεν αρκεί για την πολιτική τους παρουσία στην περιοχή μόνον ο έλεγχος της Κύπρου. Χρειάζονται και την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη.

Αυτό ήταν το ολέθριο λάθος τους. Συμφώνησαν με τα "κορόιδα" της Ευρώπης να βάλουν σε ένα κοινό τραπέζι τα "χρήματά" τους και νόμισαν ότι, επειδή είναι πονηροί, θα τους ρίξουν στη μοιρασιά. Νόμισαν ότι τα "πέντε" της Κύπρου που θα έβαζαν αυτοί θα ήταν λίγα σε σχέση με τα "δέκα" που θα έβαζαν οι Ευρωπαίοι στο ίδιο τραπέζι για την Τουρκία. Δεν κατάλαβαν ότι τα "πέντε" οι Ευρωπαίοι θα τα έπαιρναν αμέσως, ενώ οι Αμερικανοί θα είχαν "λαμβάνειν". Δεν κατάλαβαν ότι οι Ευρωπαίοι ήδη τους έχουν "φάει" την Κύπρο και ήδη έχουν "αποβάλει" την Τουρκία. Ακόμα δεν ξεκίνησαν καλά-καλά οι διαπραγματεύσεις και οι Γάλλοι μιλάνε για είκοσι χρόνια "προσαρμογής" της Τουρκίας. Είκοσι χρόνια θα "προσαρμόζεται" η Τουρκία για να υπηρετήσει τα αμερικανικά συμφέροντα, ενώ η Κύπρος είναι ήδη μέσα στην Ε.Ε..

Όταν μέσω του ευρωπαϊκού Συντάγματος θα σταθεροποιηθεί το σύστημα της Ε.Ε. και θα πάρει τη νομική υπόσταση που πρέπει, θα φανούν οι συνέπειες του λάθους της αμερικανικής διπλωματίας. Ποιες είναι αυτές; Η Κύπρος θα είναι ισότιμο μέλος της Ε.Ε. και μέρος της ευρωπαϊκής επικράτειας. Μιας επικράτειας όμως που δεν θα ανέχεται ξένους στρατούς κατοχής. Οι Τούρκοι αναγκαστικά θ' αποχωρήσουν από την Κύπρο. Είτε μπουν είτε όχι στην Ε.Ε., θα πρέπει να εγκαταλείψουν το νησί. Γιατί; Γιατί θα πάψουν να υφίστανται οι λόγοι οι οποίοι σήμερα τους εξασφαλίζουν τα νομικά ερείσματα για την παραμονή τους στο νησί. Σήμερα καλώς ή κακώς υπάρχει το νομικό έρεισμα που δικαιολογεί αυτήν την παρουσία. Η προηγούμενη ένταση μεταξύ των δύο κοινοτήτων δίνει το δικαίωμα στην προστάτιδα δύναμη της μίας κοινότητας να προσφέρει την προστασία της και ό,τι αυτό συνεπά­γεται. Από τώρα και πέρα αυτό δεν θα υφίσταται νομικά, γιατί δεν έχει τη δυνατότητα η Τουρκία να καταγγέλλει την Ε.Ε. για συμπεριφορά που να δικαιολογεί το "προστατευτικό" της δικαίωμα. Δεν έχει τη δυνατότητα να δικαιολογεί τη στρατιωτική της παρουσία στην ευρωπαϊκή επικράτεια.

Το δικαίωμα της Τουρκίας υπάρχει μόνον για όσο διάστημα υπάρχει ελεύθερη και ανεξάρτητη Κύπρος. Από τη στιγμή που η Κύπρος ανήκει στην Ε.Ε. δεν υπάρχει αυτό το δικαίωμα. Πρέπει να παρανομήσει η ίδια η Ε.Ε., για ν' αποκτηθεί ξανά ένα ανάλογο δικαίωμα. Πρέπει η ίδια η Ε.Ε. να αδικήσει τους Τουρκοκύπριους, για να εξασφαλίσει η Τουρκία το νομικό έρεισμα που την διατηρεί στο νησί. Οι Ελληνοκύπριοι στο νομικό επίπεδο θα είναι πλέον Ευρωπαίοι πολίτες και οι σχέσεις τους με την Τουρκία θ' αλλάξουν επίπεδο. Οι σχέσεις του κυπριακού κράτους με τα "Κατεχόμενα" θα γίνουν σχέσεις Ε.Ε. και "κατεχομένων". Οι σχέσεις των Ελληνοκυπρίων με τους Τουρκο­κυπρίους θα γίνουν σχέσεις μεταξύ Ευρωπαίων ελληνικής καταγωγής και Ευρωπαίων τουρκικής καταγωγής. Αν αυτή η κατάσταση συνδυαστεί με μια ευνοϊκή πολιτική απέναντι στην τουρκο­κυπριακή πλευρά, είναι εύκολο να δημιουργηθεί ρήγμα στις σχέσεις Τουρκίας και Κατεχομένων. Οι Τούρκοι, δηλαδή, όσο κι αν δεν το επιθυμούν, θα φύγουν σύντομα από το ευρωπαϊκό πλέον νησί της Κύπρου.

