H "μπάμπουσκα" της τρομοκρατίας.

Ποιος τολμά να την ανοίξει;

 

 

Οπισθόφυλλο

 

Η τρομοκρατία στην Ελλάδα "κινείται" σε επίπεδο πολύ πιο υψηλό από αυτό της απλής αστυνομικής υπόθεσης. Κάνουν λάθος όσοι προσπαθούν να την εξαρθρώσουν, ψάχνοντας σε "γιάφκες" για γραφομηχανές και περίστροφα. Τα "νήματα" της τρομοκρατίας ξεκινούν από πολύ "ψηλά". Αυτοί οι οποίοι τα "κινούν" —και οι οποίοι είναι προφανώς ξένοι—, χρησιμοποιούν την τρομοκρατία ως "εργαλείο", για να ελέγχουν τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

"Παράγουν" πολιτική με μέσον την τρομοκρατία. Τέτοιας παραγωγής "εργαλείο" είναι η 17 Νοέμβρη. Με τη δράση της διαμόρφωσε το γενικότερο μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα και επηρέασε εκλογικά αποτελέσματα. Επιτάχυνε πολιτικές εξελίξεις και "πριμοδότησε" συγκε­κριμένους πολιτικούς. Η δράση της ωφέλησε στο γενικό επίπεδο τον δικομματισμό και ταυτόχρονα επηρέαζε τις επιλογές εκατομμυρίων ψηφοφόρων.

Στο βιβλίο αυτό θα δούμε ποιοι μπορούν να "παράγουν" τέτοια πολιτική και υπέρ ποιών. Θα καταλάβει ο αναγνώστης ότι τέτοιου είδους "παραγωγή" πολιτικού αποτελέσματος δεν μπορεί να είναι έργο ανώνυμων "πιστολάδων". Αυτού του είδους η "παραγωγή" —τόσο σε όγκο όσο και σε ποιότητα— ανήκει στη σφαίρα των δυνατοτήτων μόνον κάποιων λίγων πανίσχυρων μυστικών υπηρεσιών. Των υπηρεσιών, που υπηρετούν τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό και πραγματοποιούν επεμβάσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Ο αναγνώστης θα διαπιστώσει εύκολα ότι δεν υπάρχει κανένας πολιτικός στην Ελλάδα, που να έχει συμφέρον ν' ανοίξει πραγματικά τη "μπάμπουσκα" της 17 Νοέμβρη. Θα καταλάβει ότι βολεύει πολλούς να "φορτωθούν" την τρομοκρατία ασήμαντα και φτωχά "παπαδοπαίδια". Θα καταλάβει τέλος ότι ήταν μέγα στρατηγικό σφάλμα η προσπάθεια για την "εξάρθρωσή" της. Όταν θ' αρχίσει η δημόσια δίκη της τρομοκρατίας, πολλοί θα μετανιώσουν για την αντιτρομο­κρατική "επιτυχία" τους.

 

   

 

 

Πρόλογος

 

 

Η πολυδιαφημισμένη "εξάρθρωση" της διαβόητης τρομοκρατικής οργάνωσης, που ακούει στο όνομα "17 Νοέμβρη" πιθανόν ν' αποτελεί το μεγαλύτερο στρατηγικό σφάλμα της αστικής εξουσίας, που κυβερνάει τη χώρα. Οι κατά τα άλλα παμπόνηροι εξουσιαστές μας πρέπει να έκαναν ένα σφάλμα, που μπορεί ν' αλλάξει άρδην την κατάσταση στην ελληνική κοινωνία. Οι αστοί, που μας κυβερνάνε, πιάστηκαν σε μια "φάκα", που αποτελεί το όνειρο του κάθε τρομοκράτη να "στήσει" στους εξουσιαστές. Μια "φάκα", που ακόμα και οι ίδιοι οι τρομοκράτες δεν πίστευαν ποτέ ότι θα μπορούσαν να τους στήσουν.

Ακολουθώντας τις εντολές των πανάσχετων Αμερικανών, οι οποίοι ξεκίνησαν έναν αφελή αντιτρομοκρατικό πόλεμο, έκαναν αυτό το οποίο δεν έπρεπε. Μετέτρεψαν τους ακίνδυνους για την εξουσία ανώνυμους "πιστολάδες" σε υπερεπικίνδυνους επώνυμους πολιτικούς παράγοντες. Παράγοντες, που, αν χειριστούν έξυπνα την κατάσταση, μπορούν να γίνουν πολλαπλάσια πιο επικίνδυνοι από την εποχή κατά την οποία εκτελούσαν πολίτες, προκειμένου να "παράγουν" πολιτική.

Αυτό είναι το μέγα σφάλμα εκείνων που μας κυβερνάνε. Ενεργώντας αφελώς, κατόρθωσαν και τους πήραν από τα χέρια τα ακίνδυνα για την εξουσία πιστόλια και τους έδωσαν μικρόφωνα πολλαπλάσια πιο ισχυρά. Τώρα, που συνελήφθησαν οι όποιοι τρομοκράτες-καταγγέλοντες, τα πράγματα είναι δύσκολα για εκείνους οι οποίοι θα πρέπει να μας εξηγήσουν τον λόγο που  υπάρχουν τρομοκράτες και τι ακριβώς είναι αυτό το οποίο καταγγέλλουν.

Οι συλληφθέντες ως τρομοκράτες δεν έχουν να προσθέσουν τίποτε παραπάνω απ' όσα είδη γνωρίζουμε. Ακόμα κι αν αυτοί είναι οι πραγματικοί ένοχοι, ελάχιστα θα έχουν να προσθέσουν σ' αυτά που ήδη γνωρίζουμε από τα αστυνομικά ρεπορτάζ, που ακολούθησαν το κάθε "χτύπημα". Αυτοί οι οποίοι θα έχουν πρόβλημα, είναι αυτοί που έχουν να μας πουν πράγματα τα οποία δεν γνωρίζουμε και αυτοί είναι οι πολιτικοί μας. Αυτοί θα πρέπει να εξηγήσουν στον λαό τι ακριβώς συμβαίνει με το θέμα της τρομοκρατίας και ποιος στην πραγματικότητα την προκαλεί. Αυτοί θα πρέπει να εξηγήσουν στον λαό, γιατί άνθρωποί της επιλέχθηκαν από τους τρομοκράτες ως στόχοι.

Μέχρι τώρα, που οι τρομοκράτες παρέμεναν ασύλληπτοι, η εξουσία δεν είχε ανάγκη εξηγήσει τίποτε απολύτως. Με μερικές δημόσιες καταδίκες και λίγα κλάματα συγγενών μοίραζε "συγχωροχάρτια" στους νεκρούς, που έπεφταν θύματα της τρομοκρατίας. Το κύριο βάρος τής προπαγάνδας και της προσοχής του λαού το έστρεφαν στο αστυνομικό μέρος της υπόθεσης και όχι στην ουσία, που ήταν οι "καταγγελίες" των τρομοκρατών. Αυτό ήταν εύκολο, γιατί οι διαφεύγοντες τη σύλληψη τρομοκράτες αποσπούσαν την προσοχή του λαού και ταυτόχρονα οι κλαίοντες συγγενείς των θυμάτων τον συγκινούσαν.

Σήμερα αυτό δεν συμβαίνει. Οι τρομοκράτες είναι στη φυλακή και μένει να μάθουμε αν οι εκτιμήσεις τους για τους "στόχους" συμπίπτουν με την αλήθεια. Αυτό όμως είναι δουλειά της εξουσίας να το αποδείξει και από αυτό το σημείο αρχίζουν τα προβλήματα γι' αυτήν, γιατί δεν μπορεί να λέει ψέματα και να φιμώνει αυτούς που θίγονται από αυτά και οι οποίοι είναι οι τρομοκράτες.