Τα ανάλογα προβλήματα θ' αντιμετωπίσουν και οι Βρετανοί για τη στρατιωτική παρουσία τους στο νησί. Δεν είναι δυνατόν κράτος μέλος της Ε.Ε. να διατηρεί στρατιωτικές δυνάμεις στο έδαφος κάποιου άλλου ισότιμου κράτους μέλους. Η ένταξη του νησιού στην Ε.Ε. ακυρώνει όλους σχεδόν τους λόγους για τους οποίους οι Βρετανοί δικαιολογούν και βέβαια νομιμοποιούν την παρουσία τους εκεί. Ανήκουν στις νόμιμες "προστάτιδες" δυνάμεις της Κύπρου. Οι Βρετανοί μέχρι τώρα παρέμεναν στο νησί σαν παράγοντες που διατηρούσαν την ενδοκυπριακή ειρήνη. Οι Βρετανοί δεν έχουν αυτό το δικαίωμα με την εισαγωγή της Κύπρου στην Ε.Ε., γιατί δεν ανήκουν σε κάποιες ανάλογες "προστάτιδες" δυνάμεις της ευρωπαϊκής επικράτειας. Δεν μπορούν να παραμείνουν εκεί ως παράγοντες διατήρησης μιας ανάλογης ενδοευρωπαϊκής ειρήνης.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά στο νομικό επίπεδο. Όπως δεν έχουν το δικαίωμα οι Βρετανοί να διατηρούν στρατιωτικές βάσεις, για να προστατεύουν την ειρήνη μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, έτσι δεν έχουν το δικαίωμα να διατηρούν βάσεις για να προστατεύουν" την ειρήνη μεταξύ της ευρωπαϊκής πλέον Κυπριακής Δημοκρατίας και του "κατεχομένου" τμήματός της. Ό,τι με μεγάλη μεθοδικότητα "έχτισε" η έμπειρη βρετανική διπλωματία και ο Εβραίος Κίσιγκερ στην περιοχή θα καταρρεύσει σαν χάρτινος "πύργος". Ό,τι συντηρούσαν με μεγάλη φροντίδα και πολλά χρήματα οι Δημοκρατικοί, το ξέκαναν για λόγους οικονομίας οι Ρεπουμπλικάνοι.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι όλα αυτά τα σφάλματα των Αμερικανών θα επηρεάσουν τη μελλοντική πορεία του συστήματος σε καθοριστικό βαθμό. Αντιλαμβάνεται όμως και την "παγίδα" που στήθηκε εναντίον τους. Αντιλαμβάνεται τις δυνατότητες αυτών που ελέγχουν πραγματικά αυτόν τον κόσμο και κατοικοεδρεύουν στη Ρώμη. Οι ίδιοι άνθρωποι που έδωσαν την "εντολή" για το χτύπημα στη Νέα Υόρκη είναι οι ίδιοι που σήμερα επενδύουν στην ισχυρή Ε.Ε.. Από τη στιγμή που όλους αυτούς τους συμφέρει να υποχωρήσει η "πλανηταρχία" των ΗΠΑ και στη θέση της να δημιουργηθεί ένα δίπολο το οποίο θα μοιάζει με τον προηγούμενο εθνικό σχεδιασμό, ήταν θέμα χρόνου να στηρίξουν την Ε.Ε.. Ήταν θέμα χρόνου να επενδύσουν στη Γαλλία. Στην πιστή και πάντα καθολική Γαλλία, η οποία δεν έπαψε ποτέ να είναι "παιδί" του Ρισελιέ, άσχετα με τη "διαφωτιστική" βιτρίνα που πάντα φρόντιζε με μεγάλη επιμέλεια να διατηρεί.

Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν εξελίξεις, οι οποίες μελλοντικά θ' αλλάξουν σε καθοριστικό βαθμό την Ευρώπη. Γίνονται "εκκαθαρίσεις", που στόχο έχουν ν' αλλάξουν τα πρόσωπα που κυβερνούν τις ευρωπαϊκές χώρες. Πρόσωπα που θ' αλλάξουν τις πολιτικές και θα βγάλουν από το "παιχνίδι" της εξουσίας τους λακέδες των Αμερι­κανών. Ας δει κάποιος το παράδειγμα της Ελλάδας και θα καταλάβει τι συμβαίνει σε όλες περίπου τις ευρωπαϊκές χώρες. Οι Ευρωπαίοι "ροκανίζουν" τα αμερικανικά ερείσματα στην Ελλάδα. Ροκα­νίζουν τον εβραϊκής εμπνεύσεως "σοσιαλισμό" τους. Τους συμφέρει η δεξιά ιδεολογία, εφόσον τους συμφέρει η δεξιά νοοτροπία. Όταν υπάρχει αυτή η νοοτροπία, τα πάντα είναι εύκολα. Το "δακτυλίδι" τους ενδιαφέρει ν' αλλάξουν και το "πετράδι" δεν τους απασχολεί. Είναι απλά θέμα προπαγάνδας ν' αλλάξει το "πετράδι" της πατρίδας και από τη στενή έννοια της Ελλάδας να πάμε στην ευρύτερη έννοια της Ευρώπης.  

Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ότι η κεντρο­δεξιά κυβέρνηση Καραμανλή συμφέρει τους Ευρω­παίους και όχι τους Αμερικανούς. Ο Καραμαν­λής είναι επιλογή των Ευρωπαίων και όχι των Αμερικανών. Είναι προφανώς επιλογή των Γάλλων, εφόσον μπορούσε εύκολα να εμφανιστεί σαν "κληρονόμος" της ελληνογαλλικής φιλίας που καλλιέργησε ο θείος του. Σε αντίθεση μ' αυτόν —οι άλλοι δύο κυρίαρχοι της πολιτικής σκηνής— ο Γιωργάκης και η Ντορούλα αποτελούν αμερικα­νικές επιλογές. Αυτοί σταδιακά θ' αφανιστούν. Θα κινδυνεύ­σουν μάλιστα και στο προσωπικό επίπεδο όταν ισχυροποιηθεί η Ε.Ε., γιατί είναι σίγουρο ότι οι φιλοευρωπαίοι θα ψάχνουν "τράγους" για να καταδικάσουν την προηγούμενη κατάσταση. Θα ψάχνουν αντιπρότυπα, για να "θωρακίσουν" την νέα κατάσταση. Θα κινδυνεύσουν, γιατί είναι απόλυτα ελεγχόμενοι από τους Αμερικανούς και κατά πάσα πιθανότητα διεφθαρμένοι. Θα κινδυ­νεύσουν, γιατί οι Ευρωπαίοι όχι απλά δεν τους συμπαθούν, αλλά τους αντιπαθούν. Τους θεωρούν ξένο σώμα.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την "αμηχανία" του Γιωργάκη στην τελευταία σύνοδο κορυφής της Αθήνας; Ένα φοβισμένο Αμερικανάκι ήταν, το οποίο δεν ήξερε πού να κοιτάξει και πού να στα­θεί. Δεν είχε έναν άνθρωπο να μιλήσει, εφόσον όλοι οι Ευρωπαίοι ήταν θυμωμένοι με την εισβο­λή στο Ιράκ, την οποία ο ίδιος είχε υποστηρίξει. Δεν υπήρχε ένας (Εβραίος) άνθρωπος, που να τον πάρει η Μαργαρίτα ένα τηλέφωνο, για να "σέρνει" το ορφανό. Ποιος μπορεί επίσης να ξεχάσει τη "θορυβώδη" απουσία της δημάρχου Ντόρας από τις κεντρικές εκδηλώσεις της συνόδου που πραγματοποιήθηκε στην "πόλη" της; Αυτή, που τρέχει μαζί με τα κανάλια ακόμα και για να εγκαινιάσει μια βρύση, απουσίαζε από την εκδήλωση της δεκαετίας. Αυτό, για όσους γνωρίζουν, δεν είναι παράξενο. Όποιος εκείνη την εποχή με τη στάση του υποστήριξε την αμερικανική πολιτική στο Ιράκ και διαφώνησε με την Ε.Ε., μπήκε στη μαύρη "λίστα" της. Όποιος στη συνέχεια υποστήριξε το σχέδιο Ανάν "κάηκε". Για τον γράφοντα είναι σίγουρο ότι έχουν τελειώσει οι ημέρες των δυναστειών των Παπανδρέου και των Μητσοτάκηδων. Οι Εβραίοι και οι αποστάτες σύντομα θα εγκαταλείψουν την κεντρική πολιτική σκηνή.