Οι τρομοκράτες πρέπει να δικαστούν κι αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να τους δοθεί ο λόγος. Αυτό σημαίνει ότι η εξουσία θέλοντας και μη θ' ανοίξει δημόσιο διάλογο μ' αυτούς. Αυτό όμως είναι το μέγα της πρόβλημα. Η ελληνική εξουσία δεν αντέχει τον διάλογο, γιατί είναι διεφθαρμένη. Η ελληνική εξουσία στο σύνολο της νεώτερης ιστορίας έχει μάθει να προστατεύεται από την κρίση του λαού, "φορτώνοντας" διαρκώς τις ευθύνες της σε εξωκοινοβουλευτικούς συνωμοτικούς παράγοντες. Έχει μάθει, μέσω της προβοκάτσιας και της τρομοκρατίας του παρακράτους, να "παράγει" πολιτική και να οδηγεί τα πράγματα εκεί όπου τη βολεύουν.

Σύντομα οι "σωτήρες" μας θα κληθούν —όσο κι αν επιμένουν να φωνάζουν ότι δεν θ' ανοίξουν διάλογο με τους τρομοκράτες— να δώσουν εξηγήσεις για όλη τη μεταπολιτευτική "παθολογία" της ελληνικής δημοκρατίας. Σύντομα θα κληθούν τα μεγάλα κόμματα κυρίως να μας δώσουν εξηγήσεις για το πώς μέσω της "εχθρικής" γι' αυτούς τρομοκρατίας κέρδιζαν εκλογές εις βάρος των "μικρών" της βουλής. Σύντομα θα κληθούν να μας εξηγήσουν πώς μέσω αυτής της εξουσίας προστάτευαν και ενίσχυαν τους οικονομικούς "χορηγούς" τους.

Εξηγήσεις απαιτούνται για όλα όσα συνέβησαν και εκ των αποτελεσμάτων τους αντιλαμβα­νόμαστε ότι ήταν εκμεταλλεύσιμα για την εξουσία. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η 17 Νοέμβρη με τη δράση της διαμόρφωσε το γενικότερο μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα και επηρέασε εκλογικά αποτελέσματα. Επιτάχυνε πολιτικές εξελίξεις και "πριμοδότησε" συγκε­κριμένους πολιτικούς. Η δράση της ωφέλησε στο γενικό επίπεδο τον δικομματισμό και ταυτόχρονα επηρέαζε τις επιλογές εκατομμυρίων ψηφοφόρων.

Με την εκτέλεση του αστυνομικού Πέτρου, για παράδειγμα, κέρδισε ο Παπανδρέου τις εκλογές του '81, φωνάζοντας …"ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά". Πώς είναι δυνατόν με ένα τρομοκρατικό "χτύπημα" να επηρεάσεις ένα εκλογικό αποτέλεσμα; Είναι δυνατόν, αν γνωρίζεις πώς λειτουργούν τα αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας. Εκείνη η εκτέλεση εξαγρίωσε την αστυνομία, της οποίας ο θυμός στη συνέχεια ενεργοποίησε τα ένστικτα ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου, συσπειρώνοντάς τον γύρω από το ΠΑΣΟΚ. Η γνωστή "ποιμενική" τακτική, για όσους γνωρίζουν τα μυστικά της εξουσίας. Εκείνο το χτύπημα εξαγρίωσε κάποιους "σκύλους" κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να οδηγηθεί το "ποίμνιο" των ψηφοφόρων προς την κατεύθυνση που επιθυμούσε αυτός ο οποίος το προκάλεσε.