Αυτά όλα μεθοδεύονται από τη Γαλλία, η οποία "δανείζει" στην Ε.Ε. την τεχνογνωσία της στην εξωτερική πολιτική. Την "υπόγεια" πολιτική, η οποία αναπτύσσεται από τις συμπεριφορές των κρατών και παρακάμπτει τα επίσημα όργανα της Ε.Ε. τα οποία στελεχώνονται από λακέδες των Αμερικανών, όπως ο Χαφιέ(ς) Σολάνα, ο Φερχόιγκεν κλπ.. Την πολιτική, που δεν μπορεί να παρα­κο­λουθήσει ο ευνούχος Μπλερ, γιατί δεν έχει γνώση του τι συμβαίνει. Την πολιτική, που δεν μπορούν να τιμωρήσουν οι ΗΠΑ, γιατί δεν την αντιλαμβάνονται. Την πολιτική, που προκύπτει εμμέσως και δεν μπορεί να ελεγχθεί άμεσα, γιατί δεν εκφράζεται. Μια κατάσταση όμοια μ' αυτήν όπου ένα "κοπάδι" δεν φαίνεται ν' αντιδρά αρνητικά στην εντολή του "τσοπάνη", αλλά ταυτόχρονα για κάποιους μυστήριους λόγους δεν εκτελεί την εντολή του. Ενώ η εντολή είναι να πάει το κοπάδι δεξιά, από "τυχαία" σπρωξίματα και "ανέλπιστα" ατυχήματα μεταξύ των προβάτων το κοπάδι κατευ­θύ­νεται αριστερά. Όταν σε μια τέτοια περίπτωση δεν μπορείς να καταλάβεις τι είναι τυχαίο και τι είναι σκόπιμο και δεν μπορείς να παρέμβεις, απλά παρακολουθείς.

Όταν δεν έχεις τη δυνατότητα να πας με τη "ράβδο" και να σπάσεις μερικές "πλάτες", για να ξεχωρίσουν τα "τυχαία" συμβάντα από τα τυχαία και να σπρώξεις το κοπάδι ακόμα και με τη βία εκεί όπου θέλεις, κάθεσαι και το παρακολουθείς. Το παρακολουθείς και απλά ελπίζεις ότι τελικά θα πάει εκεί όπου θέλεις. Αυτό κάνουν σήμερα οι Αμερικανοί, οι οποίοι μόνον θεωρητικά ελέγχουν το "κοπάδι" των κρατών που συνθέτουν την Ε.Ε.. Βλέπουν τα "τυχαία" συμβάντα που την "εκτροχιάζουν" και δεν έχουν τη δυνατότητα ν' ασκήσουν βία απέναντι σε κάποιο από τα "ατυχή­σαντα" κράτη, ώστε να διαπιστώσουν τι συμβαίνει. Όταν το "ατύχημα" της Αυστρίας "σπρώχνει" τη Γαλλία μακριά από την αμερικανική εντολή για ένταξη της Τουρκίας, πρέπει να διαπιστωθεί αν και κατά πόσο ήταν "ατυχές" το γεγονός και όχι προϊόν συνεννόησης μεταξύ τους.

Αυτό το "παιχνίδι" της Γαλλίας το κατάλαβαν εγκαίρως οι πονηροί Εβραίοι, αλλά ήταν αδύνα­τον να εμποδίσουν τις εξελίξεις. Πώς συμπεραίνουμε ότι το κατάλαβαν; Από το γεγονός ότι προ­σπά­θησαν να παίξουν ένα "παιχνίδι" εις βάρος της Γαλλίας, για να την παγιδεύσουν. Ποιο ήταν αυτό το παιχνίδι; Το παιχνίδι της προβοκάτσιας. Κάποιοι υποτίθεται Γάλλοι ρατσιστές —λέμε υποτίθεται, γιατί μπορεί να ήταν και προβοκάτορες της Μοσάντ— πήγαν και δήθεν απείλησαν τους Εβραίους στο Παρίσι. Στην πραγματικότητα έσπασαν μερικά τζάμια από μια συναγωγή και τίποτε παραπάνω. Την επομένη βγήκε το σκουπίδι ο Σαρόν και κατάγγειλε τη Γαλλία για ρατσιστική και αντισιωνιστική συμπεριφορά. Μάλιστα ήταν τόσο "οργισμένος", που κάλεσε τους Εβραίους της Γαλλίας να την εγκαταλείψουν και να εγκατασταθούν στο Ισραήλ. Αστεία πράγματα. Οι Εβραίοι δεν εγκατέλειψαν τη Γερμανία όταν τους έβαζαν στους φούρνους και θα εγκαταλείψουν τη Γαλλία επειδή κάποιοι έσπασαν μερικά τζάμια; Θα αφήσουν τεράστιες επιχειρήσεις και χιλιάδες ακίνητα μέσα στο Παρίσι, για να πάνε να τους δώσει ο Σαρόν από τέσσερα στρέμματα στην έρημο; Θα αφήσουν τη μεγάλη ζωή και τα πορνεία του Παρισιού, για να πάνε να κυνηγιούνται με τις πέτρες στην Παλαιστίνη;

Αυτά όλα είναι φαιδρά και μόνον να τα σκεφτεί κάποιος. Αυτή η φαιδρότητα είναι που αποκαλύπτει το "παιχνίδι" των Σιωνιστών. Σε τι ήλπιζαν; Να προσβάλουν τη Γαλλία και να την κάνουν ν' αντιδράσει ενστικτωδώς. Αυτό θα ήταν εύκολο να το πετύχουν, αν βέβαια η Γαλλία ήταν άπειρη στη διπλωματία. Είναι εύκολο ν' αντιδράσεις, όταν προκαλείσαι από ελεεινούς ανθρώπους. Είναι εύκολο να "εκραγείς", όταν σε αποκαλεί βρομιάρη ο πιο βρομιάρης του κόσμου. Όταν οι ρατσιστές Εβραίοι σε αποκαλούν ρατσιστή, σε εκνευρίζουν. Όταν για μερικά σπασμένα τζάμια αναστατώνει τον κόσμο αυτός ο οποίος σε καθημερινή βάση κατεδαφίζει δεκάδες σπίτια Παλαιστι­νίων, σε προκαλεί να του απαντήσεις. Αυτό ήταν το ζητούμενο από τους Εβραίους. Προσπάθησαν να παρασύρουν τη Γαλλία σε συμπεριφορές που εύκολα θα γίνονταν πρώτη ύλη για παγκόσμια αντιγαλλική προπαγάνδα. Αν η Γαλλία εξέφραζε δημόσια την πραγματική της άποψη για το κράτος του Ισραήλ, θα είχε προβλήματα. Θα έβγαιναν οι επαγγελματίες "κλαίοντες" Εβραίοι και θα την εμφάνιζαν όμοια με τη ναζιστική Γερμανία.