Το ίδιο έγινε και με το χτύπημα εις βάρος του Μπακογιάννη. Το χτύπημα εκείνο "θυματοποίησε" τον αντιπαθή στον λαό Μητσοτάκη και συσπείρωσε τη δεξιά παράταξη γύρω από το πρόσωπό του, εφόσον αυτοπαρουσιαζόταν σαν ο μόνος ικανός ν' αντιμετωπίσει απο­τελε­­σματικά το φαινόμενο της τρομοκρατίας. Εκείνο το χτύπημα ενεργοποίησε τα ένστικτα της επιβίωσης μιας παράταξης και πρόσφερε στον Μητσοτάκη καί τη δεξιά ό,τι χρειαζόταν για να κερδίσει τις εκλογές. Έκανε συμπαθή τον "αποστάτη" και ταυτόχρονα συσπείρωσε τον κόσμο της δεξιάς γύρω του. Ισχυροποίησε την έντονα αμφισβητούμενη ηγεσία του κόμματος και του πρόσφερε την εξουσία.

Αυτά όλα είναι "υψηλή" πολιτική, που δεν μπορούν να την "παράγουν" αντιδραστικοί πιστολάδες της δεκάρας, όπως αυτοί οι οποίοι συνελήφθησαν πρόσφατα. Στο βιβλίο αυτό θα δούμε ποιοι μπορούν να "παράγουν" τέτοια πολιτική και υπέρ ποιών. Θα καταλάβει ο αναγνώστης ότι τέτοιου είδους "παραγωγή" πολιτικού αποτελέσματος δεν μπορεί να είναι έργο ανώνυμων πιστολάδων. Αυτού του είδους η "παραγωγή" ανήκει στη σφαίρα των δυνατοτήτων μόνον κάποιων λίγων πανίσχυρων μυστικών υπηρεσιών. Των υπηρεσιών, που υπηρετούν τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό και πραγματοποιούν επεμβάσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε στρατηγικό λάθος την εκστρατεία κατά της τρομοκρατίας από την πλευρά των εξουσιαστών μας. Είναι δεδομένο ότι πίσω από τη 17 Νοέμβρη κρύβονται πολλά και μεγάλα συμφέροντα, τα οποία δεν έχουν σχέση με το επίπεδο αυτών που συνελήφθησαν. Αυτοί δεν είναι τίποτε άλλο παρά "μικροπαραγωγοί" τρομοκρατίας, τους οποίους κάποιοι τους χρησιμοποιούσαν υπέρ των σχεδιασμών τους. Δεν αμφιβάλουμε ότι μπορεί να πήραν μέρος στις τρομοκρατικές ενέργειες της 17 Νοέμβρη. Αμφιβάλουμε ότι γνώριζαν τη στρατηγική των ενεργειών αυτών.

Στο σημείο αυτό αρχίζουν και τα δύσκολα για την πολιτική εξουσία. Γιατί; Γιατί αυτά τα οποία δεν θα μπορούν να μας εξηγήσουν τα απλά εκτελεστικά "όργανα", θα πρέπει να μας τα εξηγήσει η ίδια. Από τη στιγμή δηλαδή που έχουμε στα χέρια μας τις προκηρύξεις της οργάνωσης και ταυτόχρονα έχουμε γνώση των συνεπειών των "χτυπημάτων", θα πρέπει να μας εξηγήσουν αυτοί οι οποίοι επωφελούνταν από αυτά, πού οφείλεται η "τύχη" τους. Θα πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί "επιδοτούνταν" πολιτικά από αυτήν την οργάνωση. Ήταν τύχη, ήταν επιλογή της οργάνωσης —λόγω συμπάθειας— ή μήπως όλα ήταν "στημένα" από παράγοντες του εξωτερικού, οι οποίοι επιθυμούν να ελέγχουν τη χώρα;