Οι Εβραίοι γνωρίζουν το παιχνίδι της προπαγάνδας. Θα έπαιρναν αποσπάσματα από τις θέσεις της Γαλλίας και εύκολα θα την εμφάνιζαν σαν το μαύρο "πρόβατο" του δυτικού κόσμου. Από εκεί και πέρα τα πάντα ήταν θέμα χειρισμού. Οι Εβραίοι γνωρίζουν ταυτόχρονα τα ταμπού των Ευρωπαίων και κυρίως των Γερμανών και αυτά θα εκμεταλλεύονταν. Εύκολα θα επιτύγχαναν τον στόχο τους, που ήταν να σπάσουν τον γαλλογερμανικό "άξονα". Να απομονώσουν τη Γαλλία και να τη βάλουν απέναντι στην παγκόσμια κοινωνία για λόγους που θα την έβαζαν ταυτόχρονα και στο στόχαστρο των ΗΠΑ. Θα την κατηγορούσαν για ρατσισμό, αντιμειονοτική συμπεριφορά, για μη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υπόθαλψη τρομοκρατίας. Ό,τι χρειάζονται οι ΗΠΑ για να πουν το "ποιηματάκι" τους. Από εκεί και πέρα ήταν θέμα χρόνου ν' αναγκάσουν τους Γερμανούς να την "αρνηθούν". Ήταν θέμα χρόνου ν' αναγκαστούν οι Γερμανοί —υπό το βάρος της σιωνιστικής πίεσης— να εκφράσουν δημόσια τον "αποτροπιασμό" τους για την πολιτική της Γαλλίας και βέβαια να περιορίσουν τον συγχρωτισμό τους μ' αυτήν. Όμως, η Γαλλία δεν είναι τυχαία. Είναι παλιά "καραβάνα" στην "πιάτσα". Θα ήταν απίθανο για τη διπλωματία της να την παρέσερνε σε λάθος ο κοπρόσακκος που λέγεται Σαρόν. Όταν η Γαλλία ασκούσε υψηλή πολιτική, οι πρόγονοι του Σαρόν πουλούσαν μπακίρια στα παζάρια και εξέδιδαν τις αδερφές τους.

Το θέμα, για να συνεχίσουμε την ανάλυση, είναι ότι όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Είναι αποτελέσματα μιας κεντρικής πολιτικής η οποία ασκείται από το κέντρο του χριστιανισμού, το οποίο ανησυχεί για την επιβίωση του ίδιου του χριστιανισμού. Ασκείται από την ίδια τη Ρώμη και την "αυλή" της, η οποία προφανώς έχει αποφασίσει ήδη για το μέλλον του κόσμου. Μια "αυλή", στην οποία ανήκουν οι Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ, αλλά όχι οι Αμερικανοεβραίοι και ο υπόλοιπος αμερικανικός λαός. Μια "αυλή", που προστατεύει την πάντα πιστή και καθολική Γαλλία. Αυτή η πολιτική είναι αποτέλεσμα των επιλογών εκείνων που αποφάσισαν να τελειώνουν με τον "αέρινο" ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, προκειμένου να προστατεύσουν τον χριστιανισμό. Αυτοί είναι που αποφά­σισαν να "σπρώξουν" τις ΗΠΑ στην άβυσσο. Τις επιλογές τους δεν μπορεί να τις εμποδίσει κανένας και πολύ περισσότερο ανθρωπάκια της πλάκας, σαν αυτά που ψήφισε ο αμερικανικός λαός για να τον κυβερνήσουν. Ανθρωπάκια, όπως το κουτορνίθι ο Μπους ή η παντελώς άσχετη Κοντολίσα Ράις.

Αυτοί αναγκαστικά θα περιοριστούν στην εσωτερική μάχη των ΗΠΑ, εφόσον αυτή είναι πιο κοντά στις γνώσεις τους και αφορά τα ένστικτα επιβίωσης του συστήματος το οποίο υπηρετούν. Αυτό το οποίο ισχυριζόμαστε ήδη φαίνεται. Οι αμερικανική διεθνής παρουσία έχει εξασθενήσει. Ο αμερικανικός παράγοντας έχει υποχωρήσει από την κεντρική πολιτική σκηνή. Το κύριο βάρος της εξουσίας των ΗΠΑ έχει πέσει στον εσωτερικό πόλεμο της αμερικανικής κοινωνίας και ο οποίος έχει ήδη ξεκινήσει. Αυτό είναι κάτι το οποίο φάνηκε στις τελευταίες εκλογές. Οι Εβραίοι και κύριοι πρωταγωνιστές της διεθνούς αμερικανικής "παρουσίας" έπαψαν να είναι "συνοδοιπόροι" των Αγγλο­σαξόνων και εμφανίζονται πλέον ως ανεξάρτητος πόλος που διεκδικεί την εξουσία στις ΗΠΑ. Το σύνολο των δυνάμεων που ελέγχουν οι Εβραίοι στράφηκε εναντίον των Ρεπουμπλι­κανών. Χόλυγουντ, Πανεπιστήμια και όσα από τα ΜΜΕ ελέγχουν οι Εβραίοι, ξεκίνησαν τον πόλεμο εναντίον τους. Μέχρι και εκείνος ο χοντρός ο Μάικλ Μουρ με τις εβραϊκές "πλάτες" καταγγέλλει τον Μπους.

Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για ολέθριες επιλογές των σημερινών Σιωνιστών. Οι Εβραίοι υποτιμούν τους Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ και αυτό είναι τουλάχιστον ανθυγιεινό. Υπήρξε ανθυγι­εινό για λαούς γενναίους, εργατικούς και με πατρίδα και θ' αποδειχθεί ολέθριο για τους δειλούς, τεμπέληδες και φιλοξενούμενους Εβραίους. Προφανώς οι Εβραίοι έχουν υποτιμήσει την κατά­σταση. Δεν έχουν καταλάβει τα μεγέθη. Δεν έχουν καταλάβει ότι οι πανίσχυροι Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ δεν είναι μόνοι απέναντί τους. Δεν έχουν καταλάβει ότι λειτουργούν με τις "πλάτες" της Ρώμης και είναι απόλυτα διασφαλισμένοι στις όποιες επιλογές θα χρειαστεί ν' ακολουθήσουν εις βάρος τους. Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν έχουν καταλάβει το ποιόν αυτού που στέκεται απέναντί τους. Δεν δείχνουν να έχουν γνώση της ιστορίας των εχθρών τους. Δεν βλέπουν ότι μέσα στους αιώνες οι Αγγλοσάξονες τιμούν και προστατεύουν μόνον όποιον τους προσφέρει κέρδος. Δεν έχουν καταλάβει ότι στημένες από τους Αγγλοσάξονες "λεμονόκουπες" υπάρχουν και παρακ­μά­ζουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Η ίδια η "μητέρα" Βρετανία παραπαίει από αγγλοσαξονικές επιλογές συμφέροντός.

Απέναντι σ' αυτούς τους ανηλεείς και συμφεροντολόγους ανθρώπους πήγαν οι Εβραίοι να σταθούν ως εχθροί μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Αυτοί, που μέσα στους αιώνες έχουν αποδείξει ότι μπορούν να καταστρέφουν τα ξένα "σπίτια", καλούνται σήμερα να υπερασπιστούν το δικό τους "σπίτι". Αυτοί, που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να επιτύχουν τα δύσκολα, καλούνται από τους Εβραίους ν' αποδείξουν ότι τα καταφέρνουν και στα εύκολα. Γιατί εύκολα; Γιατί αυτοί ελέγχουν τις ΗΠΑ και τον αμερικανικό λαό. Αυτοί ελέγχουν το κεφάλαιο, το οποίο έχει ανάγκη ο αμερικανικός λαός για να επιβιώσει. Αυτοί μπορούν να τον επηρεάσουν στο βαθμό που τους χρειάζεται, για να τον στρέψουν εναντίον των Εβραίων. Γι' αυτόν τον λόγο εμφανίζονται σήμερα σαν "χριστιανό­πλη­κτοι" και ταυτόχρονα ψάχνουν να "βρουν" σε όλα τα επίπεδα τους νέους εχθρούς των Αμερι­κανών.

Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι που πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι το κράτος του Ισραήλ επιχεί­ρη­σε κατασκοπική δράση εις βάρος των ΗΠΑ; Θα γινόταν αυτήν η αποκάλυψη επί εποχής δημο­κρατικών, όπου μεσουρανούσε η Εβραία Ολντμπράιτ; Θα γινόταν αυτή η αποκάλυψη, αν εκλε­γόταν σήμερα ο Εβραίος Κέρρυ; Αυτή η αποκάλυψη είχε δύο στόχους. Ο πρώτος ήταν να προ­ειδο­ποιήσει τους Εβραίους ότι δεν πρόκειται να τους "χαρίσουν" τίποτε, τραβώντας τα πράγματα στα όρια και ο δεύτερος για να δημιουργήσουν αντιεβραϊκή "προδιάθεση" στον αμερικανικό λαό. Στον λαό, που αποδεδειγμένα έχει πολλά "καλά" χριστιανόπουλα στις τάξεις του. Παιδιά σαν αυτά της Κου Κλουξ Κλαν ή σαν τον άλλο τον περίεργο, που παλαιότερα μπήκε με όπλο σε εβραϊκό σχολείο και πυροβολούσε ό,τι κουνιόταν.

Το τι απίστευτη και θρησκόληπτη "σαβούρα" έχει η "εσωτερική" Αμερική μόνον οι Αγγλο­σάξονες το γνωρίζουν. Αυτοί το γνωρίζουν, γιατί αυτοί τούς καθήλωσαν στο Μεσαίωνα. Αυτοί τους έπεισαν ότι η αδερφή του Κάρτερ είναι "συνομιλήτρια" του Θεού. Αυτοί τώρα τους πείθουν ότι ο Μπους έχει μια ανάλογη ανοικτή "γραμμή" με τον Ύψιστο. Αυτούς τους καθυστε­ρημένους αλλά βίαιους ανθρώπους τους χρησιμοποιούν ως φόβητρο για τους Εβραίους. Ένα "φόβητρο", του οποίου τις αντιδράσεις θα ελέγχουν για όσο διάστημα οι Εβραίοι δεν ξεπερ­νάνε τα όρια που προσδιορίζουν μόνοι τους οι Αγγλοσάξονες. Αυτούς προφανώς είχε υπ' όψιν του ο Γκορ, όταν δεν τολμούσε ν' αμφισβητήσει το "δικαίωμά" τους να διπλοψηφίσουν και να τριπλο­ψηφίσουν, αν αυτό τους βόλευε.

Γι' αυτόν τον λόγο σήμερα οι Αγγλοσάξονες γελάνε στην κυριολεξία με τους Εβραίους. Γελά­νε με τους "αεριτζήδες" των "αέρινων" νεοταξικών επιχειρήσεων. Έχει ήδη ξεσπάσει εσωτερικός πόλεμος μέσα στην αμερικανική οικονομία και αυτό θα φανεί πολύ σύντομα. Έχει ξεσπάσει πόλε­μος συμφερόντων μεταξύ της βαριάς αμερικανικής βιομηχανίας αγγλοσαξονικών συμφερόντων και της "αέρινης" βιομηχανίας εβραϊκών συμφερόντων. Αυτός ο πόλεμος όμως δεν στοχεύει στην τελειωτική νίκη απέναντι στον αντίπαλο και απλά γίνεται για την ιεραρχία μέσα στο ίδιο το κράτος των ΗΠΑ. Γίνεται, για ν' αποφασιστεί το ποιος θα κυβερνά τις ΗΠΑ και άρα ποιου τα συμφέροντα θα υπηρετούνται ως πρώτη προτεραιότητα της αμερικανικής πολιτικής. Γίνεται για το ποιος από τους δύο συνεταίρους θα επωμίζεται μεγαλύτερο μέρος στα έξοδα του κοινού "μαγαζιού". Οι Αγγλοσάξονες, δηλαδή, για όσο διάστημα θα εισπράττουν δολάρια από το "αέρινο" εβραϊκό κεφάλαιο, δεν θα το απειλούν. Δεν θα το απειλούν, αλλά θα πάψει η αμερικανική πολιτική να σχεδιάζεται πάνω στις ανάγκες του κεφαλαίου αυτού. Δεν θα το απειλούν, αλλά θα πάψουν να το ευνοούν.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτή η αλλαγή της πολιτικής; Ότι είναι μαθηματικά βέβαιο πως από τώρα και στο εξής θ' αλλάξει η αμερικανική πολιτική απέναντι στις "υπεράκτιες" εταιρείες. Θα πάψουν να υπάρχουν φορολογικοί "παράδεισοι". Οι Αγγλοσάξονες θα κυνηγήσουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη τις αμερικανικές εβραϊ­κών συμφερόντων εταιρείες. Γιατί; Για να τις φορο­λογήσουν. Για ν' αυξήσουν το μερίδιό των Εβραίων στα έξοδα του αμερικανικού "μαγαζιού". Οι Αμερικανοί, που δημιούργησαν τους "παρα­δείσους" και ενθάρρυναν την ίδρυση των "υπεράκτιων" εταιρειών, θα είναι οι ίδιοι που θα τις καταστρέψουν. Θα τις καταστρέψουν, γιατί καταστρέφουν τις εθνικές οικονομίες και μεταξύ αυτών και την οικονομία των ΗΠΑ. Καταστρέφουν τις οικονομίες, γιατί συσσωρεύεται πλούτος, που, ενώ θεωρητικά ανήκει στη χώρα που τον παράγει, δεν μπορεί να γίνει αναπτυξιακή χρήση του από την ίδια τη χώρα. Καταστρέφουν τις οικονομίες, γιατί, αναζητώντας το μέγιστο κέρδος, "μετακινούν" διαρκώς την παραγωγή και αποβιομηχανίζουν τις πρώην βιομηχανικές χώρες. Η αμερικανική πολιτική θα γίνει "οδηγός" και για τους υπολοίπους και σύντομα το σύνολο των εθνικών κρατών θ' ακολουθεί ανάλογη πολιτική, αναζητώντας έσοδα από κεφάλαια που θεωρεί δικά του.