Το χαρακτηριστικό του βιβλίου αυτού είναι ότι συντίθεται από δύο μέρη, τα οποία συγγράφηκαν υπό διαφορετικές συνθήκες σε διαφορετικούς χρόνους. Το πρώτο μέρος γράφτηκε πριν την περίφημη πλέον 29η Ιουνίου. Γράφτηκε δηλαδή στην εποχή όπου δεν υπήρχαν στοιχεία για την οργάνωση της 17 Νοέμβρη και οι πάντες προσπαθούσαν να την "ψηλαφίσουν" με βάση τη λογική των "χτυπημάτων" της. Ο γράφων εκείνη την εποχή προσπάθησε να σκιαγραφήσει την ταυτότητα της οργάνωσης με βάση το "έργο" της. Από τις συνέπειες της "παραγωγής" της προσπάθησε ν' ανακαλύψει ποιοι θα μπορούσαν να κρύβονται πίσω της. Αυτό είναι κάτι το απόλυτα φυσικό να επιχειρηθεί, εφόσον δεν μπορεί ν' αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι συγκεκριμένοι πολιτικοί και συγκεκριμένες πολιτικές "ευνοούνταν" κάθε φορά που η οργάνωση "χτυπούσε". Δεν μπορεί κάποιος από αφέλεια ή από τυχαία επιλογή να βάζει μόνιμα "φωτιά" σε συγκεκριμένα "μαγαζιά", δίνοντας αξία σ' αυτά των ανταγωνιστών τους. Δεν μπορεί, εξαιτίας της αφέλειας ή της τύχης, να ευνοούνται πάντα οι ίδιοι εις βάρος όλων των άλλων. Δεν μπορεί από τύχη να κερδίζουν κάποιοι συνεχώς το πολιτικό "λαχείο".

Το δεύτερο μέρος του βιβλίου γράφηκε μετά την 29η Ιουνίου, όταν πλέον άρχισε το υποτιθέμενο "ξήλωμα" της οργάνωσης. Ο γράφων πιστεύει ότι επιβεβαιώνεται πλήρως στις βασικές εκτιμήσεις του περί της οργάνωσης, εφόσον αυτοί οι οποίοι συνελήφθησαν σαν "εγκέφαλοι" της 17 Νοέμβρη δεν μπορούν να παρακολουθήσουν το επίπεδο στο οποίο κινούνταν η τρομοκρατία στην Ελλάδα. Μπορούν να μας εξηγήσουν όλα τα ασήμαντα και τίποτε σημαντικό. Μπορούν να μας εξηγήσουν πώς πυροβολούσαν τα θύματά τους, αλλά όχι γιατί τα πυροβολούσαν και πώς τα επέλεγαν στον χρόνο που γινόταν αυτό.

Δεν μπορούν δηλαδή να μας δώσουν εξηγήσεις στα βασικά ερωτήματα της τρομοκρατίας. Δεν μπορούν να μας εξηγήσουν γιατί "παρήγαγαν" την πολιτική την οποία "παρήγαγαν" και γιατί "συμπτωματικά" ευνοούσαν κάποιους πολύ συγκεκριμένους πολιτικούς. Δεν μπορούν να μας εξηγήσουν πώς "συμπτωματικά" το "λαθεμένο" timing ακύρωνε συστηματικά τη φαινομενική φιλολαϊκότητα του "χτυπήματος", ευνοώντας την εξουσία. Όλα αυτά, για να γίνουν σωστά, απαιτούν τρομερή γνώση στον τομέα της εξουσίας και του ελέγχου των μαζών και αυτήν τη γνώση δεν φαίνεται να τη διαθέτουν οι συλληφθέντες ως τρομοκράτες. Αυτός είναι κι ο λόγος που θεωρήσαμε ότι ήταν στρατηγικό λάθος των εξουσιαστών η σύλληψη των συγκεκριμένων τρομοκρατών. Από τη στιγμή που οι τρομοκράτες δεν θα μπορούν να μας εξηγήσουν γιατί "επιδοτούσαν", θα πρέπει να μας δώσουν εξηγήσεις για το τι γινόταν αυτοί οι οποίοι εισέπρατταν τις "επιδοτήσεις" αυτές. Όταν θ' αρχίσει η δημόσια δίκη της τρομοκρατίας, πολλοί θα μετανιώσουν για την αντιτρομοκρατική "επιτυχία" τους.