Είναι θέμα χρόνου να καταστραφεί το δημιούργημα των Εβραίων. Οι Δημοκρατικοί Εβραίοι δημιούργησαν όλη αυτήν την κατάσταση, για να δημιουργήσουν ένα ισχυρό πλέγμα σχέσεων και αλληλεξαρτήσεων μεταξύ των "πατρικίων" της Νέας Τάξης. Δημιούργησαν αυτό το "δίκτυο", για να μπορούν από τη μία μεριά να εκβιάζουν τους διεφθαρμένους αστούς συνεργάτες τους και από την άλλη να παίρνουν μερίδιο από την παγκόσμια διαφθορά. Πώς το παίρνουν αυτό το μερίδιο; Με το να ελέγχουν το σύνολο των επενδυτικών δραστηριοτήτων σε όλο τον κόσμο. Οι Εβραίοι επενδύ­ουν τα κλοπιμαία των αστών και εισπράττουν μερίδιο, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Είτε παίρνοντας μερίδια από τα κέρδη είτε ευνοώντας μέσω των επενδύσεων τις πολιτικές που τους συμφέρουν. Οι Εβραίοι είδαν κι έπαθαν να πείσουν την παγκόσμια διεφθαρμένη αστική τάξη να μην "παγώνει" τον πλούτο της στην Ελβετία, παρά να τον περιφέρει ανά τον κόσμο. Οι Ρεπουμπλικανοί Αγγλο­σάξονες, για λόγους εισπρακτικούς, θα το κυνηγήσουν αυτό το δίκτυο και ό,τι αυτό το κυνήγι συνεπάγεται. Οι νόμοι τύπου "patriot" αυτές τις ανάγκες εξυπηρετούν. Με πρόφαση την τρομο­κρατία θα προσπαθήσουν ν' ανοίξουν όλους τους απόρρητους και ως εκ τούτου αφορολόγητους λογαριασμούς, οι οποίοι ως επί το πλείστον ανήκουν σε αστούς.

Τι πιθανολογεί ο γράφων ότι θα συμβεί και μάλιστα σχετικά γρήγορα; Με το κυνήγι των "υπεράκτιων" εταιρειών και των φορολογικών "παραδείσων" θα σπάσει ολόκληρος ο "ιστός" της διαπλοκής σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Οι Αγγλοσάξονες θα εξασφαλίσουν τα φορολογικά έσοδα που επιδιώκουν, αλλά θ' αφήσουν ακάλυπτους όλους τους διεφθαρμένους αστούς του Πλανήτη, εφόσον μέσω αυτών των εταιρειών κατάφερναν και απέκρυπταν τα κλοπιμαία τους. Θ' αποδειχθεί ότι ήταν μέγα στρατηγικό σφάλμα των αστών να μην μεταφέρουν τα χρήματά τους στην ασφαλή έστω και όχι τόσο αποδοτική Ελβετία. Ήδη είδαμε το πρώτο μεγάλο θύμα αυτής της πολι­τι­κής. Με πρόφαση την τρομοκρατία οι Αγγλοσάξονες άνοιξαν κάποιους "ύποπτους" λογαρια­σμούς και αυτό ήταν λάθος. Γιατί; Γιατί άπλωσαν το "δίχτυ" τους για να βγάλουν θαλασσινό "λαβράκι" και έβγαλαν βουνίσιο "λαγό". Έβγαλαν "θήραμα", το οποίο σε άλλη περίπτωση δεν θα τους συνέφερε να το βγάλουν. Ανακάλυψαν το "πορτοφόλι" του διεφθαρμένου Πινοσέτ. Του Πινοσέτ, που διαφθάρηκε από τον Εβραίο Κίσιγκερ, για να υπηρετήσει την αμερικανική πολιτική. Του Πινοσέτ, που δεν μπόρεσαν οι Χιλιανοί να τον κλείσουν φυλακή για χιλιάδες εγκλήματα και μπορεί να το κατα­φέρουν εξαιτίας της διαφθοράς.

Όταν θα σπάσει αυτός ο "ιστός", θα φανούν τα πραγματικά μεγέθη της επόμενης "ημέρας". Τότε θα εμφανιστούν οι πραγματικοί μονομάχοι του χριστιανισμού. Γιατί; Γιατί θα τελειώσει η παγκόσμια αστική δικτατορία. Θα γίνει αυτό το οποίο περιγράψαμε πιο πάνω. Σταδιακά οι διεφθαρμένοι αστοί συνεργάτες των ΗΠΑ που κυβερνούν τις ευρωπαϊκές χώρες θ' αρχίσουν να υποχωρούν. Κάτω από το βάρος του φόβου ή των εκβιασμών θ' αρχίσουν να εγκαταλείπουν τις κυβερνητικές τους θέσεις και βέβαια τις πολιτικές τους. Αναγκαστικά θα τους διαδεχθούν άνθρωποι οι οποίοι δεν θα είναι δεσμευμένοι στις επιλογές των ΗΠΑ και θ' ακολουθήσουν άλλου τύπου πολιτικές. Εξαιτίας αυτής της αλλαγής των δεδομένων θ' αλλάξει η πολιτική της Ε.Ε. και οι ΗΠΑ θ' αναγκαστούν να συγκρουστούν μ' αυτήν σε όλους τους τομείς και σε όλες τις αγορές. Αυτήν τη σύγκρουση θα την επιταχύνει τα μέγιστα η από τον νέο χρόνο ανεξέλεγκτη εισβολή της κινεζικής παραγωγής στην ευρωπαϊκή αγορά. Θα τρομοκρατηθούν οι Ευρωπαίοι και είναι βέβαιο ότι θ' αναγκαστούν υπό το βάρος της αντίδρασης των λαών τους να επαναφέρουν προστατευτικά μέτρα. Μέτρα όμως τα οποία θα διαχωρίζουν και το αμερικανικό κεφάλαιο από το αντίστοιχο ευρωπαϊκό. Τότε θα ξεσπάσει η μεγάλη σύγκρουση.

Τι θα γίνει τότε; Θα γίνει αυτό το οποίο γίνεται πάντα στους βάλτους, όταν ξεσπά πόλεμος. Όταν μαλώνουν τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια. Όταν θα ξεσπάσει η σύγκρουση μεταξύ των βιομηχανιών των γιγάντων, θα την πληρώσουν τα "βατράχια" της Νέας Εποχής. Όταν θ' αρχίσει να συγκρούεται η Mercedes με την General motors, η Siemens με την General Electric, η Dasault με την Mc Donell Douglas, η ευρωπαϊκή με την αμερικανική χαλυβουργία, θα την "πληρώσουν" το Χόλυγουντ, η Coca-Cola, τα Mac Donald's, η Microsoft, η Yahoo, τα Hilton κλπ.. Όταν θ' αρχίσουν να συγκρούονται οι βαριές βιομηχανίες των δύο μεγαλύτερων χριστιανικών σχηματισμών, δεν θα μπορούν να επιβιώσουν τα "μαγαζάκια" των Εβραίων. Από τη στιγμή δηλαδή που σήμερα οι ΗΠΑ επέλεξαν την πολιτική που ευνοεί τη βαριά τους βιομηχανία, είναι βέβαιο ότι έχουν αποφασίσει να εγκαταλείψουν το νεοταξικό τους κεφάλαιο. Είναι βέβαιο ότι θ' αρπάξουν όσα περισσότερα από τα έσοδά του μπορούν και μετά θα το αφήσουν στην τύχη του.

Εξαιτίας της αντιγραφής και ελλείψει εσόδων η σημερινή κραταιά "βιομηχανία" του "αέρα" θα "απορροφηθεί" από τους λαούς. Τι θα πει "απορρόφηση"; Σταδιακά τα Windows, για παράδειγμα, θα γίνουν αγαθά δωρεάν συναλλαγής. Θα κυκλοφορούν από χέρι σε χέρι, χωρίς να ελέγχονται από κανέναν. Κάτι σαν τις συνταγές που ανταλλάσουν μεταξύ τους οι νοικοκυρές. Όπως "απορρο­φή­θηκε" το άυλο κεφάλαιο της οθωμανικής αυτοκρατορίας από τους λαούς της, έτσι θα γίνει και με το άυλο κεφάλαιο της μελλοθάνατης νεοταξικής αυτοκρατορίας. Όπως μοιράστηκαν οι λαοί της οθωμανικής αυτοκρατορίας μεταξύ τους τη συνταγή του μπακλαβά, τα μυστικά του σαλεπιού, το σχέδιο της μπούργκας ή την ανθολογία του Καραγκιόζη, έτσι θα μοιραστούν τώρα οι λαοί τα Windows, τη συνταγή της Coca-Cola, το σχέδιο της Armani ή τις υπάρχουσες ταινίες του Χόλυγουντ. Απλά, για λόγους τάξης, θ' αλλάξουν μερικά από τα ονόματα των γνωστότερων προϊόντων και ο καθένας θα περιοριστεί στην αγορά του και αυτήν θ' αγωνίζεται να καλύψει υπό την προστασία ενός νέου διεθνούς νομικού πλαισίου. Όπως ο ίδιος καφές για άλλους λέγεται ελληνικός και για άλλους τουρκικός, έτσι στο μέλλον μπορεί να έχουμε την Coca-Colauge για τους Γάλλους, την Coca-Colicht για τους Γερμανούς και την Κόκα-Κολίτα για τους Έλληνες. Όλα αυτά έχουν ξαναγίνει για το άυλο κεφάλαιο και δεν βλέπουμε σε ποιο σημείο θα μπορούσε να υπάρχει πρόβλημα για να επαναληφθούν. Οι μόνοι που θίγονται θα είναι οι Εβραίοι, τους οποίους ειδικά σήμερα δεν τους υπολογίζει κανείς.

Κατάλαβε ο αναγνώστης γιατί βιάζονται οι Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ ν' αρπάξουν ό,τι μπορούν και γιατί κάνουν οικονομία; Θεωρούν χαμένα χρήματα να επενδύσουν στις σταθερές της εβραϊκής εμπνεύσεως Νέας Τάξης. Θεωρούν αρκετό να πάρουν ό,τι μπορούν από την προηγούμενη κατά­σταση και να υποχωρήσουν με τις μικρότερες δυνατές απώλειες. Θεωρούν ότι τους αρκεί η σίγου­ρη επιβίωση στο εθνικό τους μέγεθος, παρά η αμφιβόλου αποτελέσματος προσπάθεια επιβίωσης της αυτοκρατορικής τους υπόστασης. Αυτό είναι το ένστικτο επιβίωσης των συστημάτων. Ένα ένστικτο όμοιο με των θηρίων, τα οποία προτιμούν να αυτοακρωτηριαστούν, όταν αντιληφθούν ότι παγιδεύτηκαν, παρά να ρισκάρουν το θάνατο. Αυτό κάνουν οι ΗΠΑ και ο "ακρωτηριασμός" τους θα αφορά την εβραϊκή περιουσία και όχι την αγγλοσαξονική. Αν τώρα από τύχη στο μέλλον η Κίνα φτάσει το επίπεδο που τους συμφέρει, θ' αλλάξουν την πολιτική τους και θα επανέλθουν. Αν όχι, τους αρκεί να επιβιώσουν στο επίπεδο του μεγαλοσυνέταιρου της Ε.Ε.. Αν επίσης από τύχη παγιδεύσουν αυτόν τον συνέταιρο με μεθοδεύσεις τύπου Τουρκίας ή Κύπρου, θα έχουν κέρδος. Αν όχι, τους αρκεί να στέκονται ισότιμοι μ' αυτόν.

Γι' αυτόν τον λόγο μιλήσαμε εξαρχής για σύγκρουση βουβάλων. Τα βουβάλια, όταν συγκρού­ονται, το κάνουν με στόχο την αναδιανομή του βάλτου και όχι την αλληλεξόντωση. Για λόγους οικονομίας συγκρούονται και όχι για καταστροφή του είδους τους. Για να επιβιώσουν συγκρού­ονται και όχι για να πεθάνουν. Αργά ή γρήγορα θα τα βρουν μεταξύ τους και αλίμονο στα βατράχια που στέκονταν σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Αυτό θα γίνει και σήμερα με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε.. Οι ισχυροί θ' αλλάξουν τα φύλλα τους στην παγκόσμια "τράπουλα" και θα ξαναμοιραστούν μεταξύ τους τον κόσμο. Οι Αμερικανοί, για παράδειγμα, σύντομα θα κληθούν να διαλέξουν σ' αυτό το μοίρασμα. Είτε θα κρατήσουν το Ιράκ είτε θα κρατήσουν τη Σαουδική Αραβία. Όχι και τα δύο, όπως συμβαίνει σήμερα. Θα κληθούν να διαλέξουν αν θα κρατήσουν την Αφρική ή τη Λατινική Αμερική. Όχι και τις δύο, όπως συμβαίνει σήμερα. Θα χωριστεί δηλαδή ο παγκόσμιος "βάλτος" και θα ξαναμοιραστεί μεταξύ των ισχυρών. Αν οι "βατραχοεβραίοι" στέκονται σε λάθος μέρος και έχουν διαφορές με ολόκληρους "βού­βαλους", αυτό είναι μάλλον αξεπέραστο πρόβλημα. Αν τα δουλικά επιχείρησαν να υποτάξουν τους κυρίους τους, θα πρέπει να πληρώσουν την αφέλειά τους.

Εμείς πιστεύουμε ότι μετράνε μέρες πλέον οι Εβραίοι στην κορυφή του κόσμου. Μετράνε μέρες και θα είναι αδύνατον γι' αυτούς ν' αντιμετωπίσουν την κατάσταση, δεδομένου ότι έχουν ν' αντιμετωπίσουν πραγματικά δύσκολες συνθήκες. Δεν μπορούν να σώσουν τα εκτεθειμένα και διάσπαρτα στον κόσμο κλοπιμαία τους και ταυτόχρονα είναι αντιπαθείς στους δύο μεγάλους του Πλανήτη. Η αντιπάθεια των Ευρωπαίων είναι βέβαιη, εξαιτίας της προδοτικής εβραϊκής συμπερι­φοράς στη μεταπολεμική περίοδο και τώρα "χτίζεται" και η αντιπάθεια των Αμερικανών. Αν αρχίσουν οι Ευρωπαίοι και οι Αγγλοσάξονες να μετράνε καράβια για να τους στείλουν πίσω στην έρημο, τα πράγματα θα γίνουν τραγικά για τους Εβραίους. Εκεί θα είναι τα δύσκολα, γιατί θα εκδιωχθούν από χώρους όπου τους αντιπαθούν και θα πάνε σε χώρους όπου τους μισούν. Αυτοί οι οποίοι θα καταδιωχθούν από όλους τους ανθρώπους και πάλι θα περιμένουν από τον Θεό να σωθούν. Τέτοια πρόθεση όμως του Θεού, όσο και να μελετήσει κάποιος τις Γραφές, δεν θα την εντοπίσει. Ας πρόσεχαν.

 

 

 

 

                  Παναγιώτης Τραϊανού

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

 

 

 

Υ.Γ.

 

Οι Αμερικανοί, παίζοντας τις τελευταίες πράξεις του αυτοκρατορικού τους ρόλου, δεν "ξεχνούν" ότι είναι χριστιανοί και προσπαθούν να βοηθήσουν στην επιβίωση της ανεπανόρθωτα πλέον κλονισμένης αυτοκρατορίας. Αντιλαμβανόμενοι ότι αυτός ο χριστιανισμός δεν μπορεί ν' αντέξει μια νέα επίθεση του ελληνισμού, προσπαθούν να προλάβουν κάποιες εξελίξεις, τις οποίες βέβαια δεν τις αντιλαμβάνονται οι ίδιοι, αλλά ενεργούν καθ' υπαγόρευση της Ρώμης. Γι' αυτόν τον λόγο σήμερα "παίζουν" το περίφημο Μακεδονικό Ζήτημα. Θα μας εξέπλητταν βέβαια αν το "έπαιζαν" σωστά και έσπαζαν τη μεγάλη παράδοσή τους και δεν έκαναν λάθος. Απλά, για ευνόη­τους λόγους, δεν θ' αναφέρουμε γιατί κατά τη γνώμη μας το "παίζουν" λάθος. Οι καιροί είναι ύποπτοι και δεν χρειάζεται να δίνουμε σε κάποιους ιδέες. Απλά, για την επιβεβαίωση όλων όσων είπαμε παραπάνω, μπορεί και σ' αυτό το ζήτημα να καταλάβει κάποιος ποιους ελέγχουν οι Αμερικανοί μέσα στην Ευρώπη.

Οι αστοί "πράσινοι" της Γερμανίας από "ευαισθησία" ήταν οι πρώτοι που συμπορεύτηκαν μ' αυτούς. Οι αστοί "πράσινοι", των οποίων η χρηματοδότηση γίνεται κατά κύριο λόγο από "ευαί­σθητους" Εβραίους. Το ότι κινδυνεύει η Ευρώπη με "ανάφλεξη", εξαιτίας της αμερικανικής πολιτι­κής στην περιοχή, ως Ευρωπαίους δεν τους ενδιαφέρει, αλλά τους ενδιαφέρει το όνομα του κράτους των Σκοπίων. Το ό,τι η πατρίδα των "πρασίνων" είναι προτεκτοράτο των ΗΠΑ, ως Γερμανούς δεν τους ενδιαφέρει, αλλά τους ενδιαφέρει το όνομα του κράτους των Σκοπίων. Το ό,τι το κράτος αυτό έχει γίνει ένας επικίνδυνος "σκουπιδοτενεκές" των χημικών και πυρηνικών αποβλήτων της Ευρώπης, ως οικολόγους δεν τους ενδιαφέρει, αλλά τους ενδιαφέρει το όνομά του. Μπροστά στη βιασύνη τους να υπηρετήσουν τα αφεντικά τους, αποδεικνύονται ταυτόχρονα καί ανάξιοι Ευρωπαίοι καί ανάξιοι Γερμανοί καί ανάξιοι οικολόγοι.